Droogzwemmen

3186-howland-hair-dry-swim-cap-advertisement---suzy-parker-1956

Al jaren zie ik ze en ik blijf het een grappig gezicht vinden: vrouwen die in zee zwemmen en hun haar droog willen houden. Zouden ze niet doorhebben dat die manier van zwemmen – zo’n lullig, veel te snel schoolslagje met dat kinnetje omhoog – er vele malen idioter uitziet dan gewoon nat haar hebben? Je bent op het strand en je hebt nat haar. Dat valt natuurlijk ook op, mensen met nat haar op een strand. Net zoiets als in bikini lopen, terwijl doorgaans toch het merendeel van de badgasten een skipak draagt.

Een beetje respect heb ik ook wel voor ze. Ik vind het knap en het getuigt van enige doortastendheid en zelfdiscipline om het voor elkaar te krijgen. Ik bedoel, het water lonkt, je bent toe aan een frisse duik en toch die focus op het heur. Niks geen afkoeling van dat hoofd, dapper zullen we volhouden! Vaak zie je deze diehards (diehaars) ietwat likkend watertrappelen, om de constante stroom van zweetdruppels op de bovenlip een beetje weg te werken. De gevorderden kunnen er ook nog bij zwaaien, die twee seconden net even dat pootje armpje in de lucht naar de fotograaf die haar wil kieken. Da’s pas knap! Die extra actie maakt dat ze snel daarna weer in drooghaarpositie moeten zien te blijven, dus een paar slagen op z’n hondjes en dan weer verder. Dat van die foto, dat zien ze trouwens ook meteen. Een bijkomstig voordeel van je hoofd boven water houden.

En ik? Ik wilde dat ik het kon. Ik kan de zee heus wel langzaam inlopen. Lekker nonchalant eerst, beetje met die handjes door het water, buikje-nekje natmaken, haar droog. “Ik heb geen haast, kijk!”. Maar dan. Dan komt altijd die onvermijdelijke duik. Altijd. Eén van de meest heerlijke sensaties des levens. Die duik in die azuurblauwe zee. Dat kán toch niet anders?

En aan het eind van de dag realiseer ik me dat het me weer niet gelukt is. En zit ik ergens verscholen in een hoekje, groen van jaloezie. Denkende aan al die vrouwen die richting restaurantjes vertrekken in kekke jurkjes en hippe slippertjes. Maar vooral, hun kapsel. Toonbaar haar. Bon ton haar. Met zelf geen één leuk jurkje in de sjoetkees en slippers die kapot gingen na een paar dagen. En haar wat het woord kapsel niet eens waardig is. Haar waar menig boer gretig van zou worden, strotechnisch gesproken.

gr

Gelukkig was er een gasfornuis in het huisje en kon ik anoniem de inhoud van de doggy bag opwarmen die mijn huisgenoten meebrachten na hun bezoek aan restaurantjes. En ik was mijn Smooth and Soft-serum van de HEMA ook al vergeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s