Nu

Twee weken schoolvakantie bijna ten einde. Vanaf nu nog een beetje van dat hapsnapwerk en in een poep en een scheet is het zomer. Lente komt dit jaar als een oud dieseltje op gang en me realiserend dat we ons inmiddels al in mei bevinden maakt dat ik de klok nu even heel erg stil wil zetten. Mei, de maand waar ik over fantaseer in november en februari. En op al die koude dagen met een energiepeil van een halfdode vis met een haakje in de bovenlip die steeds terug geworpen wordt in het water. Gewoon doorzwemmen en niet focussen op die lip-piercing. Mei is mijn pakjesavond en verjaardag van een vijfjarige. Dan lig ik voor de derde keer op een koude winterdag boven en denk dan maar: “Het wordt altijd weer mei elk jaar”. En als ik nu buiten ben, weet ik weer waarom. Om over de 80% meer energie niet te spreken. Daar kan geen regenbuitje wat aan veranderen. Van alle maanden en bijbehorende schoolvakanties blijf ik in mei het liefst thuis, in Nederland. Elke dag nieuw licht, nieuw groen, nieuwe bloemen, nieuwe kleur. Het is fijn om even heel erg te houden van je eigen land, als je voor de rest niet zoveel met oranje hebt. Stuur mij in januari maar naar een paalwoning op Bora Bora. Nooit in mei en juni.

Want ik houd van mijn eigen tuin in mei…

3

En hoe irritant die schlemiele duiven in hun nest in de esdoorn pal aan het terras ook zijn (werkelijk, duiven, wie heeft dat soort ooit bedacht?), ik gedoog ze beter dan welke Wilders dan ook. De merels maken veel goed.

Over lentekriebels gesproken, er woont hier een jongedame in huis die qua hele jonge hormonen het perfecte slachtoffer is voor hedendaagse boybands zoals One Direction. Ik vind dat prima en begrijpelijk en geniet van zo’n fase. Dat je nog niet nadenkt over commercie en zoekende bent naar iets wat met passie te maken heeft. En in al die onzekerheid zoekt naar iets wat jou verbindt met anderen. Vijf mooie jongens bij elkaar brengen en zingen over dat jij mooi bent zoals je bent, dat wil je horen als meisje. Dat snapt Simon Cowell prima. En ik ben de laatste die dat uit gaat leggen aan mijn twaalfjarige bakvis. Sterker nog, we zorgen voor kaartjes en zij heeft de avond van haar leven. Goed begin van de vakantie. Samen met vriendinnetje en Oudste, die als ‘begeleider’ mee ging, zodat Peet en ik weg van het gegil op een terrasje buiten konden wachten.

In de rij van duizenden meisjes, vol verwachting klopt mijn hart….

DSC00628

Prachtig om te zien, huilende meisjes die na afloop buiten kwamen. En een ander fenomeen rondom een concert met een doelgroep die niet zelf reist: heel veel wachtende ouders, een uur te vroeg. Mooi beeld.

DSC00634

Die meiden toch, “deskundigen verklaren”, zie hier —>  Wat meiden in boybands als One Direction zoeken

Afgelopen week zijn we er even tussenuit gepiept richting zee. Dat soort dingen zijn hier in huis redelijk last minute-werk. Naar zee willen, geen zin om op één dag teveel te reizen en voor een nacht hotelletje boeken. Zo’n aanbiedinkje en dat je dan per ongeluk in een heel prettig hotelletje beland soms (ook wel eens enorm tegen gevallen), maar was echt heerlijk. Van kamers, kunst, sfeer tot ontbijt. Vooral fijn, omdat Oudste fikse keelontsteking had en tussendoor kon rusten. En dat de zee toch zo heerlijk is. En ja, Nederland. Onderweg en niet per sé in de file naar de Keukenhof. Daarvan hoorden wij op het nieuws vlak voordat we hier gewoon langs reden. Grappig.

DSC00788

En de zee. Dat effect. Vooral ’s avonds.

DSC00722

Vrijheid. Dit maakt mij heel erg blij. … deze foto.

meeuw

En het is nogal een heel gedoetje, dat genieten van alles en wensen dat een dag tachtig uur zou hebben en dat het niet nodig is te slapen. Wat helaas wel zo is. Nu ben ik vooral heel erg van het nu. Degenen die veel verder en wijzer zijn dan ik zeggen dat je niet in het verleden moet blijven hangen. Dat zal zo zijn, maar ik kan het Nu alleen maar meer omarmen, met dat verleden en dat besef. Dan ben ik maar die zeikerd die vertelt over dat jaar geleden. Alles hiervoor is bepalend voor hoe ik nu ben en waar ik nu van geniet. Of van baal. De toekomst, daar heb ik niet zoveel mee. Morgen moet ik ook maar zien of dat lukt of niet. Juist alle jaren voor vandaag maken dat ik nu alles ervaar zoals het is. Ervaringen van toen, ervaringen van nu. Mensen van toen, mensen van nu. Ik dwaal wel eens af en heel vaak dwalen ‘anderen’ af van mij. Dat hoort er ook bij, weet ik inmiddels. Ik kan niet anders dan dit, zijn zoals ik ben op sommige momenten in het nu en toen.

Dat is het wel zo’n beetje.

2 gedachten over “Nu”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s