Vanzelfsprekend

Het is fijn als veel dingen weer gaan zoals je graag zou willen dat ze gaan. Vanzelfsprekende dingen die in sommige tijden ineens niet zo vanzelfsprekend zijn of waren. Het is een raar fenomeen, vanzelfsprekendheid. Aan de ene kant vind ik het inmiddels al vanzelfsprekend dat algemene vanzelfsprekendheden niet meer zo vanzelf gaan. In de zin dat het niet meer zozeer verrast. Als een trap voelt als de Mount Everest en 500 meter fietsen naar De Spar in de buurt komt van een touroverwinning. Toegegeven, met doping, in mijn geval. Genaamd Interferon. Magz Armstrong goes shopping. Zelfsturende zenuwtjes laten je wat kreupel lopen af en toe. Raar lopen vindt een nek niet fijn. Een zere nek is geen goede brandstof voor het energiepeil. Raar lopen, oververmoeidheid en een hoofd in balans houden, daar maak je salto’s over tafels mee. Dat vindt een rug dan weer niet leuk. Die wil geen salto’s. The Ministry of Silly Walks moedigt een wandelingetje niet aan. Wat een rug wel prettig vindt, dat wandelen. Rug geeft het op en daar ga je dan door. Maar misschien kwam dat ook wel van die salto. Maar dat is dus ‘achter de rug’ allemaal. En als dingen weer de juiste vorm en status krijgen, lijkt het ook gewoon weer vanzelfsprekend. Zo gaat dat gewoon. Dan sprint je de trap op en stap je ’s morgens moeiteloos uit bed richting toilet. Zonder na te denken. En zo moet dat ook.

Je moet vanzelfsprekendheid ook niet dramatiseren, het is zoals het is. Het veroorzaakt misschien een beetje dat ik geniet van de momenten die ineens weer kunnen heb ik gemerkt, zoals een flinke wandeling langs het water afgelopen zondag. Blauwe lucht, zon in mijn mik, muziek in mijn oren en gewoon… lopen. Het ene been voor het ander, zonder na te denken. Best een heel stuk. Geen gezwabber, geen pijn. Vanzelfsprekend. Ter plekke nog niet eens zo in de gaten. Ik liep daar en voelde me intens gelukkig. Zomaar. Bijna dat je er van huilt. Dat heb ik niet gedaan en klinkt ook dramatischer dan het is, maar zoals ik de dalletjes voel, zo voelen de pieken eigenlijk intenser. Ben dan zo’n iemand die zich ineens een paar dagen later – nu dus – realiseert best een fijn moment te hebben gehad. Maar ik weet dat ook eigenlijk wel, van dat geluk. Alleen aan het water, zonnetje erbij, gedachten op nul, kinderen gezond en een paar kraaiende hanen (daar heb ik ook een prettig, ietwat nostalgisch gevoel bij als ik dat hoor, moet eens uitzoeken waar dat vandaan komt). Gelukkig is geluk redelijk binnen handbereik. Vanzelfsprekendheid, maar juist weer niet? Hm, van die vaagheden. Misschien moet ik het hier maar bij laten. Dat het inderdaad is zoals het is. River Deep, Mountain High. Mijn stabiele, vanzelfsprekende thema. Verder heb ik trouwens niets met Tina Turner, jammer dat ik juist altijd aan haar denk als ik die tekst gebruik.

Vandaag ineens een hele rare, onverwachte lummeldag gehad. Griep voorbij, iedereen weer naar school. Dat is in dit huis niet zo vanzelfsprekend. Of er is er één ziek, óf er heeft er één slecht geslapen (die 10 minuten geleden ook al weer in de deuropening stond, ben benieuwd morgen). Maar ik was dus alleen vandaag. Heel veel uren alleen, vanaf zeven uur vanmorgen. Gek. En weet je wat? Ik heb enorm gespijbeld! Een was en een boodschap, maar dat was het wel. En we hebben broodjes hamburger gegeten (vers gemaakt, hé) en een kliek van gisteren. Peter is in India. Vanavond met de meiden Expeditie Robinson gekeken. Gaat nergens over, maar is gezellig om iets gezamelijks te hebben, dat valt nog niet altijd mee met al die verschillende persoonlijkheden en interesses onder één dak. Bovendien vind ik het geen straf om naar prachtige eilanden te kijken. En slappe lach-momenten samen vanavond, heerlijk.

Mooie vanzelfsprekendheden. Over vaagheden ook genoeg te melden. Want ik woon in een klein stadje waarin inmiddels meer kunstenaars dan boeren wonen. Demografisch gezien een interessante omslag en ontwikkeling. Maar daarover een andere keer meer. Rest mij nog te melden dat ik hopelijk niet wakker ga liggen vanwege mijn sympathie en medelijden met gezonde ‘Alles-is-aftrekbaar-maar-kom-niet-aan-mijn-piemeltje-profeten’. En het gebrek aan feitenkennis. Ik zou ook woest worden als ik die derde vakantie moest opgeven. Als ik daar piemelhard voor gewerkt had het hele jaar. 

Adios

3 gedachten over “Vanzelfsprekend”

  1. Mooi, zo van die dagen! Hoe bedoel je, salto’s? Ben je dan effectief gevallen? Zo van die lummeldagen moeten absoluut kunnen, ik gun mezelf er vaker eentje, al blijft er altijd zo’n geniepig schuldgevoelletje op de achtergrond. Zo stelde mijn huisdokter onlangs voor om eens een maandje niet te gaan werken en te rusten zodat mijn immuunsysteem wat op adem zou kunnen komen. Tjsa, dat kan ik niet zomaar, dan moet ik echt perte totale zijn: het schuldgevoel ten opzichte van mijn hardwerkende man zou te groot zijn, en zelfs de Belgische economie in crisis schiet op zo’n moment door mijn hoofd. Voer voor peutjes, I know, maar ik heb echt moeite met het idee om op kosten van iemand anders te leven.En moeite met loslaten…

    1. Is moeilijk hè, loslaten. Alles op z’n tijd Sandra. Nu, na inmiddels al 12/13 jaar worstelen met ‘loslaten’ en ‘schuldgevoel’ weet ik dat dat bijna de twee moeilijkste dingen zijn, nog steeds. Ik probeer in ieder geval niet meer ‘op kosten van’ mijn rare zenuwgestel te leven. Omdat dat uiteindelijk ook ten koste gaat van de dierbaren om mij heen. Dat gun ik het monster niet (meer). Jouw huisarts lijkt mij een verstandige man ;-). Hugs x

  2. Schuldgevoel schijnen mensen te hebben omdat je daarmee een beetje controle lijkt te hebben. Als ik schuld heb, kan ik dus iets voorkomen. Zo’n energieverspillende destructieve emotie! Laat gaan, die hardwerkende man houdt vast van je! En misschien ben je een nog fijnere vrouw voor hem als je immuunsysteem weer helemaal op adem is en jij fris en fruitig…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s