The Voice of Lezen

Ineens merkte ik het. Heb er in al die jaren dat ik leef en lees nooit bij stil gestaan. Heb zelfs het idee dat het een vrij domme constatering is. Iets wat iedereen allang wist, behalve ik. Een kwartje dat ineens valt. Het overkwam me recentelijk bij het lezen van een column van Youp van het Hek. Dat ik zijn woorden las, maar mezelf hoorde praten. Iets klopte niet helemaal. Want Youp en ik, dat is toch een wereld van verschil in stem, intonatie, accent en klank. Ik las andermans woorden, maar hoorde mijzelf. Tijdens het lezen zag en hoorde ik ineens Youp, die praatte zoals ik. Mijn stem. Heel gek. Was mij er nooit van bewust. Onbewust ging ik er altijd van uit dat ik las via het hoofd – en dus stem – van een ander. Iets tot je nemen via schrift werkt dus compleet anders dan bijvoorbeeld primaire binnenkomers, zoals personen zien en horen op televisie. Of muziek. Gek genoeg ging ik er ineens op letten bij het lezen en dat is niet fijn. Net als nadenken over ademen. Youp klinkt dus als mij, Reni de Boer klinkt als mij (heb zelfs even een joetjoepje bekeken om te horen hoe haar stem klinkt) en zelfs Engelstaligen praten Engels met mijn stem als ik lees. Het betekent ook dat wanneer ik iets lees van een man, deze dus altijd een vrouwenstem heeft (nou kom ik meer in de buurt van Barry White dan Sieneke, maar dat terzijde). Mensen schrijven, ik zeg als het ware hun woorden op, in mijn hoofd, zonder te spreken. Geen wereldschokkend nieuws, maar ik vind dit soort constateringen geinig. Of is het gewoon een beetje dom om daar nu pas achter te komen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s