Vandaag

Vandaag ben ik na 6 weken weer in het Nijenhuis geweest. Het Nijenhuis was de moeilijkste hobbel, maar het moest er een keer van komen. Voelde je zo – keek ook telkens achterom, vooruit – het was zo raar onder jou. Bij voorbaat al mijn zonnebril opgezet en zakdoekjes meegenomen. Bleken noodzakelijk. Zoveel samen geweest daar met jou. Nooit daar geweest zonder jou.

Ik mis je zo. Het gaat ons goed lieverd. Guus doet het geweldig. Anne is ok en allemaal ok.  Maar ik doe mijn best en geniet van zoveel moois nu. Weet je wel dat ik brood in de tuin heb gegooid – voor de vogels? Geen ouwe lieve vreetzak die dat onmogelijk maakt. Binnenkort De Schipbeek. Zonder jou, maar zó met jou.  En het Westerflier. Fuck it, al die momenten. Hoe gaat het daarboven? Is er nog iets te vreten en snappen anderen jouw ouwewijverige gedrag? Zien ze daar hoe lief jij bent? Heb je pa/Herman al ontmoet?

Vandaag. Vandaag mis ik je zo. Jouw geur, neus, liefde, nabijheid. Mijn Moobje bij me. Zo lagen we daar vaak samen hè? Op de bank. Ik heb me vaak afgevraagd hoe je in godsnaam ineens zo ontspannen was in rare posities zoals deze. Terwijl je toch vooral enorm hyper was en altijd in was voor actie. Maar wij samen, “bij vrouwtje zijn”, jouw plus en mijn plus – plus en plus is min – veroorzaakte rust. Ik mis onze connectie die ik bij niemand anders voel.

I miss my guiding light.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s