Moeder

Als kind denk je vaak nog niet in termen als “man en vrouw”. Partners. Jonge kinderen wijzen naar jouw echtgenoot en vragen: “Hoe heet je vader?” Iedere volwassene is vader of moeder. Ieder kind woont bij een vader en moeder. Ik kende een meisje dat alleen een vader had en dat vond ik enorm zielig. Gek wel, want ik had alleen een moeder, maar ik vond mijzelf helemaal niet zielig. Ik had gewoon een moeder.  Toen ik ineens ook een vader kreeg, vond ik dat leuk, maar niet per se bijzonder. Ik vond als kind veel dingen vanzelfsprekend. Ik kreeg niet alleen een vader, maar ook een broer erbij. Prima. Ik vond het alleen wel heel erg zielig dat die nieuwe broer geen moeder meer had. Dat moeders dus gewoon dood kunnen gaan. Ook als je zeven jaar bent. Maar ik had gewoon nog steeds een moeder, vanzelfsprekend.

Als puber kreeg ik ineens te maken met vrienden waarvan de ouders gingen scheiden. Ik herinner me hoezeer ik onder de indruk was van het verdriet van hen. Drie, vier meiden van toen, waar ik mee uitging etc., hadden óf gescheiden ouders óf ouders die in scheiding lagen. De vijfde had een vader die dood was gegaan. Dat vond ik ook zielig, zonder te beseffen dat mijn eigen vader ook dood was. Want ja, ik had gewoon een vader voor mijn gevoel. En een moeder. Vanzelfsprekend.

Nu, jaren later, heb ik nog steeds een (stief)vader en moeder. Om mij heen verliezen vrienden en kennissen hun vader of moeder. Dierbare moeders, lieve oma’s, vanzelfsprekende moeders. Moeders die jouw brood hebben gesmeerd, je voorlazen en een welterusten-kus hebben gegeven. Moeders waar je boos op was en die – tijdens jouw uitgaansleven –  ’s nachts wakker bleven totdat je weer thuis was. Moeders die je even belde, zomaar. Moeders die oma’s werden – geen betere oppas. Moeders. Vanzelfsprekend – ooit. Moeders, die niet zoals vele moeders waren en zijn. Die (nog) in of uit jouw leven zijn. Waarvan je geleerd hebt het anders te willen doen, eenmaal zelf moeder. Of vader. Bijzondere moeders – als kind wil je een gewone moeder. Ook als groot kind, zelf inmiddels moeder. Kinderen van bijzondere moeders, dat zijn vaak sterke moeders. Een moeder die ieder kind zou wensen.

Vandaag Moederdag. De jongste bracht mij een ontbijt op bed met lieve kaartjes. De oudste gaf me een rode roos (alles zelf geregeld, zonder vader), met hartverwarmend kaartje. Daarna zelfs nog een kado van allemaal. De oudste had een goede dag en zag ik veel lachen met de jongste. Dat vond ik ook zeker een kado. ’s Middags naar allebei de oma-moeders. Lieve dierbare moeders. Vanzelfsprekend in ons midden, maar beseffende hoe fijn dat is. Dankbaar.

Mijn moeder en ik. Dat vereist een paar blogs en meer om dat te omschrijven. De natuur is dat een kind een moeder overleeft. Wat betreft mijn eigen kinderen, graag. Wat betreft mijn moeder: ik kan en wil daar niet over nadenken…. Symbiotisch, vermoed ik. Voer voor peuten.

Dit is voor mijn moeder. Een moeder met altijd muziek op de achtergrond. Ik herinner mij niet anders. En vooral dit. De geur van mijn jeugd. De geur van Chanel Nr. 5 en Neil Diamond.  De enige die mij ‘ziet’. Weet. Mijn moeder. Mama.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s