Eén ei is geen librei

Zeg eens eerlijk? Wie spoelt er z’n champignons ook wel eens af met water? Geen zin hebben in dat geborstel per sjampiejonnetje, omdat je weet dat toch niemand dat merkt.

Laat Rudolph het maar niet horen. Of Jamie. Of die beetje ontevreden kijkende (s)Jonnie en Anita van de Librije. Ik weet niet wat het is met die twee, maar elke keer als ik hen zie en hoor dan proef ik bij voorbaat al citroenvinaigrette, radijs, te vroeg in het gerecht gegooide peterselie of tonic. In ieder geval iets zuurs of bitters. De wens om daar te eten is vanwege die reden dan ook nooit erg sterk geweest. Een jaar van tevoren reserveren, een ribeye uit je lijf en dan vervolgens een passioneel (dat wel), doch bitter kwarteltje met een eetbaar bloemetje op je bord vinden. Zal vast niet en ze hebben genoeg lachende chefs vermoed ik, maar toch kan ik die gezichten niet loskoppelen van dat eten. Heb ze nooit persoonlijk ontmoet. Mijn gevoel is dan ook volledig gebaseerd op dat wat ik via allerhande media zie en persoonlijk ervaar. Kil zijn en warm toneelspelen via voedsel. Iemand een persoonlijke ervaring die mijn vooroordeel kan aanvechten? Wijnadvies van sommelier Thérèse? Ik zie dan zure druivensapjes a la Rhône of iets met Gewürz. Ze noemt haar wijndingetje ‘Kus van Thérèse. Hè bah, ik wil geen slok van een strakke, ontevreden mond met rode lipstick en een Astrid Joosten-hairdo. Waar zijn Doutzen Kroes en Andy Garcia als het om wijnproeven gaat? Maar misschien verdwijnt de liefde en sympathie van de twee Librijtjes wel compleet in dat eten en die wijn. En hun kinderen natuurlijk. Dat er niets voor henzelf overblijft. Als ik het zo bekijk moet het inderdaad wel een genot zijn om daar te eten en drinken.

Ik vermoed dat Herman den B. het niet zo erg vindt. Dat van die champignons en dat water. Herman is sowieso niet zo kritisch. Die ligt inmiddels al bij de Blokkert en de Actiont zag ik. Heb toevallig een Herman-schilmesje bij Blokker gekocht deze week. Niks mis mee. Voor het afsnijden van die afgespoelde champignonsteeltjes. Moet wel geslepen worden. Je kunt dan zelf wel geslepen zijn, maar dat wil nog niet zeggen dat jouw mesjes dat ook zijn, Hermanneke!

Eigenlijk zou ik eens meer foto’s moeten maken van mijn dagelijkse maaltijden die ik in elkaar flans elke dag en dat delen met anderen. Zoals die zuurkool van vorige week en de kabeljauw van gisteren. Of eergisteren, jongens! Tagliatelle met eigengemaakte tomatensaus (alles vers, elk basilicumblaadje). Biologische handgemaakte rundgehaktballetjes en een zelfbedachte broccolisalade met feta. Lof alom. Nog even een champignon-roomsausje (daar heb je ze!) erbij gemaakt, omdat Oudste niet van rode sauzen is. Dat alles bij elkaar was nog eens een mooie foto geweest. Gemiste kans. Al was het alleen maar om een schaamteloze stap te maken richting Kijk Mij Goed Bezig.

Laatst had ik ineens zomaar door de week zin in gevulde eieren. Snel even maken dus. Geen zin in geprop van ei-mengsels in handige spuitapparaatjes, gewoon met twee lepels *tjoep flatsj* in dat ei mikken. Oneindig geknoei. Commentaar van Jongste: “Wow, deze zijn veel lekkerder dan die van pap’s feestje!” (mannetje werd laatst vijftig, eieren van de catering). Leuk kind heb ik toch. En er zat niet eens een toefje peterselie op. Daar is dus wel bewijs van. Van onooglijke eieren die verdomd lekker waren. Met dank aan Jongste.

Niet tegen Sjonnie zeggen hoor…..

20140313_141848

2 gedachten over “Eén ei is geen librei”

  1. Leest in ieder geval lekker weg.
    p.s.
    iets minder kerrie poeder in het mengsel de volgende keer, ook aan geel zit een grens !
    Grtz

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s