“Satellite’s gone, up to the skies”

Ome Lou is niet meer. Niet heel verrassend, gezien zijn gezondheid het afgelopen jaar. Wel heel jammer. Held. Ik houd van Lou. Mijn twee meest dierbare artiesten/band hadden altijd een verbintenis met Reed. Als vriend, of als inspiratiebron.

Als vriend en muzikale partner. Er zijn weing Bowie-optredens geweest waarbij er geen nummer van Reed werd gespeeld. Misschien geen een, ik weet het eigenlijk niet. Ik vraag me af hoe Bowie’s dag was vandaag. Ik vermoed er een van verdriet en mooie herinneringen. Afscheid nemen van een goede vriend lijkt mij heel moeilijk. Herman Brood’s favoriete nummer. Misschien klik je dit niet aan. Mensen hebben niet zo veel geduld, weet ik wel. Hoeft ook niet. Maar het is wel mooi. Gewoon. “I’m just waitin’ for a dear-dear friend of mine. I’m waiting for my man, come on”

In de jaren tachtig gingen hun optredens altijd gepaard met een Lou Reed nummer. Walk On The Wild Side. Vaste prik. Zo ook bij Torhout Werchter 1985. Zo’n dag dat The Ramones gewoon ook hun liedjes zongen. Tegenwoordig ben je jong en cool met een Ramones shirt. Maar oud en naïef bejaard, dat de remoons gewoon optraden in jouw tijd en dat dat normaal was. Loyd Cole was ook heel leuk die dag, weet ik nog. Twintig jaar later nog immer dat eerbetoon aan ‘hun’ grote voorbeeld. En met ‘hun’ bedoel ik de band die mij als als zestienjarige meer raakte dan The Ramones. Dat vind ik heel normaal. Ik doe nooit aan achteraf-geschiedenis volgens het protocol van de muzikale politie van nu. Met uitzondering van Lou. Daar keek ik echt tegen op en geloof me, dat heb ik zelden met mensen. “Hunnie” dus. Ik vond het altijd al een kippenvel-moment. Zie 2.00 min.

Op een Bowie-fanclubdag jaren terug kocht ik ooit die CD van Lou’s Walk On The Wild Side live performance in New York, 1972. Die dingen vind je dan. Nooit gek, tussen al die bijzondere Bowie-items van verkopende verzamelaars. Daar lag altijd ook iets van Reed bij. Onlosmakelijk verbonden. Een mooi artiest is niet meer, maar blijft aanwezig door zijn muziek. Met Lou ergens in een bos. Met Lou die iets zingt als ik toevallig in een branding loop. Lou in de platenkast. Die vanzelfsprekendheid. Van die mensen die er gewoon altijd zijn. En verweven blijven in de muziek waar ik graag naar luister. Ik dank ome Lou. Rest in peace man.

2 gedachten over ““Satellite’s gone, up to the skies””

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s