Opruimen

Het opruimen van de zolder lukt nog niet echt. Voel wel een soort opruimwoede, maar dat heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met de wens om de winter op te ruimen. In mijn hoofd staat alles al bij de kringloopwinkel, in daden zijn er inmiddels zeven zakken kleding bij het Leger des Heils beland, heb ik mijn favoriete wintermuts weer gevonden en ontdekte ik de doos met oude fotoalbums. Tot zover de zolder. Wel ben ik het één en ander aan het opruimen op de pc. De submappen van de submappen van de originele mappen. Met aankoopbewijzen van iets uit 2004 bijvoorbeeld. De digitale prullenbak werkt overuren. Is ook opruimen vind ik.

Maar zoals je op zolder oude fotoalbums terug vindt, vind je in de digitale bewaarwereld ook dingen terug die je eerst even leest voordat je besluit ze te bewaren of weg te gooien. Zo stuitte ik op een schrijfsel, die ik jaren geleden geschreven heb. In de tijd dat ik elders een blog had, toen alles nog in het Engels. Soms was dat een beperking, want mijn Engels is zeer beperkt. “Pidgin English”, noemen ze dat. Hier zeggen we “steenkolen-engels”. Het weerhield mij niet om te schrijven destijds (er was niemand die mij tegenhield of waarschuwde, soms was dat wel beter geweest denk ik). Maar juist door dat blog daar, is mijn wereldje net iets groter geworden. Ik vond dat fijn, als kersverse thuiszittende. Het Internet is een mooi medium als je wereld wat beperkter wordt. Het was fijn om blogs van anderen te lezen, met mensen te communiceren en ze te leren kennen – binnen en buiten Nederland. Muziek delen, interesses. Elfstedenkoorts en K3 uitleggen aan een Amerikaan of een Canadees. Of hectares vol zonnebloemvelden te zien van een Amerikaanse boerin, ten opzichte van mijn vijf dierbare zonnebloemen in mijn eigen tuin.

Ik geloof dat Jongste nog in haar K3-fase zat. Oudste niet meer. Ik weet nog dat ik dit heb geschreven, maar niet meer wanneer ik dit schreef. Het is in ieder geval vele jaren geleden. Oudste was nog steeds heel erg kind en meisje en zat erg goed in haar vel. Met de ervaringen van haar als peuter en kleuter in het achterhoofd – een oude gesloten ziel die worstelt in een te klein mens – was het mooi te ervaren een kind te zien die zo genoot van alles, open en vrolijk was. Ik weet nog dat ik haar dat gevoel, hoe ze toen in het leven stond, voor altijd wenste. Roze wolken van het leven die – als het om je kinderen gaat – eeuwig mogen duren. Maar ook wetende dat het wellicht anders kan worden. Met die gedachte schreef ik dit toen. Voor Oudste. En in retroperspectief, met de kennis van nu en alles wat Oudste heeft doorstaan de afgelopen jaren, las ik dit vandaag. Blog toen. Als moeder. Toen en nu. Dochter. Lang geleden en zo nu.

kers3

Child

In a while you will enter the adult world

Where you might discover serious thoughts

Responsibilities and restrictions

Where evil men rule, in different forms

And where dancing idols

are no longer the presidents of your world

 

A world wherein your innocently soul will be defied

Not yet completely aware of the good and the bad

Where takers are crawling into your open heart

And givers first take your hand

before stepping into your inside

Where tickets are no longer free for everyone

 

A world that not only contains days and weeks

but hormones too

And wherein princesses not always wear a pink dress

True gems will come in different disguises

and they will take your hand first

Before brutally taking part of your soul and being

 

And you know, my sweet child

It’s not that I want to scare you

Because I know that people like you

can make the world better

You’re always was and still are

someone who asks very little

You give

Someone who is aware of the little pieces of life

 

Please never close your open heart

You might develop some shields for protection

Leave some doors closed

From which only you have the key

I only can wish that those doors will go open

At times you wish them to be

For yourself

 

Please keep your soul open

And keep on wondering and caring about people

like you do now

It will cause you hurt at times

Oceans full of tears

You have to know that I fear that my child

But experiences make you stronger and wiser, eventually

Remember, when it’s dark, the stars are more visible

 

Because when your soul is closed

you will never be able to let the beauty in

The sparkles that will come your way

those that make you shine and walk on

My sweet daughter, I’m quite often so amazed

about your knowledge of this world already

I hope with my heart and soul

That it never will make you drown

 

I’m your mother

You’re my daughter

We aren’t friends

It’s something else

It’s more than that, different

 

I never am and want to be your best friend

But I promise you that I always will be there for you

My love for you is unconditional

My wonderful daughter

 

Will you promise me to stay happy ?

2 gedachten over “Opruimen”

  1. Margreet, wauw! Met tranen in mijn ogen jouw persoonlijke woorden voor je meisje gelezen. En wat zijn ze herkenbaar! Met een zoon van 11 en een dochter van 7 raakt dit mij diep! Dank je wel! X

  2. Claudia, dank voor jouw fijne reactie. En het geldt natuurlijk ook voor zonen, alles is uniseks, qua kinderen toch. Ook fijn te merken dat via Kar mensen op mijn pad/hier komen, zoals jij. Mooi. Dank x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s