Heel veel van alles en een tuin

En zo verschijnt er ineens een hele lap tekst. Dat alles of niets, hè? Het grappige is – maar dat hoop ik verderop duidelijk te maken – dat net in de tijd dat ik voor mezelf even een rustpauze had ingelast in dat geschrijf, je uitgerekend als doktersadvies de opdracht krijgt bepaalde dingen op te schrijven. Mooi gaan dat soort dingen hè?

Door te schrijven probeerde ik destijds inderdaad voor mezelf het een en ander meer duidelijk te krijgen. Toen ooit bepaalde mensen wiens opinie ik serieus neem mij aanspoorden tot ‘meer schrijven’, besloot ik dat maar te doen. Eerst op papier, nu inmiddels al een tijdje een blog. Enger en kwetsbaarder zo’n blog, want ‘bekenden’ gingen meelezen. Vind het op zich trouwens niet zo’n punt persoonlijke dingen in de lucht te gooien. Net zoals ieder ander; goede en slechte dagen. En wat ik voor mezelf wil houden deel ik niet. Heel soms zet ik een persoonlijk blog in privé-modus, alleen te lezen door volgers. Schrijven en reageren is een dingetje en dat is oké. Sommige mensen die mijn blog lezen zijn zelf soms niet zo van dat delen en sturen mij privé-mails als reactie of vertellen mij zelf dat ze gelezen hebben wat ik heb geschreven. Er zijn er bij die zeggen dat ze zelf niet zo goed zijn in reageren, woorden. Anderen reageren primair. Sommigen vinden soms herkenning en sturen mij ontroerende en grappige privé-mails als reactie. Mensen die graag willen delen, maar liever niet publiekelijk. Oprecht, in elke vorm. Ik verwacht niets, want het is mijn keuze om af en toe iets neer te pennen en niet die van een ander.

Ooit begonnen vanuit een kwetsbaar en persoonlijk perspectief dus. Mijn eerste schrijfsels hier gingen over mijn confrontatie met ‘de diagnose’, twaalf jaar geleden. Uiteraard kwamen daar de mutserigheden en dat helicopterdenken bij. Ik vind schrijven leuk en vraag ik mij graag wat af. Mensen, media en gebeurtenissen zijn vaak boeiend, grappig, idioot of opmerkelijk. Bovendien is het voor mij persoonlijk een prettige manier om alles in dat hoofd van mij een beetje te filteren en te ordenen. En je weet, daar houd ik van. Orde ;p Ik wil het echt niet alleen maar hebben over ziekte en gedoe. Daar zijn forums voor. Maar soms heb ik het daar dus wel over, op mijn manier. En net als ieder ander heb je met van alles te maken. Keuzes en plannen die je hebt gemaakt, goede en foute. Veranderingen, maatschappij, voorspelbaarheid en onverwachte gebeurtenissen. Zaken die je kunt voorkomen en dingen die jou overkomen. Soms zeil je lekker kalm, soms moet je even bijsturen. Af en toe de zeilen even bijzetten, stormpje bedwingen, om vervolgens weer voor een tijdje te ebben. Stabiele navigatie ontstaat met de jaren. Althans, dat dacht ik. En soms kun je dan toch even weer die koers verliezen. Ondanks dat je dacht dat je inmiddels wel wist wat je wel en niet moet doen en laten. Of denken. Of eigenlijk, jezelf gedachten toestaan die niet bevorderlijk zijn voor eigenwaarde en zelfvertrouwen. Dat donkere schaduwtje dat soms de hoek om komt kijken, die snap ik niet. En die wil ik snappen. Ik heb dingen gezien, gedaan en ervaren, radicale beslissingen genomen. Bepaalde gewoonten en mensen verbannen uit mijn leven die teveel energie kostten en andere gewoonten, activiteiten en mensen omarmd die mij energie gaven. En dat blijft op mijn pad komen. Die ervaringen en die mensen. Winst. Of iets verdwijnt weer, omdat dat soms even zo gaat, of nodig is. Maar ik verlies ook. Door alles wat ik wel wil behouden, maar simpelweg niet altijd kan bijhouden voor mijn gevoel.

Ik vergelijk een sociaal netwerk wel eens wel eens met een tuin. Een diversiteit aan planten, Die groeien, bloeien, aandacht en rust nodig hebben. Ieder in zijn eigen seizoen, kwetsbaarheid en kracht. Jong en oud. De ene plant heeft meer water en voeding nodig dan de ander. Sommige planten zijn sterk genoeg en hebben reserves om zelf te groeien, zonder dagelijkse – zelfs maandelijkse – aandacht. In die categorie zijn er ook de winterharde soorten, die kunnen best even zonder jou en als ze weer tevoorschijn komen pak je de draad van daarvoor samen gewoon weer op. Je hebt de plantenfamilies. Met elkaar verbonden door hun afkomst, maar toch elk verschillende bloei-eigenschappen hebben. De bestuivingen en het groter worden van families. En dan zijn er de bollen. De bollen zijn de meeste tijd van het jaar onzichtbaar en duiken altijd plotseling, onverwacht en heel plezierig op. Zijn er wanneer je juist hen het meest nodig hebt. Er zijn ook planten die kwetsbaarder zijn, die iets meer verzorging en aandacht nodig hebben. Daar kunnen zij niks aan doen, heeft Moeder Natuur zo bedacht. Die zet je in de warmte bij kou of beschutting bij hitte als ze dat nodig hebben en geef je net iets meer water als de rest, omdat niet elke plant dat reservoir van zichzelf heeft. Het mooie is, dat zijn vaak de mooist bloeiende bloemen in de tuin waar je graag een beetje moeite voor doet. Want als ze bloeien, dan steken ze met kop en schouders boven de rest uit en zijn ze een traktatie waar elke keer je oog op valt. Als je geluk hebt, dan heeft de tuin een boom. Die heb je jaren geleden geplant en is van pril verworden tot heel sterk en solide. Daar kunnen tien olifanten inmiddels tegenaan leunen en hij gaat nog niet om. Die houdt het wel, zelfs als je gaat klimmen, snoeien, zagen en er ook nog van eet. In een tuin loert ook altijd het gevaar van ziektes. Of ongedierte. Die wel of niet te bestrijden zijn. Sommige planten overwinnen dit, andere soorten blijven overleven, ondanks die terugkerende luis en enkelen raken in verval. Dierbare oudere soorten sterven af en na drie jaar verzorging, is de strijd gestreden en moet je ze met pijn in het hart laten gaan en verwijderen. Hier en daar heb je de vrolijke zwiepers in een border, met de juiste humor. Die jou vaak de slappe lach bezorgen. Maar ook zo hun donkere kantjes hebben en daardoor juist de gave hebben om écht te kunnen lachen. En ja, blijven over de stekeligheden. Sommige distels bloeien en dat heeft wel wat. Sommigen niet en die distels en brandnetels verwijder je dan met handschoenen (wel beleefd, maar hup weg ermee). Tot slot de parasitaire lage klimmers en het kleefkruid. Afhankelijk van andere planten om te kunnen bestaan. Hardnekkig soort. Het teren op de energie van planten die in koude en warme dagen hebben gezwoegd en zich op eigen kracht hebben geworteld. Klevers en lage klimmers hebben erg de gewoonte terug te komen trouwens. Weten altijd de juiste plant te vinden om mee te groeien en daarna zelf met de eer te strijken. Netwerkplanten zonder zelfspot. Bekijken verbintenis vanuit afgunst en een ‘wat-levert-het mij-op-perspectief”. Zij blijven vaak overeind. Krachtig en slim. Sluw en oppervlakkig. Nooit origineel van zichzelf. De klimmers en klevers worden het liefst, zonder handschoenen, meteen in de groene afvalcontainer gesmeten. Maar het is het soort wat vaak laat opgemerkt wordt. Tezamen heeft het allemaal een functie, staat met elkaar in verbinding en groeit en raakt in verval, door en met elkaar. En omstandigheden. Een sociaal ecologisch netwerk.

Al een tijd had ik even niet meer duidelijk wat nou wat veroorzaakt. Dingen zijn verweven met elkaar, lichamelijk functioneren, iets chronisch, medicatie, persoonlijkheid, omgeving, omstandigheden. Vandaar dat ik de stoute schoenen aantrok en de dokter heb opgezocht die met mij kon meedenken en hopelijk wat inzicht kon verschaffen. Goed gesprek gehad. Twee zelfs. Had trouwens ook lang geen bloedonderzoek meer gehad sinds overschakeling naar andere neuroloog en spuit uiteraard nogal wat gif in dat lijf elke week. Inmiddels gebleken dat bloed meer dan goed is. Gelukkig. Ik kan rustig blijven spuiten en af en toe een lekker wijntje drinken, aldus de lever en de dokter. Goed nieuws ;-)) Gelukkig was de bloedafname vóór ons plaatselijke tentfeest. En om een lang verhaal lang te maken: ik behoor nu officieus tot het therapie-resistente soort. Dokter vroeg zelfs raad aan collega (klinisch psychiater) en zij had zelfde conclusie. Allemaal al gehad, ervaren en ‘haar niet meer aandoen’. Het is fijn als deskundigen heel erg snappen hoe jij denkt en doet, al die gesprekken in al die jaren, vaak meer de trucjes van de loog zien dan de inhoudelijke boodschap (ook mijn fout, weet ik!), om nog maar niet te spreken van al degenen die mij bevoeld en bekneed hebben, geprikt en gehoord en me op een naar wierook stinkend matrasje hebben laten liggen. Pseudo-paten en gedoe-peuten. Maar ja, daar zit je dan. En nu? Resumerend: de komende tijd moet ik onder andere oefenen in het teleurstellen van mensen. Lijkt een goedkoop advies, maar dat is het niet. Ik weet precies wat ermee bedoeld wordt. Je zou denken dat het als een waarschuwing naar anderen klinkt, maar zo zie ik het niet. Ik ga wel mijn best doen. Maar hoop het niet geforceerd te doen. Het moet echt voelen.

En tijdens dat oefenen in dat en nog wat andere isjoes, blijf ik vooral ook genieten van bepaalde dingetjes. Die ik graag wil blijven doen en beleven, omdat het toevallig kan als het moment zich aandient. Fysiek gaat het zo fijn momenteel, daar profiteer ik van. Twee dagen in de tuin geploeterd dit weekend, heel zwaar, lekker zweten, zonnetje. Heerlijk. Radicaal dingen ver- en herplaatst. Sterkere soorten een beetje aan de kant, de kwetsbaren naar voren gehaald, familie en vrienden bij elkaar gezet en zelfs een boom verplaatst (dat heeft trouwens ‘de boom’ gedaan, van die boom, dat was flink klusje). Oude soorten de eeuwige rust gegund en kruipers, klimmers en klevers verwijderd. De bollen kwamen steeds tevoorschijn en zijn weer met liefde verstopt. Zo gaat dat dus 🙂 Ik vind de herfst fijn ruiken, hele mooie kleuren hebben, dat mysterieuze. Maar ook een afsluiting van mijn favorieten lente en zomer en voorbode van wat daarna komt. Zover is het nog niet. Nu nog genieten van de kleuren en geuren in het bos en de tuin.

DSC01909

Ik word ook blij als ik anderen zie genieten en dat dan ook soms samen. Degene die wel weet wie ik bedoel nu, want zij leest dit en vertelt mij dat. Iemand die genieten verdiend. Zou willen dat het met sommige mensen die dierbaar zijn beter zou gaan. Het is ook wenselijk (ik houd niet van het woord ‘moeten’) om bepaalde ‘anderen’ even opzij te zetten en die andere anderen, die van dichtbij, te zeggen dat er altijd ruimte genoeg is. In hart en hoofd. Ook al is het geen fysieke aanwezigheid. Ik voel opluchting dat ik eindelijk de stap naar een deskundige heb durven te nemen. Geloof me, voor mij is dat een hele stap. Was super-gestrest bij die eerste afspraak. Vooral gestrest, omdat ik altijd heel veel stress ervaar als ik iets moet gaan uitleggen aan een ander wat ik zelf niet begrijp en bang ben me te verliezen in details en dat dat dan zo sukkelig overkomt. Controle ja. En dat je in die diezelfde week – het punt van lage eigenwaarde weer eens bespreekbaar durven te maken – je ineens juist in die week van mensen lieve complimenten en oprechte opmerkingen krijgt….. Het doet me goed, dankbaar. Meer dan je denkt. Misschien maak ik alles ingewikkelder dan het is. Denk ik te veel. Eigenlijk, ik weet het wel zeker. Iemand ruilen qua hersens? Dat stuk emotie-kwab dan hè? Niet dat ineens ene Barbie zich bereid voelt.

Dank, indien je dit alles hebt gelezen. Best veel. Ik zou me kunnen verontschuldigen, maar ik wil echt af van dat ‘ge-sorry’. Sorrow mag en is menselijk, maar even geen sorry’s meer. That’s one small step for a (wo)man, one giant leap for this sorry soul.

Walk On x

10 gedachten over “Heel veel van alles en een tuin”

  1. Hi Magzy. Ik gebruikte Google Translate om te lezen wat je schreef en om dit te schrijven, maar Google Translate is niet erg nauwkeurig. Ik wilde alleen maar zeggen dat ik hou van hoe je de Social Network vergelijken met een tuin, met alle van de vele planten in verschillende stadia van groei en zeer verschillend van elkaar. Het is een geweldig idee. Ook wilde ik zeggen dat ik ben erg blij dat je mijn vriend bent. Liefde en knuffels voor u en uw gezin.

  2. Dear Lindsay, we know each other for quite a while now. Shared much, especially some years ago when we shared our personal lives and get to know each other. I thank you for making the efforts in trying to understand what I wrote. That means much to me. You are a dear and wonderful friend to me and I am glad to know you. Good that we met in real too. Looking forward to welcome you and Em again soon some day. Love and hugs for you and yours too. Lpve x

      1. I too miss that sort of comfort chair we had together with each other. Good old days eh Lin? You know me, I always felt more comfortable in Blogland (opposed to the mb’s) on Bnet, with a genuine, solid and dear little group around me. Or pm’s 😉 I love that I met most of you in real. Apart from Marjo, Audrey and Nathaniel, bust somehow it feels like I met them too, through all those years, what we shared. We all had our pre-Facebook thingie together, before ‘likes’ and selfies became important 😉 xx

    1. Hi – I am trying to respond to your last post but there’s no “beantwoorden” under it. I feel like I have met Marjo and Nathaniel too, even though I have not. It’s been fun to meet Audrey face-to-face. And I am happy that I have met you and Rxb in person. Bowienet felt like a coffee shop where we were all sitting around sharing stories about ourselves once we felt comfortable with each other. I remember “Navalhero” and “Gaz” and most of the other screen names of the true friends that were developed through that website. It was comfortable, we shared private stories, and bowienet helped me become the person I am now. I agree with you about Facebook – it is too public – like a newspaper. But we have been able to keep our friends with the people we love. hugs xoxoxo

      1. Hey that’s odd indeed, they only reply without a reply button in this thread. No idea why.
        You are right, good thing about Fb is that we are able to keep in touch 🙂

  3. Hoi Greetje,
    weer je blog gelezen. Beetje traantjes weggepinkt. Ik ben ook vorige week een blog begonnen, (nietsisalleswordt.wordpress.com) ook om de zaken op een rijtje te krijgen, en vandaag een kennismakingsgesprek gehad met een therapeute. Ik hoop dat ik nog wel therapiemateriaal ben. Beetje veel om hier neer te pennen.
    Ik vind je vergelijking met de tuin fantastisch en origineel. Wauw! En wat fijn dat je een tuin hebt. 🙂
    Mensen teleurstellen moet je leren, maar het is ook een soort van colleteral damage als je je leven leeft. Ik ben gescheiden, en nu omringd door heel veel teleurgestelde mensen. Maar ook met veel blije mensen, vooral in het bijna kleinste gat van Twente dat begint met een D, en dan bedoel ik niet D.
    Ik weet niet wat voor plant ik ben, maar ik hoop dat ik nog even in je tuintje mag staan.
    X

    1. Jij hebt sowieso een plek in mijn tuin weten te bemachtigen en ik ga jou ergens anders iets schrijven. Niet hier. Ook al heb ik een hele lap tekst geschreven en dat van therapeutisch kansloos beschouwd worden, daar ben ik niet trots op en het verwart en al die dingen. Wist ik maar wie, die van dat doorgeleerde en dat doorprikken. En als ik dat ook nog weer eens had moeten uitleggen, was dit blog nog langer geweest. En het was al zo kort 😉

  4. Een hele lap tekst om te lezen, op zich al therapeutisch om neer te pennen.
    Ikzelf hou mijn blog zeer beperkt (twee bijdragen per week) en probeer zo weinig mogelijk persoonlijk te worden (al zou je er misschien anders over denken als je het lees, maar fantasie doet ook veel).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s