Techfobie

animals_and_cameras_funny_photographer-1

Ik heb een nieuwe fotocamera. Ik was redelijk gehecht aan de oude, een handzaam toestelletje met een prima kwaliteit. Gewoon van de Aldi, met soms verrassend mooie afbeeldingen. Al eens een nieuwe toegestuurd gekregen, toen er ooit iets was met het klepje voor de lens. Ik wilde persé die weer. Omdat ik die kende en prima vond. Gewoon een nieuwe gekregen, zonder gezeur. Prima service ook. Ik hou daar zo van. Dat alles zo simpel is. Een camera en ik die elkaar snappen, een onderneming die niet moeilijk doet en/of lastige vragen stelt. Een probleem en een oplossing. Zonder uitleg en moeilijk gedoe. Was alles maar zo. Het laatste jaar kon ik mijn dierbare camera alleen gebruiken met een stuk tape over het kapotte klepje van de batterij en zelfs die moest ik dan nog aandrukken met de ene hand en dan met de andere hand zoomen, stilhouden en afdrukken. Dat kwam de kwaliteit niet ten goede, maar hij deed het nog. Dus. Bovendien moest de accu al na vijf foto’s weer opgeladen worden. Hij heeft gevochten tot het bitt’re end. Toen ging ie ineens dood. Alles zwart op de display. Dag vriend. Misschien begraaf ik hem wel naast Moby’s plek in de tuin, want die twee konden het ook altijd goed vinden samen.

Ik houd van foto’s. En foto’s maken. Niet om het fotograferen an sich en niet om die ultieme ‘mooie’ foto te maken. Ik houd van momentopnamen en er zijn altijd zoveel momenten die ik wil vastleggen. Vaak details. Een gevoel vastleggen. Ik heb foto’s van de eerste knoppen aan de boom in een bos en de eerste blaadjes. Dat soort dingen. Esthetisch absoluut niet interessant, saai ja. Maar fijn vind ik het wel, om daar naar te kijken en dat moment te kieken. Of wazige foto’s van een feestje of concert (mijn vriend de camera was niet zo goed qua zicht in het donker, net als ik), maar wazige plezierfoto’s zijn altijd nog leuker dan scherpe foto’s van een gletsjer. Het momentum. Ik moet trouwens wel zeggen dat binnenkort een grote schoonmaak van Mijn Afbeeldingen vereist is. Je kunt ook overdrijven in het fotograferen van details. En zesendertig foto’s van diezelfde papaver elk jaar is ook niet nodig. En ik geef toe, foto’s van de zee en haar horizon moeten recht zijn. Ik zie soms scheve zeegezichten van deze of gene en dat kan niet. Je ziet het toch niet scheef? Maak het recht. Voorkom die watersnoodramp. Corrigeer jouw eigen scheefheid, maar respecteer het genoegen van Moeder Aarde die een horizon recht heeft bedoeld. Net als schilderijen. Hang ze recht!

Ik heb dus een nieuwe camera en jee, het is echt een hele mooie camera. Ik heb hem zelf niet uitgezocht, daar heb ik partnerlief voor, om uit te zoeken wat een goed ding is. Bovendien vindt partnerlief al jaren dat ik een mooie camera nodig heb, aangezien hij weet van mijn foto-gedrag en de beperkingen van mijn oude vriend. Al eerder zocht ie naar een goede camera voor mij, ik vond nog steeds het Aldietje goed genoeg. Maar hij heeft ook dat Bowie kaartje geregeld toen, omdat ie vond dat ik die man nu maar eindelijk eens moest zien, na al mijn jaren van “Ik wil gewoon Bowie zien, ooit”. De rest is geschiedenis. Hij is wat doortastender dan ik, dat geef ik toe. En nu heb ik dus een hele mooie fotocamera. Spiegelreflex en alles, maar toch compact. Toen ie vandaag arriveerde was ik meteen verliefd. Een heuse echte. Zo één waarmee je voor de dag kunt komen. Met zo’n lens ervoor. Stoer! Ook vele malen duurder dan dat Aldi-prijsje, maar dan heb je ook wat. Ik ken al lang zo’n luxe gevoel niet meer. Beetje buikpijn zelfs, die mix van luxe en ‘Jee wat duur’. Blij. Dat wel. Ik kan niet wachten op al die foto’s en momenten die er aan komen.

En nu? Momenteel zit ik in de fase dat ik dus helemaal niks snap van mijn nieuwe vriend. Ik moet allerlei dingen instellen en er komen termen voorbij die ik helemaal niet begrijp. Heel veel getallen en m’s en c’s en weetikveel welke letters en ik moet sluitertijden instellen. Met een m een c of een fucking abc en een getal. Welk getal? En ik moet dingen wel of niet accepteren waarvan ik nog nooit van gehoord heb en/of de betekenis niet eens weet. Ik spreek geen fototaal, ik weet niks! Ik heb geloof ik de taal op Pools ingesteld, omdat ik op het ‘ok knopje’ drukte, in plaats van een pijltje of iets anders waardoor ik weer terug ging naar het menu. En ik kan nergens weer vinden hoe ik van Pools weer naar Nederlands ga. Of op z’n minst Engels. Ineens heet ‘het klepje van de lens’ iets anders. Iets heel ingewikkelds. Waarom? Een probleem een oplossing. Waarom altijd in abracadabra? “RTFM”. Ik weet het. “Read The Fucking Manual”. Heb ik gedaan, echt. Nou ja, beetje dan. Maar ga dan toch even wat proberen hier en daar en bovendien is een handleiding vreselijk, met die kleine letters. Ik klap sowieso al gauw dicht als het om handleidingen gaat. Ik blokkeer erg gauw als het om iets technisch gaat. Het is een soort fobie. Een techfobie. Maar het moet nu, omdat ik heel graag vriendjes wil worden met mijn nieuwe momentum-gezel. Het gaat goed komen. De komende tijd staat in het teken van het begrijpen van sluitertijden en alles wat mijn camera kan, maar ik nog lang niet.

Ik heb al één foto gemaakt. Van een dochter. Nu even zien hoe ik die er überhaupt ‘uit’ kan krijgen. Maar stoer voel ik mij wel, met mijn nieuwe camera en die lens ervoor om mijn nek. Mijn nieuwe beste vriend die ik over een tijdje heel erg ga liefhebben. Nu alleen nog even Pools leren….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s