Dolce vita

Inmiddels al weer paar weekjes terug van vakantie. Deze week is school weer gestart. Sardinië was heerlijk. Soms realiseer je je achteraf pas hoe fijn iets is en hoezeer je dat mist als het voorbij is. Heb ik niet. Ik heb genoten van alle momenten die fijn waren, me rust brachten en me rijk waanden. Rijk, in de zin van warmte en dat briesje die de gouden ploert vergezelt. De zee, lekker eten, lekker drinken, al die bloemen, blauwe luchten, muziek luisteren op het strand, ’s Morgens op die veranda zitten met koffie voordat de anderen wakker waren. Van die dingen. En alle regels van die drie boeken. Toch een fijne score, met zo’n leesbeperking toen. Met het boek “Ik haal je op, ik neem je mee” (Ti prendo e ti porto via) van Nicolllò Ammaniti als finale en mijn favoriet van de vakantie. Je stelt je in op thuiskomen, eigen bed ook fijn. Al mis ik de zee wel een beetje. Gelukkig hier ook alles op standje zomer. Heerlijke zomeravonden op de eigen veranda. Met afgelopen weekend een tuinfeestje als afsluiting. Tuurlijk regende het toen, maar dat mocht de pret niet drukken. Alleen de danspret een beetje. Jammer, want zit net in een periode dat de beentjes het wel goed doen. Gelukkig hadden we tentjes.

Vakantie. We verbleven deze keer in een particulier huisje, werkelijk een gecreëerd paradijsje door eigenaren Peter en Efisio. Twaalf jaar zijn ze er nu mee bezig, vertelden ze. De locatie, de tuin en de enorme veranda waar het heerlijk toeven was. We kwamen erg laat aan ’s avonds en zonder de escorte van de heren in hun dertig jaar oude Fiat Panda hadden we de ‘villa’ nooit gevonden in het stukje hele donkere niemandsland. Laatste stukje was een weg met keien, pikkedonker en die op en neer deinende achterlampen van een Panda die elk moment uit elkaar kon vallen voor ons. Geweldig. Ben ik in mijn sas hoor, met middle-of-nowhere-omgevingen. En mensen voor me die hun energie in hun droom staken, maar nooit in een auto, wat slechts dient als vervoer van A naar B. Een villaatje met een hek, dat vond ik redelijk decadent, maar in dit geval is het een praktisch ding gebleken, met al die schapenkuddes die voorbij trokken, inclusief honden. In de koelkast hadden ze water en een flesje wijn gelegd, broodjes voor ’s morgens, omdat ze wisten dat we zo laat arriveerden. En in die eerste nacht, dat welkomsgebaar, na een reisdag op die veranda zitten met een koud glaasje witte wijn en een sterrenhemel – te mooi om te omschrijven – wist ik dat we het de komende weken wel goed zouden hebben. En zo was het. Soms klopt alles gewoon. Soms heb je een beetje geluk.

o   18  k

En het leuke was dat je in dat niemandsland zat, maar toch op vijf of tien minuten rijden van de Italiaanse gezelligheid in de plaatsjes verderop. Waar de reuring in de avonduren begint, een bioritme naar mijn avondmenshart. Avondmarktjes en vooral erg lekker eten, met verrukkelijke pasta’s die ik thuis nu probeer na te maken, maar natuurlijk wel smaken, maar nooit lukken zoals daar. En die beter lukten die keren dat we zelf kookten. Die tomaten hebben ze hier niet bijvoorbeeld. Beetje flaneren en zonsondergangetjes. Met wangen die de zon van die dag nog voelen. Italiaans ijs zonder lullige Nederlandse afgemeten zuinige bolletjes, maar gewoon een plamuurmes wat niks geen bol maakt, maar een berg. En cliché maar waar, zelfs ik heb een ijsje gegeten daar, als niet-zoetekauw. Maar vooral verse pasta.

Genoten van de zee en de prachtige baaien. Wel een stukje drukker dan de keer dat we er eerder waren. Maar we zijn ook wel een beetje verwend met het begrip ‘druk’. Of eigenlijk, niet gewend. Na al die jaren Corsica. Maar zo blij word ik van dat water, die zee.

snk        u z1

Mooie weken, maar thuis is ook fijn. Gelukkig maar. Want als je het alleen van die paar weken vakantie moet hebben om het leuk te hebben, dan zul je moeten verhuizen. Of meer pasta eten. Of thuis de tv eens uit doen. Of een ander leven gaan leiden. Voor mij persoonlijk – en een terugkerend thema – is de temperatuur. Ik gedij vrij goed op een constante temperatuur zo tussen de 20 en 28 graden. In lijf en leden. En aan zee zijn. Oftewel, wat mijn hoofd en lichaam mij vertellen en hoe ik dan functioneer. Als dat goed zou zijn bij kou en vorst zou ik dat net zo goed eerlijk omarmen. Dan zou emigratie naar een wat kouder halfrond wenselijk zijn. Maar dat is niet wat ik ervaar.

Door drukte en zomer wat vluchtig online en ik hoop binnenkort verhalen van o.a. medebloggers wat bij te lezen. En meer. Enzo.

Doei.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s