Ouwe doos

De doos en inhoud zijn als ik erover nadenk op z’n minst veertig jaar oud. Misschien wel vijftig jaar. Hij is in ieder geval altijd aanwezig geweest in elk huis waarin ik tot nu toe heb gewoond en bewust aanwezig vanaf het moment dat ik kon lezen en schrijven. Alles nog compleet, alle letters. Het bord is inmiddels wat kromgetrokken, wat het neerleggen van de letters er niet makkelijker op maakt. Net als foto’s van scheve horizonnen en schilderijen die scheef hangen: ik kan daar dus niet tegen. De hele tijd die woorden recht leggen, wat ik dan dus doe. Het kromgetrokken bord moet dus even onder een paar van die dikke pillen van boeken plus de tijdschriftenmand daar bovenop.

Krom of niet, op een of andere manier is ie tot vermaak van iedereen ineens weer aanwezig. Moet gezegd, als ik iets niet ben dan is het wel een spelletjesmens. Ik zou wel willen weten waar zich het mij volledig ontbrekende competitiegen bevindt. Bovendien ben ik opgegroeid met een broer die spelletjes veel serieuzer nam dan ik en die op persoonlijke titel spelregels veranderde als hij dreigde te verliezen. Waar ik dan weer erg om moest lachen, zodat hij nog kwaaier werd en pionnen, borden en biljetten nogal eens eindigden op de vloer, voordat je de eindscore kon bepalen. Soms speelde ik daarom wel eens Stratego met hem. Vond ik een duf spel, met dat legergedoe en bommen en dan won mijn broer meestal. Er landden in ieder geval geen dobbelstenen op de vloer. Het is nooit echt leuk om een spelletje te spelen met iemand die niet per se wil winnen.

Wie had kunnen denken dat er naast Twitter, Snapchat, Instagram, et cetera (Facebook is voor ouders en bejaarden, aldus de jeugd) ineens sprake is van een ware Scrabblemania in dit huis? Hoezo Wordfeud? Bord op tafel, toastje en chips erbij en vooral veel hilariteit. En zowaar, zelfs ik heb er lol in. Natuurlijk is er competitie, want slimheid is vereist qua letter- en woordwaarden. En woorden uitbreiden. Toegegeven, ik win vaak, kwestie van geluk, maar dat terzijde 😉

Scrabble vond en vind ik dan nog het meest te pruimen qua spelletjes. In een vervlogen tijdperk speelden manlief en ik nog wel eens een potje Scrabble, met mijn vertrouwde doos. Nog voor het tweede stel katten, een paar kinderen en een hond. Met de aanwezigheid van ons eerste stel katten. En één daarvan nestelde zich standaard in welke spelletjesdoos dan ook op tafel. Ook dat is nog steeds te zien aan de doos. Een kater van 9 kilo in een Scrabbledoos, maar het kon net. Ik zag zelfs nog een haar van die kat vorige week. De kat zijn we in 1993 kwijtgeraakt (nog steeds een cold case en één van mijn eerste trauma’s des levens). Maar goed, die doos dus

s3

Discussies over welke woorden wel of niet kunnen en mogen zijn een bron van vermaak. Dus middenin het ouderwetse spel zit er dan ineens iemand tussendoor online te checken of iets wel of niet klopt. Hoe oud en nieuw samenkomen, geinig. ‘Vieze’ woorden veroorzaakt gegniffel, maar scoren is scoren, dus die komen zeker voorbij. In de context van in een spel is alles geoorloofd en soms liggen we onder tafel van het lachen.

Jongste is twee nachten bij oma en opa geweest, want haar slaapkamer werd gemetamorfoseerd. Vanmorgen: “Gaan we vanavond weer scrabbelen?” Is er niet van gekomen, maar staat buiten kijf dat het plankje gauw weer op tafel gelegd wordt. Elke dag iets minder krom. Als je oud bent, heb je alle recht op fysiotherapie. Zeker als oud en trouw bord.

2 gedachten over “Ouwe doos”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s