Factor safari

081213_1945_GiraffeFabr1

Voor je twintigste is de mate van bruin worden misschien nog enigszins wenselijk, inmiddels is het voorkomen van nogal een gedoe. Ik houd enorm van de zon op mijn huid voelen, maar word tegenwoordig van schaduw al bruin. En veertigplus met een te bruin hoofd…dan beland je al gauw in de categorie Rachel Hazes. Moet je niet willen. Toen ik als jonkie nog wel eens bruin wilde worden – heerlijke prioriteiten trouwens, had ik ze nog maar – leek dat altijd een eeuwigheid te duren. Op het hoogtepunt was het nooit meer dan palingworst, of in het gunstigste geval, corned beefbruinrood.

Tegenwoordig lijkt elke zonnestraal zich ineens op een safariachtige manier op mijn huid te manifesteren. Ondanks op z’n minst factor 30. Plus de aanschaf van een veel te grote zonnehoed en dito zonnebril. Leuk voor een giraffe die vlekken, maar ik smeer me suf met dat anti-pigmentvlekkenspul. Helpt geen reet trouwens. Zelfs in de schaduw veranderen mijn armen en bescheiden decolleté inmiddels tot een leerlooien eilandengroep. Positief bekeken: het is wel een gratis Roy Donders safari-tuigpak. Op die jonge huid kon geen enkele zonnestraal vat krijgen destijds en nu zuigt die ouwe huid ineens elk minuscuul zonnestraaltje op. Geweldige biologische timing.

De angst voor te bruin is ook een beetje aangewakkerd toen ik een paar jaar geleden met vriendinnetje een weekendje in Zandvoort (‘Melanomia’, aldus desbetreffende lieverd) vertoefde. Het eerste wat we zagen bij de strandopgang waren stretchers waarop een paar dames ‘op leeftijd’ geanimeerd met elkaar in gesprek waren. Ietwat corpulente, topless zonnebadende vijfenzestigplus-dames. Zo’n aanblik waarbij je denkt: Heel Holland bakt, en dan de ‘oeps te lang in de oven taartversie’. Van pure chocolade, met stuk voor stuk een prachtige witte toef slagroom op de top (cream on the cake) in de vorm van een coupe peroxide. Zelfs de kersen ontbraken niet, zij het dat ze wat zielig onderaan de gerecyclede bruine papieren kaboutermutsen hingen. Ergens in de verte zag ik nog een millimetertje van een fluorescerend stukje stof hier en daar, al naar gelang het inzakgehalte van de taart. En daar, bij de aanblik van die ene, die op haar buik lag en waarbij het knalroze stuk flosdraad wel goed zichtbaar was tussen twee aangebrande kipfiletjes, is mijn bruinperceptie volledig omgeslagen. Naast mij fluisterde iemand in mijn oor: “Is Greenpeace al geweest?” Inderdaad. Allemaal goed van die walvissen en alles, maar er zijn werkelijk serieuze zaken te verrichten qua redding op de Hollandsche stranden Greenpeace! Brownie Warrior?

Afijn. Degenen die mij al langer kennen weten dat ik nogal van zon en warmte ben. Dat is heus nog wel zo, maar krijg toch steeds meer moeite met ‘hitte’. Bovendien reageren de rare zenuwen er ook niet meer zo best op merk ik tegenwoordig. Eigenwijs sprak ik neurologen eerder nog wel eens tegen wat mijn warmtetolerantie betreft, ik kon daar altijd echt goed tegen. Het was de kou die de deur vaak dicht smeet. Die kramp buiten, of juist binnen als je vanuit de kou weer thuis kwam. Uit een verwarmde auto komen en dan even later in de supermarkt nooit normaal kunnen pinnen met die kramperige handen. Temperatuursverschillen zijn mij bekend. Maar nu dus ook bij warmte. Blijkbaar gaat de transmissie tegenwoordig met iets meer kortsluiting gepaard, naar gelang er elke keer wat beschadigde zenuwen bijkomen. Geen onbekend gegeven, maar ik had er gewoon nooit last van wat warmte betreft. Voordat er MRI’s bestonden werd de diagnose MS vaak bepaald door temperatuurtesten. Als een persoon door bepaalde fysieke symptomen reageerde op een overgang van temperatuur, bijvoorbeeld door wisselbaden (en bij MS ligt die gevoeligheid/reactie al bij een halve graad), dan was het vaak duidelijk. Ik, warmte, problemo? No way, dacht ik. Kwam er achter nadat ik even iets wilde verifiëren wat mijn wazige zicht en weer wat oprispende zenuwzuren betreft de laatste tijd. Is zelfs een naam voor weet ik sinds kort http://nl.wikipedia.org/wiki/Fenomeen_van_Uhthoff.

En zo ga ik steeds meer behoren tot de ‘normale’ categorie. Het wordt nog wel wat met mij.

Weet je wat? Ik mis dat gevoel van 100% in de zon en bij dertig graden je lekker in het zweet werken in de tuin. Dat was altijd appeltje-eitje, ik houd ervan me de pleuris in het zweet te werken en daarna met een kletsnat shirt tevreden het resultaat bekijken vanuit het terras. Hoewel ik dat nog steeds af en toe doe hoor, gewoon omdat dat lekker is. Lukt alleen niet meer zo vaak. En ach, ook wazig het resultaat bekijken is voldoende voldoening. Na een paar glaasjes ijskoud water wordt het zicht meestal wel beter (en schiet de buik in een kramp hehe)

Ik mis eigenlijk ook mijn Moby tegenwoordig weer eens wat meer. Grijs versus bruin. In de zomer in het hoge gras, dat gesjouw samen, samen heel veel weg, aan het water en in het bos en onder een boom in het bos. Mooie zomers, met die hond. Gaat niet om technisch mooie foto’s, want altijd met ouwe mobiel destijds, maar des te meer over momenten die ik vaak vast wilde leggen, omdat het op dat moment zo fijn was (wel één scheve horizon bij zie ik nu, argh bummer, maar ga deze niet bewerken, hier blijf ik af).

vanalleswat 00048       DSC00922  Afb000  Afb004

Maar dat was dat en nu is nu. Het heeft weinig zin in het verleden te blijven hangen en dat is het laatste wat ik wil. Het zijn mooie herinneringen en ik koester ze. Dat meen ik oprecht. Heb er geen last meer van, blij deze jaren met dit grijze geluksmormel op het juiste moment te hebben gehad. Die jaren van winst sijpelen altijd een beetje door in een tijd van inleveren, zoals het nu een beetje gaat. En er zijn weer nieuwe mooie momenten en die zullen blijven komen. Het inleveren voelt minder erg als je oprecht hebt geleerd te genieten (wil dit wel minder soppig laten klinken maar weet ook niet hoe) en daar profiteer ik dus nu van. Ik ben echt een enorme zeikerd, verre van een positivo (mocht iemand dat nog denken, wake up) en ik wil ook helemaal geen positivo zijn (ugh alleen dat woord al). Ik ken mijn grenzen. Maar ik weet ook, ik kan enorm genieten, als de momenten zich aandienen. Simpeler kan ik het niet maken.

Alleen jammer van die giraffe-armen. Wel donders blij dat ik niet zoveel nek heb.

2 gedachten over “Factor safari”

  1. Mijn schoonouders blijven altijd binnen zitten in hun woonkamer, ook al nodigt de zon uit om te genieten. Hun huid is ondanks hun gevorderde leeftijd bijna vrij van een rimpeltje, sneeuwwit als de kat van onze buurvrouw. Wij, de jongere generatie, zitten, wandelen, werken buiten bij het minste zonnetje en dat vertaalt zich inderdaad in een huid die niet meer 100% gelijk kleurt en hier en daar een rimpeltje (mag ik een eufemisme gebruiken?) vertoont. Maar wij hebben geleefd en genoten :)!

  2. Daar heb je een punt Thomas. Het is net dat gebied dat zich wringt tussen leven en genieten (ik vind rimpels trouwens prima!) en vies bruin. Sinds weken vanavond voor het eerst weer binnen gezeten vanwege het weer – zelfs onder de veranda was het koud – en was even totaal uit mijn doen. Buiten zijn is altijd optie nummer 1. Altijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s