Blij grijs

M

Dat was toen en het is nu anders. Vandaag is wel duidelijk, gisteren is al voorbij en morgen is nog een verrassing. Een enkele keer – meerdere keren eigenlijk – wilde ik die Vandaag vastleggen en deed dat dan ook. Met zo’n mobieltje, als ik die al bij me had. En ik moet zeggen, ik ben blij dat ik ten tijde van bovenstaand moment er één bij me had en het blije grijs tussen het mooie groen heb vastgelegd. Omdat het een mooi moment was van die Vandaag.

Dat was toen en het is nu anders. Het mooie groen is nu bebouwd. Dat stukje ‘linksaf’ heeft nu aangelegde paadjes. De ‘toverboom’, aan de linkerkant van dit stuk gras toen, waarin we een reservebal hadden verstopt als die ene verdwenen was onder het groen als het zo hoog was als op bovenstaande foto. En als bal nummer 1 kwijt was, dat mevrouw Grijs dan onmiddellijk voor die toverboom (simpele knotwilg) ging staan – met dat ene pootje omhoog – precies wetende dat het die boom was, tussen al die anderen. Die boom is er niet meer. Rechts plukten we bramen elk jaar, meisjes vonden dit leuk. En aan de rechterkant stonden vaak Bertha en Gerda voor een chat.

koe 00001

Daar gingen we wel eens een stukje mee rennen, Moob en ik. Grote muis was nogal bang voor koeien sinds haar eerste kennismaking met Melkunie gepaard ging met schrikdraad. Dat gaat nooit meer over zo’n herinnering, hoe vaak ik ze daarna ook geaaid heb. Dus rennen ja. Koeien rennen vaak mee met een hond. Vinden ze leuk. Deed ik ook mee, was geinig. Of even zitten in het zonnetje, muziekje erbij. D’r kwam toch amper iemand. Met die paadjes nu is dat anders. De meesten willen hun schoenen niet vies, dus paadjes zijn drukker. Mijn hondenwandelschoeisel moest zo zijn dat ik er nooit rekening mee hoefde te houden. Want je moet er ook hele natte weilanden mee in kunnen en redelijk wat blubber trotseren in Nederland. En vooral daar kunnen komen waar mensen die geen vieze schoenen willen niet komen. Ik heb het wel eens ‘mijn heilige grond’ genoemd, dit hierboven. En in de verte, daar boven de bomen, daar heb ik de zon heel vaak zien ondergaan. Mooie Vandagen.

In het verlengde van dit veld heeft de gemeente echt z’n best gedaan een soort van natuurlijk doorsteekje te creëren. Met een watertje enzo. Dat zal nog wel even duren voordat dat een natuurlijk gevoel gaat geven, nu voelt het vooral nog erg aangelegd. Het leeft nog niet. Natuur is misschien pas echt mooi na zo’n 50 jaar, dat zal ik dus niet meer meemaken. Dat je gewoon door de brandnetels en boterbloemen moet, zo hoort dat. Het is wel een handig paadje naar het achtergelegen bos in de verte, dat wel weer een erg prettige plek is en waar de muis en ik in al die jaren ook vele kilometers hebben gemaakt samen. Evenals heel veel andere plekken en bossen in de omgeving, die mij zeer dierbaar zijn geworden, waarvan ik soms elke boom ken, weet waar ik wanneer moet zijn als ik zon wil of juist schaduw. Ik zou wel honderden foto’s kunnen laten zien. Van al die plekken, alle mooie Vandagen met de muis.

Dat was toen en het is nu anders. Zo gaat dat en zo hoort het misschien ook. Soms komt iets of iemand op het juiste moment in je leven. Wat in mijn geval vooral heel erg klopt wat de grote muis betreft. Die samenloop van omstandigheden zijn uniek en komen niet weer. Die momenten bij de lurven pakken, genieten van elk moment (en geloof me, dat heb ik gedaan), loslaten en doorgaan. C’est la vie. En leren van en teren op al het moois waar je je gelukkig heel bewust van was. Al die vandagen. Omdat je onbewust weet dat dat over gaat. Of misschien ben ik me wel iets te bewust dat iets hebben en houden niet zo vanzelfsprekend is. Ze had voor mij nog wel iets langer mogen blijven, mijn grijze vriendin. Zeven jaar is niet zo lang. Soms denk ik dat wij samen zo genoten hebben van al die momenten, dat die zeven jaren wel eens gelijk zouden kunnen staan aan twintig jaar. En misschien is een kort en intens samenzijn wel beter dan lang en vanzelfsprekend samen zijn. Dat je de dingen wel hebt gezien, maar nooit echt hebt gekeken. En daar ben ik mijn Moby dankbaar voor, voor dat kijken. Daar heb ik haar voor nodig gehad, toen. Ze is er nu al een jaar niet meer. Het doet niet meer zo’n pijn hoor, dat gaat wel over die scherpe pijn. Ik weet nu dat het zinvol is geweest dat zij er ooit was al die jaren. Zoals je ooit hebt leren fietsen, zo verleer je het kijken nooit meer. Het zijn soms van die momenten, niet eens meer met verdriet, maar met mooie herinneringen aan al die simpele vandaag-momenten die we samen hadden. Want eerlijk is eerlijk, ze was net zo’n groot oud wijf als ik. En waar ik was, was de muis. Ook met koffiedrinken. Ook in een stoel.

Digital StillCamera

Er zijn veel momenten waarop ik haar mis. Ik ben inmiddels zo ver dat ik kan grijnzen om die herinneringen. Heel af en toe pink ik nog een traantje weg. Het is vooral nu, als je zelf even wat op een zijspoor staat, dat ik haar even nodig heb. Een best al lang zijspoortje. Voor dat relativeren. Het energieniveau is momenteel niet zo bien en soms is ‘het’ ingewikkeld. Daar laat ik het even bij in de uitleg. Voor de buitenwereld gewoon gaan. Ik mis haar nu, voor bepaalde persoonlijke redenen die ik lastig te bespreken vind met mensen nu.

Moby blijft altijd dichtbij. Letterlijk en figuurlijk. Dit hieronder vinden sommigen een beetje naar en ongemakkelijk (ook in het echt, weet ik), maar ik niet. Een kerkhof vind ik ongemakkelijker, omdat ik denk dat zielen daar echt niet zijn. Wel in je hart en gedachten, of ergens dichtbij waar ze ooit waren. Ik kan er weken niet naar omkijken, maar soms op een dag sta ik er zomaar even. Kijken of het Vergeetmenietje de ruimte krijgt. En dan zie ik de bal en de stokken waar ze/we samen zoveel plezier mee hadden. En dan zeg en denk ik in gedachten: Hé Moob, alles oké daarboven? Ik weet dat jij niet zo van de warmte was, maar vrouwtje wel. Weet je toch? Regel dat eens even!”

6

Zeven jaar met het lieve grijze monster hadden ook zeven jaar in mijn leven zonder zo’n fluwelen kado kunnen zijn. Maar gelukkig is ze er geweest, op het juiste moment. Ik kan dat niet meer dan koesteren. And that is that.

Eén gedachte over “Blij grijs”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s