Changes

Even geleden vertelde ik nog over mijn voornemen om minder cynisch te zijn. De gedachte dat ik wel graag een beetje sarcastisch wil blijven hield ik voor me. In mijn beleving zie ik een wezenlijk en genuanceerd verschil tussen beide begrippen. Het met een helikopterview allerhande grote en kleine dingen des levens bekijken hoop ik graag te behouden, om dingen niet serieuzer te maken dan ze verdienen. Om een pas op de plaats te maken indien nodig en beide benen op de grond te houden bij de dreiging van een bepaalde vorm van onnodig gezweef. Het gevaar van een helikopterview zit hem in het feit dat je teveel van een afstand zou kunnen gaan kijken naar gebeurtenissen, de wereld, mensen en dat compassie dan verdwijnt. Wanneer vorm en verpakking iemand eerder opvallen dan de inhoud. Als sarcasme overgaat in cynisme. Cynisch proeft bitter. De nuance tussen weten wanneer je kunt ouwehoeren met iemand, ook al gaat het niet zo met die persoon, en weten wanneer compassie gevraagd wordt. Die nuance. Het is een dunne lijn en niet zo eenvoudig in woorden uit te drukken. Maar gaat vanzelf met de juiste personen die ook die nuance onbewust begrijpen.

Opvallend is dat ik me – als een soort controledingetje, what did I know – had voorgenomen wat aan dat cynisme te doen en heb ervaren dat door dusdanige omstandigheden dat hele cynisme lijkt te zijn verdwenen. Heb er zelf niet eens wat voor hoeven te doen. Diep duikelen en de bodem bereiken maken dat juist bitter verdwijnt en het zoete wordt omarmd. Voor een sarcast neigt dit naar een ‘Hold on, say what?-dingetje, maar zo zie ik het juist niet.

Clichématige dingen die ineens een cliché worden. Dat van een helikopterview en dat ergeren aan psiegies geneuzel in de marge en dat je zover verwijderd bent van alles en iedereen, om vervolgens te ontdekken en te beseffen dat je je zelfs drie tandjes onder iemand begeeft die er in ieder geval nog een fijne kwoot uit kan poepen. Dat is al meer dan ik kan. En wijzer. Minder cynisch ook. Ik kan het ineens hebben, ik erger mij niet meer. Ik erger mij sowieso niet zo vaak meer. Ieder zijn draagkracht en het begrip sterk is allang niet meer relevant. En een ieder die daar mee worstelt ondergaat zijn of haar eigen proces en ik voel mij voor andermans keuzes al helemaal niet verantwoordelijk. Dat unieke van mensen is bijzonder.

Heb nog geen idee wat mij te wachten staat de komende tijd. Ga een revalidatietraject in en voel mij nogal – zoals Jongste dat zou verwoorden – een ‘hipster’ in een voor mij nieuwe fase van hulp van buitenaf. In retroperspectief was het misschien wel handiger geweest dit eerder te doen. Dat een nogal enerverend traject moet worden doorlopen als de brandstof echt onder het pijltje leeg is gekomen. Niet handig. Struisvogelpolitiek is mij niet vreemd. Maar ook, ik vond oprecht dat ik het allemaal wel zelf kon. Ik heb er simpelweg misschien geen rekening mee gehouden hoe verwoestend het beest zou kunnen zijn. Dat hadden anderen in die categorie, ik niet. Vermoeidheid is geen issue meer, uitgeschakeld vraagt om verbetering. Ook totaal niet bekend met dit soort pijn. Dit soort minimale pasjes en allergisch voor elke prikkel. De vlag al uithangen als je het voor elkaar hebt gekregen te douchen en je in kleren weten te hijsen.

Slikken, kauwen en praten gaan gelukkig wel weer de goede kant op. Mits dat niet tegelijkertijd gebeurt en niet te lang achtereen. Stijf linkergezicht is praktisch verdwenen, kan bijna weer voluit lachen en het voelt minder verdoofd. Af en toe komt er weer een geurvlaag voorbij, soms weer kunnen ruiken. Fijn! En voor het eerst sinds drie weken weer zelf naar de plaats vijf kilometer verderop rijden en zelf boodschappen doen is zo’n fijn moment. Morgen is misschien alles anders, ik weet hoe onvoorspelbaar het werkt, maar alle lichtpuntjes zijn welkom. Het grootste geraas vanbinnen, die storm, lijkt te zijn gaan liggen. Dat van een op hol geslagen achtbaan zonder rem. De gordel nog wel om en baby steps. Maar in ieder geval stapjes en geen vallen meer.

Ik heb de afgelopen drie, vier, vijf weken (ben de tel kwijt) meer artsen gezien dan in al die afgelopen dertien jaar. Emotionele incontinentie was mij niet vreemd. De constante duizeligheid door het geraas van binnen dat je het gevoel van overal buiten staan geeft. Gehuild van onmacht en frustratie. Te labiel om dat tegen te houden. Toen de huisarts mij thuis bezocht of bij de ms-verpleegkundige. Mijn emotionele lieve helpende moeder haar tranen zien bedwingen is lastig. En mijn onmisbare lieve manlief – mijn boom – die sterker is dan iedereen, maar ook soms moe. Dat vind ik het grootste lijden. Een puber die soms krengerig doet, want zeker op die leeftijd is het nogal een narcistisch en sociaal geploeter en is het twee dagen acceptabel, een uitgeschakelde moeder, maar dan moet het ophouden. En de vijfde dag vertelt diezelfde dochter dat je ogen ineens vijf minuten stralen. Dan ga je stralen. Ook al is het misschien een tikkie onoprecht. Dat. Heel erg uitgeschakeld en vijf minuten stralen. Dat weten alleen die mensen die met mij leven.

Nuances zijn te genuanceerd om uit te leggen. Hier in huis is ‘mama ligt te slapen’ inmiddels al gewoon voor de kinderen om aan anderen te vertellen. Als je me zou vragen in hoeverre ze daar last van hebben, ik weet het niet. Dat is misschien wel erg. Maar misschien is het thema ziekte al niet eens meer uitzonderlijk hier. In het geval van Oudste sowieso niet. En dat mijn meiden het verschil weten tussen mama is moe en wanneer ze uitgeschakeld is door een schub. Dat ze dan samen op de fiets boodschappen gaan doen. De een net een uur gefietst terug van school en de ander met eigenlijk heel veel huiswerk. Ze doen het.

Je kunt er de aandacht aan geven op de manier hoe je zelf wilt. Dat is heus niet altijd appeltje eitje geweest en nog niet. Maar hetgeen waar we het mee hebben te doen. Bovendien maken wij hier in huis van weinig dingen een punt. Het gedijt wel aardig met elkaar. Jongste vraagt zich wel eens af waarom we hier thuis nooit ‘ruzie’ hebben. Geen idee. Ik denk dat we weinig dingen de moeite waard vinden om ruzie over te maken. Meningsverschillen oké, dat moet. Anders wordt het saai. En elkaar maar een beetje laten zoals hij of zij is. Maar buiten of binnen een gezin, “chronisch” betekent dat het nooit uit komt. Geen griepje dat over twee weken voorbij is. Mensen om mij heen willen helpen, hebben begrip en ik prijs mij gelukkig mensen om mij heen te hebben die dichtbij mij staan, ook al creëer ik zelf afstand. Het addertje onder het gras is dat het ‘nu even niet’ en “nu weten we het wel” ook voorbij komt. Dat nu-even-niet, daar kan ik zelf niet onderuit. Anderen wel. Ik begrijp dat wel. Ik ben dankbaar voor de mensen die het niet opgeven met mij. Die weten wanneer het wel gaat en met je mee dansen, letterlijk en figuurlijk, als het weer kan. En weten wanneer het echt even kut is. Niets verwachten. Zoveel lieve berichten en post. Het sterkt mij in mijn eigen verwachtingen niet te hoog te leggen en het geeft enorm veel warmte. Ik weet niet hoe ik ze moet bedanken. Er zijn mensen die lieve berichten hebben gestuurd waarop ik nog steeds niet heb gereageerd. Alles in slow motion. Maar ik weet dat die personen dit zullen lezen. Dus, dank je wel.

Onverwacht prettig gedoe (weet ik achteraf) is de met naalden prikkende fysio (geen acupunctuur), mij getipt door de reva-arts. Die met een naald port en beweegt in verkrampte spieren, waardoor ik ineens weet dat spieren kunnen springen en dansen. Nu twee keer geweest. Pijn van buitenaf en hoe dat kan opluchten. Die wurggreep van een ijzeren wambuis in je nek die terug gefloten wordt en mijn ogen die ineens een beetje open lijken te springen. En dat is heel subtiel, maar damn, hoe fijn. Je zou bijna automutilatie gaan begrijpen. Voor de niet-sarcasten: dat was sarcastisch bedoeld. Evenzogoed zou ik dat Dry Needling rechtstreeks in een spier niet aanraden aan types die niet echt bekend zijn met naalden en/of pijn en bijvoorbeeld al zenuwachtig worden van een tandartsverdoving. Plus ik heb een nieuwe luxe bureaustoel. Naaldenprikker en stoel zorgen er mede voor dat ik weer eens een stukje kan typen.

Persoonlijk is het thema verandering nogal aanwezig momenteel. Heb met oncontroleerbare feiten te maken die ik niet kan veranderen. Ik ga daar geen quote aan wijden met dingen als ‘Je kunt de omstandigheden niet veranderen, maar wel hoe je er mee om gaat’. Oh wacht, nu doe ik het toch hè? Eigenlijk wil ik zeggen dat verandering nogal gewenst is momenteel. En dat gaat ook gebeuren. Reikende handen, omarmende woorden, medische hulp, mijn overgave, heel veel van alles en cynisme is verder weg dan ooit tevoren. Sociaal alles op een laag pitje. Het moet even, om straks weer oprecht sociaal te zijn. Ik kijk er naar uit.

David Bowie’s Changes doemde nogal vaak op in mijn hoofd de laatste tijd.

 “I still don’t know what I was waiting for
And my time was running wild
A million dead-end streets
and every time I thought I’d got it made
It seemed the taste was not so sweet
So I turned myself to face me
But I’ve never caught a glimpse
Of how the others must see the faker
I’m much too fast to take that test”

 

Turn and face the strange.

En dan komt een andere idool ineens na acht jaar met de aankondiging van een nieuw album en dat ie ineens gaat optreden in Nederland – Carré nog wel – en dat je ook nog een kaartje hebt weten te bemachtigen, terwijl het beest enorm aan het verwoesten was die dagen. Die vreugde blijft boven me hangen als een warme deken, een streven. Ik ga Damien Rice zien. Ik kan nu nog niet zoveel. Dit is over drie weken. Maar ook al moeten ze me naar binnen dragen, ik ben hier bij. Als iets op het tandvlees moet dan is het dit wel. Teveel jaren op gehoopt en gewacht. En dan zit je zo in die modus van verandering en dan komt hij met dit nieuwe nummer. “I don’t want to change you”. Jezus. Maar ik moet wel! Wat moet ik ermee? En werkelijk een prachtig nummer. Traanklierprikkels.

Hoe deze twee liedjes met elkaar een metafoor lijken voor hoe het nu een beetje is. Wat je niet wilt verliezen, wat er veranderd moet worden. Alle kanten uit en middenin dat alles: stilstaan. Best ingewikkeld allemaal. Mijn streven is degene terug te vinden die ik al geruime tijd kwijt ben. Mezelf. En die moeder. En die partner. En die vriendin. Maar eerst mezelf, die volgorde. En misschien komt Damien wel onbedoeld en onverwacht op het juiste moment. Zoals Bowie dat ooit ook al eens deed, toen. Timing.

Luister hoe mooi…

“Wherever you go
Well, I can always follow
I can feed this real slow
If it’s a lot to swallow
And if you just want to be alone
Well, I can wait without waiting”

10 gedachten over “Changes”

  1. Lieve Margreet.
    Ik verheug me op 27 oktober. Het wordt een mooie, hele mooie avond!
    En wat is dat nieuwe nummer toch weer mooi he?!
    Ch-ch-ch-changes… Altijd weer die veranderingen. Soms heb je zo’n mooi moment en zou je willen dat het altijd zo zijn. Maar helaas. Andersom komt helaas ook voor en dat je denkt, het komt niet meer goed. Maar dan fiets je door de stad en zie je het zonlicht vallen op een prachtig roodbrui

    1. roodbruin gekleurde bladeren. Dan is het opeens weer even helemaal goed.
      Fijn ook die behanding met zo’n naald. Ik kan er over meepraten. Wonderbaarlijk hoe dat werkt. Moet volgende week ook weer eens afspreken.
      Hou je haaks. Wie schrijft, die blijft, zeg ik altijd maar?!
      Heel veel liefs en knuffels!
      Ook voor Peet en de Dames!
      Tot over drie weken! 😃👍❤️

  2. Wat een prachtig nummer, en hoe het weer zo komt!
    Changes, ik hou er niet zo van, tenzij ze ten goede zijn.
    Geniet van het goede, lieverd.
    Liefs, 10

    1. Het gaat een hele mooie avond worden Rob, heerlijk vooruitzicht, goed ook je weer te zien dan 🙂 Prachtige nazomer wow, scheelt ook een boel! Thanks, liefs voor jou L. en kids x

  3. Van die momenten dat t hele grote en toch zo kleine met t universum samenvloeit in het mooiste: woorden en muziek: rauw, kwetsbaar, mooi, pijnlijk… Je bent me zeer, zeer dierbaar

  4. Pingback: Atthesea

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s