Teek my breath away

Genieten, nu de lente echt is begonnen. Wat een verschil in energie – zelfs na Jannarok festivalletjes en zwager-feestjes. Gezelligheid troef. Buiten. Zoveel mogelijk. Veel lachen, mooi!

Het was een zomerse zondag. Wel een zondag die uiteindelijk wederom eindigde in een soortement van “Mash”. Jongste loopt rond met oogontsteking. Oudste, nog steeds in het stadium van herstel, heeft bezoek van een teek die de Jongste ineens ontdekte. Jongste heeft een oog – hetzij ontstoken – voor detail, moet gezegd. Aangezien Oudste alle zeilen heeft moeten bijzetten vorig jaar om Lyme te overwinnen, geloof ik dat een bezoekje aan huisarts morgen zinvol is. Bovendien valt dat kleine kreng er niet uit te halen. Hé! Paar dagen geleden ook al bij huisarts geweest met Jongste en oog. Teek me to the docter.

En dan hebben we de hond. En ja, zondag vandaag. Teruggekomen uit het bos, met veel pijn. Teek me to the dierenarts again. Dienstdoende arts bekeek de zieke hond en de status van kort geleden (dennenappel, operatie, dat verhaal) en zag een notitie over de röntgenfoto die toen genomen is: “Ernstig vergroeide ruggewervel”, stond er. Wtf?! Geen hond…sorry…arts die dat mede heeft gedeeld laatst. Overbelasting is dus vanaf nu uit den boze. Hond heeft nu een soort van spit dus. Pijnstillers gekregen, maar het verandert veel. Niet meer idioot achter een bal aanrennen en risico op verstappen minimaliseren. Gek genoeg heb ik dat al gedaan, een paar maanden. Vertrouwde het al niet, teveel geklungel en verstappen van hond. Alweer, mijn intuïtie qua hond betreft zit wel goed. Dat heb je met therapeut-relaties. Soulmates. Hond ligt in spastische houding op kleed nu. Doet o zo zeer, door je rug gaan. Ik weet er alles van. Arm grijs monstertje van me. Chronische dingetjes, het mag wel eens wat minder in dit huis. Bovendien trek ik de conclusie dat mijn Grijze Alles hierdoor geen respectabele bejaarde leeftijd zal halen. Fuckzooi. Want pijn nu, pijnstillers, over een tijd teveel pijn….en niet meer de hond zoals ze was en wil zijn. Altijd energie. Ik wil en ga daar maar niet teveel over nadenken. Nu niet. Ben zwarte wolkjes beu en ben helemaal gereed voor zon en licht.

En feest. Moeder Natuur – dank u. Ik geef toe, ik ben wel een beetje boos op u geweest de laatste tijd, maar omhels u nu voor licht, zon, geur, bloemen en energie. En voor het fijne vooruitzicht dat ons tuinfeestje volgende week ons gegund is wat temperatuur betreft. Ik verheug me op al die leuke mensen, muziek en gezelligheid die samenkomen. Hopelijk. Je weet het maar nooit, maar toch. Even duizeligheid, ziekenhuis, teken, ogen, shubs (schurk er al een tijd tegenaan nu) en honden-hernia’s laten voor wat het is. Even een onsje minder graag, maar zoveel ponden meer die voor het grijpen liggen. Ik ben er klaar voor. It giet oan.

“…and I can take or leave it if I please.
…and you can do the same thing if you please……”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s