The Dark Flowers

Deze week weer blij verrast door een paar CD’s die ik van een muziekmaatje kreeg. Fijn is dat toch, dat er mensen zijn die onvoorwaardelijk muziek blijven delen en sturen. Ik ben een beetje een muziekparasiet, teren op wat een ander ontdekt. Wel de lusten, niet de lasten zal ik maar zeggen. Mijn dank is groot. The Dark Flowers was onder andere één van die CD’s. Een verrassend mooi, recent uitgebracht album met daarop een bijdrage van verschillende artiesten. Waaronder Jim Kerr, beter bekend als de frontman van de Simple Minds. Nou zijn er genoeg mensen die nooit iets hadden met Jim Kerr en de Simple Minds, maar ondergetekende toevallig wel. New Gold Dream en Sparkle In The Rain hebben destijds vaak de ruimte van mijn slaapkamer gedomineerd. Als 15-jarige ontdekte ik zoveel, vond ik zoveel mooi. Soms zou ik willen dat ik dát nog had. Alles nieuw, dat onvoorwaardelijke ontdekken. Sparkle In The Rain kreeg ik toen in 1984. Ik had toen nooit geld voor LP’s en kreeg dit! Mijn bezit, fantastisch was het. Net thuis van school en boven eerst muziek op m’n pick-up leggen. Dan dat begin van Up On The Catwalk, ik word er nog blij van als ik er aan denk. En luister…

Hun albums daarna vond ik minder en toen ik eindelijk de leeftijd had naar een concert te gaan, zag ik hen tijdens de Alive & Kicking periode. Was een beetje teleurstellend, maar toch vleugje vreugde dat ik ze eindelijk live zag. Dat was al heel wat toen. Daarna heb ik ze uit het oog verloren. Zelfs toen ze een paar jaar terug op een uurtje rijden van mijn woonplaats optraden, ben ik niet gegaan. Wie had dat ooit kunnen bedenken? In 1983/84?

Op het album van The Dark Flowers – Radioland niet de Jim Kerr van toen, maar zeker nog de herkenbare Kerr. In een andere stijl. Op twee nummers te horen. Ik vind het mooi. Mooi om te zien dat ie nog met muziek bezig is en samenwerkt met niet de minsten op dit album, waaronder Peter Murphy. Mooi om horen dat de passie voor muziek is gebleven. Een nieuwe modus. De Simple Minds zijn een beetje de grond in gerecenseerd ooit. De media die de vriendschap tussen hen en U2 destijds tot een wedstrijd verklaarde. En ooit was het allemaal anders. Kijk naar dit, met name ongeveer bij 1.10. Iedereen moet zich ‘comfortable’ voelen. Wat een lieverd die Kerr. Daarna over U2. Wat ie zegt bij 1.45. Wat zijn Schotten toch vaak  ‘kind and generous’, weet ik uit ervaring. Kerr en Bono samen, vanaf 3.00. Geweldig. Beetje drank erin, maar ach.

Het blijft wellicht lastig voor sommige bands om het niveau op peil te houden. Veranderingen van stijl zijn prima, maar inleveren in de kwaliteit is een doodsvonnis. Daar ging het mis bij Kerr & co. Pijnlijk werd het tijdens Live Aid ’85. Een memorabel optreden van U2 tijdens Live Aid ’85.

http://www.youtube.com/watchEn uiteraard ook de Simple Minds op Live Aid, met één van hun belabberdste optredens ooit. Ik had medelijden. Symbolischer kon het begrip ‘surrender’ niet zijn en ik in gedachten zag ik Jim Kerr met U2’s White Flag zwaaien. U2 bleek kwaliteit vast te kunnen houden – voor de liefhebbers – met als hoogtepunt het album Achtung Baby in 1991. Ik weet niet eens wat de Simple Minds toen deden en waar ze mee bezig waren. Het vertrek destijds van bassist Derek Forbes hielp niet mee vermoed ik. De Simple Minds waren ‘toen’ geworden en U2 bleef.

Luister zonder vooroordelen, zou ik zeggen. Dan nog vind je het mooi of niet, prima. Ikzelf ben blij verrast en ik houd ervan als dat gebeurt. Oordeel zelf. De rest van het album is zeker ook de moeite van het luisteren waard.

Meer weten? —> Recensie Dark Flowers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s