Meer of minder

less-is-more

Meneer W. Daar heb ik van alles over te zeggen (al jaren, niet alleen nu), maar ik geloof dat dat al gedaan wordt. Je zou bijna vergeten dat het allemaal om Gemeenteraadsverkiezingen ging, waar ik het eigenlijk ook nog even over wil hebben. Gemeentepolitiek vind ik een lastige. Maar met mijn dierbare natuur dichtbij en de mate waarin ik daarvan geniet en heb genoten al die jaren ook niet zo heel moeilijk. De absolute wens voor het behoud daarvan, alsmede mijn zorg over de zorg als grote zorg voor gemeenten nu. Onderwijs. Persoonlijke prioriteiten. Stemwijzer bevestigde mijn keuze. Wonend in een natuurlijk gebied betekent ook dat je woont te midden van agrariërs. Dat is fijn, te leven met mensen van het platteland. Te weten hoe dat werkt, dat te horen. Dat is ook dichtbij de natuur en waar wij allen van leven. Agrariërs zijn doorgaans enorm stemgetrouw, dus is CDA nogal populair in mijn gemeente. Een partij waar ik qua ideologie behoorlijk ver van af sta. Nu maar hopen dat die desbetreffende wethouder of verantwoordelijke in mijn gemeente het verschil weet tussen steunkousen en een douchelift. En wie dat dan moet aantrekken of bedienen. Dat een mantelzorger echt iemand anders is dan een gediplomeerd verpleegkundige. Ik hoor het een Sabine Uitslag nog zeggen. Dat van die steunkousen. Woest was ik. Mijn man vergezelt me naar de neuroloog en rijdt zonder problemen mee naar een andere specialist. Hij neemt daar vrij voor. Maar nooit hoop ik dat hij mijn billen hoeft af te vegen. Dat verschil. Dat die gemeenteman- of vrouw weet wie ze moeten inschakelen wanneer een jonge (jeugdzorg) depressieveling acuut een crisisopvang nodig heeft. Nu. Niet een week later. Want dan is het te laat. Want dan is ie er namelijk niet meer. Een (eenvoudige) rolstoel zelf betalen, of een rollator, prima. Ik betaal ook zelf voor mijn dankbare hulp in huis die mij net dat zware werk ontneemt. Maar wat als je dat niet zelf kunt betalen?

De partij waarop ik heb gestemd snapt dat en heeft helaas te weinig stemmen gekregen om iets te kunnen betekenen in mijn gemeente. Heel jammer. Mijn stem is altijd gebaseerd op persoonlijke visie, voor mij is dat essentieel. Eerlijkheid, trouw aan je eigen normen en waarden, hoop, dromen, realisme. Bovendien had ik veel vertrouwen in die paar mensen die de ambitie hadden om deze partij op de kaart te zetten in mijn gemeente. Ambitieuze mensen met een ideologie waar ik achter sta. Juist nu nogmaals maar eens blijkt dat haat en ‘de schuld geven aan’ meer dan ooit aanwezig lijkt te zijn in ons mooie land. Zoveel mensen die van alles eisen, maar niet willen geven, delen en open staan voor ‘anders’. Diegenen die het hardst roepen dat het ‘anders’ moet. Hoe, dat weten ze zelf niet eens. Als ze maar meteen geholpen worden door een arts, subsidie krijgen en de meester op school het aankan. Gelukkig ken ik veel leuke, verstandige medelanders en dat blijkt nog maar eens weer de afgelopen dagen. Maar het stemt wel treurig. Ieder land heeft zijn gek en wij hebben Wilders. Het is niet alleen die gek, maar het zijn de velen die hem volgen en open staan voor de ideeën van zo’n idioot. Daar schrik ik altijd weer van. Die medelanders en hoeveel dat er zijn. De Minister President en die reactie. Dat gekonkel. Dat is erg. Ik schaam mij niet voor mijn land, voor de Wilders-aanhangers. Zoals ik ooit al schreef over Trots, zo denk ik ook over schaamte. Waarom zou ik mij voor iets of iemand moeten schamen wat volledig buiten mijn visie en mening omgaat? Voor de mensen die een mening hebben die lichtjaren van mij verwijderd is? Wellicht ben ik een overdreven humanist, atheïst en idealist – geef het beestje een naam – maar ik voel mij vooral verantwoordelijk voor mijn eigen keuzes, gedrag en ideeën. Ook in de zorg voor anderen, maar dat is mijn antenne. Niet die van een ander.

Democratie is een groot goed en mag nooit verloren gaan. Maar geeft altijd een spanningsveld. Prima, debateren mag en waarom zouden we het allemaal met elkaar eens zijn? Maar dan kom je aan in het stemlokaal en zie je al wat mensen in het hok. Je eigen paspoortcontrole en dan zelf naar hok en binnen dertig seconden heb ik het rondje al rood en inmiddels in de kliko geworpen en staan ze er nog. Te turen op dat stembiljet. De stem van de onwetenden. De stemmen van diegenen die ‘Minder, minder, minder’ scandeerden. Die gevoeligheid van mensen om bij een winnaar te horen. Een belangrijke reden waarom ik kritisch ten opzichte van referenda ben. Omdat ik nog steeds een buurman verderop hoor praten over ‘die blauwen’? Huh? Dat klinkt nog erger dan zwart. Gedateerd ook, die stilstand en nihilisme. Dat is eng. En omdat gekozen dan (vaak onzichtbaar) verandert in gekocht. Of een dorpsgek als burgemeester. Fijn.

Wanneer gaan we weer eens echt zorgen voor en met elkaar? Hoe kunnen we zorgen dat ook de mensen die het misschien niet eens willen, maar niet anders kunnen denken, minder gevoelig zijn voor profetische leuzen en oneliners? Het doorbreken van het kuddegedrag. Ik zie die gevoeligheid voor Facebook-quotes, het klakkeloos overnemen. Want het bekt zo lekker. Een ander laten denken en zelf op dat getijde meevaren. Tegelijkertijd zo’n vingertje naar een ander wijzen wanneer het zo uitkomt. Wij zijn geen kloon van de overbuurman of een tante. Het unieke van mensen, dat is mooi. Gewoon een beetje zelf nadenken, bijna wel het makkelijkste waar je in je leven mee te maken hebt.

En dat we elkaar gewoon iets gunnen. Waarom is dat zo moeilijk? Degenen die succes hebben het succes gunnen en diegenen die zorg nodig hebben de zorg gunnen. Gezond verstand. Zelf nadenken. De rotte appels eruit halen die het verpesten voor de succesvolle types en degenen die echt hulp behoeven. In mijn hoofd gaat dat zo makkelijk samen, helaas in de praktijk niet. Persoonlijk snap ik niet waarom ik mij niet elke maand hoef te melden bij het UWV. Net als een sollicitatieplicht. Om het zuiver te houden, in het belang van iedereen. Ik wil ook geen rotte appels in mijn gebied. Ik lees schrijnende situaties van mensen in mijn soortement van straatje.

Als Oranje voetbalt, dan scandeert men ‘schouder aan schouder’. Ook al staan er elf Boulahrouz’s in het veld, dan is het wij en ons. Die hypocrisie geeft op z’n minst een beetje hoop. We kunnen het heus wel samen, we tolereren best veel. Als het ons zo uitkomt. En laten we de Minister President voortaan gewoon bondscoach noemen. Want die kun je zo lekker omarmen als het goed gaat en als ie niet presteert, dan gooi je hem gewoon uit z’n functie. Aah, die simpele heerlijkheden van het leven. Meer, meer. meer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s