Pink en pleeborstels

Vinden jullie het ook irritant dat als je dopjes van tubes laat vallen ze op één of andere manier altijd bovenop de pleeborstel of in de wc vallen? Het is mij inmiddels al een paar keer overkomen. Misschien staan de pleeborstel en de w.c. een beetje te dicht bij het gebied waarin ik gewoonlijk dopjes van tubes haal. En ik geef toe, ik laat heel vaak dopjes vallen. Vandaag weer zo’n dopje die viel (altijd ook zo klein, waarom?) en ja hoor. Op de pleeborstel. Als ik het zou moeten mikken, lukt het me nooit, bij toeval altijd. Heeft die natuurkundige ‘wet’ een naam? Zoals die van Murphy? En ook, hoe heet die wet die, altijd als je ergens weg of achteruit wilt rijden, er altijd net iemand achter jouw auto loopt, staat of rijdt? Terwijl er in die tien minuten ervoor niemand, maar dan ook niemand, in velden of wegen te bekennen was? Dat van die pleeborstel is echt waar. Dit zeg ik, omdat er rondom het fenomeen pleeborstel bizarre verhalen bestaan. Zo las ik ooit eens waargebeurde verhalen vanuit de Eerste Hulp-hoek (“Komt een man bij de dokter…”) Moet je eens doen, die verhalen lezen. Kostelijk. In dit specifieke geval, een man die met een pleeborstel in zijn achterste op de ER belandde. “Ik zat op de wc en viel er ineens af en belandde zomaar op de pleeborstel!”. Schattig toch?

Vreugde en pijn. Ik heb een nieuw schilmesje. Nooit, echt nooit, heb ik zo’n fijn schillemes gehad. Na dertig jaar geklungel was aardappels schillen nog nooit zo makkelijk. Zonder pijn met die handjes, dat geluidje ook. Dat ‘pikkerige’, als je het ergens tegenaan houdt. Die scherpte en die Jamie Oliver – tsjak tsjak – moves. Aanradertje. Nu nog even van de klunzigheid afkomen. Mijn pink is deze week ietsiepietsie kleiner geworden, inclusief nagel. Een wc-borstel in je achterste is pijnlijker hoor. Denk ik. Maar dat ga ik niet testen. Duim heeft alleen een snee, kan inmiddels weer pleisterloos door’t leven. Pleisters aan handen zijn altijd zo irritant, de hele dag door moeten er weer nieuwe op. Dat gedoe, ik houd niet van gedoe. Wel van scherpe messen.

020298DSC00012

Over maaltijden bereiden gesproken, ik zie – zeg, Facebook – regelmatig foto’s voorbij komen van mensen die hun culinaire kunsten delen. Soms ziet dat er lekker uit, vaak niet. In negen van de tien gevallen zit je dan te kijken naar iets wat lijkt op een hoopje kots op een bordje. Of op een gegrilde foetus op een bedje van darmpoliepen. Vooral amerikanen zijn er goed in een rare brij te maken van verse dingen die op één of andere manier altijd grijs worden na bereiding. Of bruingroen. Het kan natuurlijk dat juist die culinaire types toevallig allemaal geen verstand van fotograferen hebben, maar dat zou te toevallig zijn (zou Diederik Stapel eens moeten onderzoeken: culinaire mensen missen het fotografeer-gen). Ze vinden denk ik dat ze sowieso erg gezond bezig zijn en dat moet getoond worden. Juist die mensen die iets produceren wat op overgeefsel lijkt, plaatsen meestal voedselfoto’s. Waarom toch?

20060510Bruidmeel3

Verder dooit het lekker en we krijgen we een nieuwe vorst. Geen twijfel dat mijn moeder een traantje heeft gelaten bij de De Toespraak. In een bepaalde tak van de familie is een hardnekkig koningsgezind-gen verankerd. Ooit kreeg ik van mijn opoe een kaart met Willem Alex’ portret op de voorkant. Bijna plechtig overhandigd. Ik had als kind toen een ander snoepje verwacht, maar ach. Mijn moeder baalt denk ik dat dat gen mist bij haar dochter. Met overtuigde monarchisten valt nooit een gezonde discussie te voeren, weet ik inmiddels. Werp wat argumenten op in de trant van “belastinggeld en poppenkast” en ze gaan daardoor bijna het Wilhelmus zingen als tegenreactie. Kansloos. Hetzelfde als muziekliefhebbers proberen te overtuigen dat muziek zinloos is. Kaarten van Willem A. heb ik daarna ook wel gekregen, maar dan kwamen ze van Karoline. Die sowieso weet welke snoepjes ik lekker vind. Cliff Richard hangend op je muur, bijvoorbeeld. Vooralsnog bespeur ik geen Oranje-interesse bij mijn kinderen en wat hun vader betreft is dat Oranje-gen ook compleet afwezig. Die is zelfs nog meer allergisch voor kuddegedrag en Oranje-gekte dan ik. Mijn moeder’s hoop zou kunnen liggen in de generatie erna. Als blijkt dat Lex bijvoorbeeld hiphoppend de troonrede gaat voorlezen, met Ali B. als side-kick. Iets in die trant. Als ie de Young Ones gaat zingen met Sir Cliff, dan word ik monarchist, dat beloof ik.

Is er nog muziek? Absoluut. The Veils komen met een nieuw album. Kijk er naar uit. Voor nu even één van mijn absolute favorieten, ooit. Blij van.

Doei.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s