Duiden

2814filosofen1

Als kind wilde ik dierenarts worden. Toen bleek dat mijn vaardigheden niet echt op het gebied van natuur- en scheikunde lagen, werd dit gereduceerd tot dierenarts-assistente. En zangeres. Toen bleek dat mijn muzikale vaardigheden niet verder reikten dan wat gefiedel op een blokfluit en een stem als de zus van Barry White is die gedroomde carrière ook een illusie gebleken. Ineens wist ik zeker dat ik etaleur wilde worden (binnenhuisarchitect was inmiddels al afgevallen, vanwege het woord architect en het bij mij volledig ontbrekende wiskundige gen). Etalages mooi maken en etalagepoppen aankleden. Topjob. Zo’n hobby als beroep, dat vond ik ergens wel een principe toen. En hoe duidelijk ik juist altijd al wist wat het moest gaan worden, hoe meer onduidelijk het werd toen het er echt op aan kwam, in de laatste fase van het eindexamenjaar. Iets creatiefs of iets met mensen. Heel vaag, maar het was het enige wat mij enigszins te pruimen leek, naast alles wat ik vooral niet wilde. Uiteindelijk dus de sociale kant geworden en gelukkig was het een leuke opleiding en heb ik leuk werk gehad.

Oudste zit nu ook in zo’n fase, het eindexamenjaar en beroepskeuze. Dus daar heb je het over. Interesses, etcetera. Het is leuk te ontdekken wat jouw kind nou echt interesseert. Zo neigt zij ook naar de sociale kant, maar net iets meer de maatschappelijke of wetenschappelijke kant. Al pratende kom je bijvoorbeeld op sociologie. Hoe leuk het is te weten waarom mensen zich gedragen zoals ze doen. Merk dan ook dat zij redelijk specifiek kan zijn in wat haar boeit. En dat dat specifieke iets is wat ik toen ooit ook wel had willen hebben. “Iets sociaals, iets met mensen”, dat is heul erg breed. Ik had daarover destijds wel willen babbelen met iemand.

Zo’n keuzemoment ligt inmiddels al heel ver achter me, alsmede die betaalde baan. Niet erg, want alles heeft een reden. Ik denk wel eens na over het feit of ik andere keuzes zou hebben gemaakt als ik iets moest overdoen. Wat ik bijvoorbeeld weet is dat ik tijdens de beroepsopleiding destijds absoluut een voorkeur voor bepaalde vakken had. Met als grote favoriet: filosofie. Door de maatschappij vaag bevonden, door ouders vooral niet aangemoedigd, het is vooral geen vak en ‘zingeving’ – denk Plato – is zo’n beetje het meest ongrijpbare des levens. Filosofie is voor de dromers en de lullebatjes in de maatschappij met die meninkjes. Zie daar, c’est moi.

Had ik toen maar geweten wat ik nu weet. En óf filosofie leeft onder de mensen, zonder dat ze het altijd beseffen. Mensen vinden iets van iets en meer dan ooit vinden mensen tegenwoordig heel veel van alles en delen hun mening. Allemaal zichtbaar heden ten dage. Sommigen vinden alleen iets wat een ander ook vindt en delen hele domme dingen van anderen op hun Facebook-pagina. Vermakelijk en interessant, dat kuddegedrag en de zoveelste die iets over blanke vla en een negerzoen roept en denkt dat ie origineel is. Gelukkig vaak iets met taalvouten, dat maakt het net iets smeuïger: “Zwatte Piet is van ons! Ik vind U2 een goede zanger! Deel dit om me moeder en als je egt om me geeft!” Ja, sociologie ís leuk. Sommigen zijn het met bevindingen niet eens en hebben van het ergens-niet-mee-eens zijn een sport gemaakt. In praatprogramma’s zie je deskundigen verschijnen die ergens iets van weten, maar vooral ergens iets van vinden. Je verbaast je over het feit hoeveel deskundigen er zijn op allerlei vakgebieden. Van het soort waar je nog nooit van gehoord hebt, laat staan over nagedacht en dat je daar ineens zelf als kijker ook iets over moet gaan vinden. Soms zelfs teveel voor meninkjesmadammen en meneren.

Trouwens, nee. Niet ergens iets van vinden, maar ‘duiden’. Ik weet niet wat het is met dat duiden, maar op een of andere manier wordt er al geruime tijd heel erg geduid. Dat fascineert mij dan weer, dat ‘duiden’ ineens zo’n dingetje is. Daar hebben ze dan weer deskundigen en filosofen voor nodig, die alsmaar dingen duiden. Deze week las ik deze column van Jean Wagemans en daar geniet ik van. Dat een erkend deskundige iets schrijft over andere deskundigen en over hoe deskundigen met elkaar in discussie gaan. En dat de schrijver van dit artikel over die deskundigen die iets vinden van elkaars kunde een hoogleraar in ‘argumentatietheorie’ blijkt te zijn. Wacht even….hoogleraar in argumentatietheorie? Het staat er toch echt. Ik wist niet dat je dat kon worden! Ik en mijn dierenarts. Boe! En dan ben je dat en duid je als argumentatietheoreticusfilosoof het duiden van duidende mensen en dan komen daarna ook nog die reacties daaronder van semi-deskundigen en amateurduiders. Zeg maar, de thuisduiders. Ik snap nu een klein beetje wat zingeving is. Geen topjob, maar een tobjob. Dat is vreugde, vinnik dan.

Ik had gewoon filosoof moeten worden. Dat zou een legitiem gevoel geven wat betreft die meninkjes altijd. En zo’n blog hè? Mensen die bloggen hebben meninkjes en willen dat delen. Simpel als wat 😉 Nu lul ik maar wat raak als thuis- en blogduider. Als ik nou afgestudeerd was en te boek stond als erkend filosoof was het een heel ander verhaal. Af en toe een Nietzsche of Rousseautje er in gooien en voilà. Dat snijdt hout (hout moet!) En dan bij DWDD of P&W zitten om lekker even iets te duiden als deskundige.

En ik neem het de docenten nog steeds kwalijk dat ik geen muzikaal talent ben geworden. Want ik kreeg altijd de triangel of de sambaballen. Nooit de gewilde xylofoon of het drumstel. Daar had links, rechtsom kunnen gaan. Of wat als ik met die leuke, door mij bewonderde filosofiedocent een babbeltje had gemaakt? Gemiste kansen. Dat van dat juiste moment. Zingeving is best een gedoe mits op het juiste moment. Kom daar maar eens om meneer Plato! Om maar eens even iets te duiden.

4 gedachten over “Duiden”

  1. Ik herken veel van mezelf. Als achttienjarige wist ik wel ongeveer welke richting ik uit wou, maar ofwel botste dit op de financiële draagkracht van mijn ouders of een simpele ‘njet’. Ook ik kreeg in de muziekles de triangel toebedeeld, mocht zelfs één keer een schriftelijk examen ‘zingen’ afleggen.

  2. Ooh je herinnert me aan die keer dat ik tijdens opleiding ook een keer moest zingen voor een bepaald cijfer. Hello van Lionel Ritchie. Soms word ik nog wel eens badend in het zweet wakker of zit ik tegen hyperventileren aan, denkend aan dat moment van toen……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s