Dennenmaatje

“Oh Dennenboom” zal vanaf nu toch een andere associatie oproepen straks met Kerst. Vaak hebben we verkondigd dat de vraatzucht van de hond haar nog eens fataal zou worden. Menig bot heb ik uit haar keel moeten trekken, omdat mevrouw altijd te snel en te gulzig iets naar binnen wil werken. Motto hapslikweg. Het is dat dat grijze hoofd niet blauw wordt en tegen de tijd dat het zogenaamde paarse stadium in zicht kwam, zat ik al met mijn hele hand achter in die keel om zo’n slijmerig stuk koeienhuid eruit te trekken. In de wereld van onze hond is alles eetbaar. Zelfs modder. Het liefst beetje stinkend, met rottend gras erdoorheen.

Nare dagen gehad. Gelukkig weer voorbij. En gelukkig dat ik mijn beste vriendin te goed ken om te weten dat er echt iets mis is. Ken haar wel met maagklachten. Maar dit was anders. Zoveel braken en zoveel pijn. Verstoppen in de tuin en letterlijk ‘een gat graven’ aldaar. Gelukkig dat ik geen genoegen nam met een afspraak bij de dierenarts later op de middag. Gelukkig dat dierenarts ook zag hoe ziek die hond was en constateerde dat er iets moest gebeuren. Wat een lange dag was, resulteerde uiteindelijk in het openleggen van Moby waardoor ze die dennenappel in de darmen ontdekten. “Het had niet veel langer moeten duren”, aldus de dierenarts.

Het gaat goed met grijze monster hoor. Wat lui, logisch, maar zelfs weer eten en drinken, plassen én poepen. Dat ik ooit blij zou kunnen zijn met een poepende hond. Volgens dierenarts waren darmen dusdanig beschadigd, dat ie vooral twijfel had over het functioneren. Vandaag ben ik door de kliniek gebeld, ze willen op de hoogte blijven. Gelukkig goed nieuws van onze kant, boven verwachting goed, gezien het ellendige hoopje hond van gisteren. Ben dierenarts eeuwig dankbaar.

Gisteravond, even quasi alert in haar nieuwe burkini (geweldige uitvinding tegen wondlikken trouwens).

Maar vooral veel slapen en warm blijven

Sommige lezers zullen afhaken gezien het onderwerp van dit blog. Huisdieren. Er zijn mensen die niks met dieren hebben. Kan. Voor mij is Moby niet alleen een huisdier, maar een wezen die enorm veel heeft betekend voor mij in vele opzichten. En nog.  Zes jaar geleden kregen we Moby. Een tijd waarin ik vooral vastliep ‘in’ en zoekende ‘naar’. Moby nam me mee naar buiten. Klom ik ineens in bomen, zag ik dingen die ik vergeten was te zien. Heb ik alle therapieën stopgezet. Want ik had de beste therapeut gevonden. Daar sta ik nu nog 100% achter. Niemand heeft zo goed naar mij geluisterd als Moby. Ik ben blij dat ik haar ook heb kunnen verstaan. Nog een paar dagen, dan kan ik de kaas niet meer pakken zonder dat er een grijs geval achter me staat. Ik verheug me nu al.

Voor Moby. By Moby. Eén van mijn favorieten. Op één of andere manier is het bij ons vooral zwart of wit. Alles of niets. Extreme. Al laat de hond me vooral de middenweg zien, letterlijk en figuurlijk. Grijs.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s