Uitverkoop

Vakantie en uitverkoop. Winkelen. Ik doe het nog zelden maar ach, ik dacht ik geef het nog een keer een kans. Leuke dingetjes scoren voor weinig geld. Heus wel wetende dat ik daar erg moe van ga worden en op voorhand me niet erg verheug op al die mensen. Mensen zullen anders van mij verwachten, maar ik houd helemaal niet van winkelen. Het is nog enigszins draaglijk als ik alleen ben en alleen maar in winkels hoef te komen die ik de moeite waard vind. Dat is te doen, mits in daluren.

Dapper het treintje gepakt, waar ik sowieso op het station al veel te koud ben geworden waardoor mijn hersens bevroren, wat niet bijdraagt aan verantwoorde aankopen. Bovendien gewoon veel te veel mensen, teveel stinkende mensen, mensen zijn ook meestal aan het eten en overal waar ik even wil kijken staat altijd toevallig net iemand anders. De kunst is dus om je al manoeuvrerend onzichtbaar te maken temidden van heel veel elleboog-gebruikende – en veel brutalere mensen dan ik – om nog een beetje een overzicht te krijgen. Laat staan iets passen. Laat staan aansluiten in die veel te lange rij voor de kassa. Wat een ellende.

Was al moe en werd nog heel veel meer moe en uit frustratie ben ik McDonalds binnengelopen en heb een cheeseburger besteld en al lopend opgegeten. McDonalds, moi? Dat zegt genoeg. Vreselijk. Bovendien vind ik dingen leuk die ik als 40-plusser niet meer leuk mag vinden en als ik dan een poging doe in een soortement van We-winkeltje rond te kijken word ik al helemaal somber. Midlife crisis? Vast. Want ik vind het ook erg als vrouwen van mijn leeftijd nog steeds in CoolCat-kleren rondlopen. Zielig zelfs. Bij Plato had ik even een opleving, heb twee tweedehands cd-tjes gekocht. Maar ook daar voel ik me dan uit de toon vallen. Ik weet potdomme helemaal geen raad met mijn identiteit van veertigplusser. Jezus. Dat fysieke winkelen, dat is gewoon ruk. Lang leve Internet.

H&M. Mijn God wat erg. Je ziet niks, je kunt niks, het is niks en als klap op de vuurpijl botste ik tegen een klasgenootje van Guus aan. Het moment waarop ik dacht: wegwezen. Wat doe ik hier?

Ik kan gewoon niet meer nadenken met zoveel mensen om mij heen. Verlies ineens alle lust om ‘iets te kopen’ en verlang alleen maar naar rust. Ik ben soms moe, maar van alle activiteiten die een enigszins voorspelbare vermoeidheid kunnen veroorzaken staat ‘winkelen’ bovenaan mijn lijst. Het geslenter, het gebrek aan overzicht,  krijsende kinderen in buggy’s en sombere, gapende mannen op een kruk in een hoekje. Te weinig blije mensen. Waaronder ik dus, in zo’n situatie.

Score: één trui met korting en dus die CD’s. En dat na drie uur geploeter. Heb inmiddels even bijgeslapen en vanavond een paar leuke dingetjes online besteld. Binnen 15 minuten…

En over voordeel gesproken, het voordeel heb ik vandaag gehaald uit het feit dat ik nu inmiddels zeker weet wat ik moet doen en laten om het leuk te hebben. Niet meer winkelen tijdens de uitverkoop dus en een middenweg proberen te vinden tussen Yvon Jaspers-kledij, te vermijden puber-winkels en Ten Cate ondergoed. Dat zeg ik wel stoer, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik dat helemaal niet weet. I yaam who I yaam, but who am aay?! De Wendy van Dijks onder ons hebben stylisten. Lekker makkelijk. En met extensions lijkt dat haar ook nog wat. Zo kan ik het ook. Zonder winkelen in de uitverkoop. Pffff.

Lekker slapen nu. Want vooral dat heb je nodig als je het allemaal zelf op orde moet houden.

Truste, luv joe, baai baai xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s