Knijpen, knabbelen en Caraco

Vooral Oudste doet het ook. Jongste bij vlagen en ik deed en doe het altijd. Eén oog dichtknijpen als de zon in het spel is. Mijn jeugdfoto’s vertonen meer foto’s met één oog dicht dan met beide open. Toen scheen blijkbaar de zon vaker. Ik herken ze meteen, de knijpers. In het verlengde van mijn blog over de trein; in de reflectie van het raam had ik steeds die appel etende vrouw in het vizier. Heel besmuikt deed ze dat. Wat niet kan, anoniem een appel eten in het openbaar. Qua geluid dan. Beetje te blond, beetje teveel make up, maar net niet Oh oh Cherso. Net genoeg gevoel voor decorum om een beetje richting raam te hangen voor haar anonieme appelmoment. Dat kauwen, dat deed ze heel discreet. Maar aan die kant van de trein scheen de zon door het raam. En of het nou aan de zon lag of aan de Granny Smith, dat ene oog was dichtgeknepen. Ik vond haar daarom meteen al leuk. Ik noem die medeknijpers altijd mijn Tommies. Van Tommy van Annika van Pippi Langkous. Tommy kneep ook altijd. Ik kan mij Tommy niet eens voorstellen zonder dat ene oog dichtgeknepen. Als kind was Pippi mijn held, maar Tommy meer mijn broer dan die van Annika.

Pippi-Langkous-(4)-pippi01                 pippi

Tommy is inmiddels Tom en volwassen. Hij doet het nog heel ietsie met links tegenwoordig….

Pär Sundberg

Zo zijn er meer dingen die toen aanwezig waren in mijn jeugdige wereld. Toen wij nog kijkbuiskinderen waren. Een lekker ding heette toen nog spetter of stuk en we schuifelden in plaats van daggeren, We hadden het over onwijs en gaaf in plaats van vet of master. Toen je gewoon nog Derrick – “Harry, hol mal schon den Wagen” – kon kijken und nichts wussten was wir jetzt wissen. En we likten aan Caraco-ijsjes. Mexicaantje, oranje hoed.

42-caraco

Die is net als wij natuurlijk ook paar jaartjes ouder geworden.   img-thing

Maar goed. Even terug naar het hier en nu. Inmiddels zijn we negen maanden verder – een complete zwangerschap – sinds het najaar begon en kun je de twintig graden plusdagen op iets meer dan één hand tellen. Dit merk oplader bevalt me niet. De harde schijf is al een beetje beschadigd. Het klimaat begint synoniemen met een defect zenuwstelsel te krijgen. Ergens daarboven is de wil er wel, maar het komt niet door zoals het hoort. Gaan die benen weer (juist niet) en dat glaswerk dat steeds uit je handen valt. Je wilt niet weten hoeveel stukjes glas een deksel van een gemiddelde glazen schaal heeft. Uit protest heb ik die duizend stukken glas gewoon in de grijze kliko geflikkerd. Dat is heel wat voor iemand die nogal van het scheiden van afval is. Je moet toch ergens je frustratie op af reageren, dan maar de gemeente. Als ik nu naar een arts ga, moet ik aan een infuus en daarom ga ik lekker niet naar iets wat maar in de buurt komt van iets medisch. Met de wetenschap van zon en rust binnen een hele afzienbare tijd (volgende week), weet ik dat er maar één soort behandeling nodig is.

En vanaf vandaag kan ik ook eindelijk de ervaring van voetvissen aan mijn levensgebeurtenissen toevoegen. Ja ja, we hebben het gedaan! Denkend brein ten aanzien van voorgaande kalk- en schimmelnagels van derden uitschakelen en hoppakee. Leuk was het. Niks spectaculairs, dus je kunt rustig sterven zonder voetvissen. Gewoon geinig. Zelfs Jongste onderging het dapper. Je zit wel een beetje voor aap met die voeten in zo’n bak en qua rugsteun kun je niet echt van ontspanning spreken, maar ach. Het geknabbel was prettig. En verder niet teveel letten op wat er onderin zo’n bak gebeurt, dat dode soortgenoten ook niet te versmaden zijn. Maar de voetjes zijn lekker zacht en klaar voor de slippertjes.

vv1

Rest mij nog te zeggen dat mijn zusje even weer wat aandacht verdient. Die staat nog steeds in winterkleren. Inmiddels maakt ze na jaren al volledig deel uit van de familie. Ze hoort er zo bij dat we haar niet eens altijd opmerken. Wat wel het geval is bij mensen die voor het eerst hier binnenkomen. Doorgaans zijn die zichtbaar verrast, sommigen schrikken zelfs. “Ach ja, zusje”, realiseer ik me dan. Voor de nieuwkomers valt ze op, terwijl wij haar eigenlijk te vaak negeren inmiddels. Ze is wat anorectisch en kijkt standaard serieus. Dat laatste, dat snap ik wel. Ze mag ook wel een nieuw pruikje. Beetje teveel 2000 dat kapsel. Goed dat ik door het blog van Thomas eens even weer wat aandacht voor haar kreeg. Foto van jaren terug, maar de blik is niet veranderd. Het is nogal een stabiel type.

huisentuin 00014

Doei.

Eén gedachte over “Knijpen, knabbelen en Caraco”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s