De Wereld Hoebahopt Door

Soms vraag ik me af waarom ik in godsnaam een blog heb. Misschien om iets te doen te hebben als het slaapritme zich weer eens niet aanpast aan het normale, maatschappelijk gewenste ritme. Of voetbal op teevee. Bovendien zijn er al triljoenen – veel interessantere – blogs en heb ik een veel te saai leven om ook maar iets zinnigs te melden. En wat mij dan ‘in ’t koppie’ bezighoudt leent zich niet voor publiciteit momenteel. Of het zou moeten gaan over ‘per-ongeluk-inlegkruisjes-in-het-haar’ en weer die muziek. Waar ook geen hond in is geïnteresseerd. Eén of twee honden misschien: een trouwe Labrador en een loyale Afghaan.

En zoals altijd, tussen energie en verstoorde slaapritmes door, zie ik warempel soms best wel mensen. Doorgaans degenen die energie geven. Met de wetenschap dat ik vaak faal qua kwantiteit. Waarvoor excuses. Het geven en nemen is vaak zo’n ding. Ik verwacht niet zoveel van anderen, maar denk met regelmaat dat anderen meer van mij verwachten dan dat ik kan waarmaken. Mijn gedachten, moge dat duidelijk zijn. Bovendien, ik ben ook niet altijd zo lief, aardig en begripvol naar anderen. Maar sommigen maken het er ook zelf naar, cynisme ligt vaak zo gauw op de loer. Sarcasme oké, cynisme onwenselijk. Ik ben best goed in m’n eentje. Aan m’n eentje hoef ik niks uit te leggen. Nu dus zorgen dat het eilandje niet te weids wordt. De verleiding is groot, soms voel je dat. Het zal ook wel aan het weer liggen – van het type Grijze Deken, dat je een beetje bij het strotje pakt. Opti-Mist of Pessi-Mist – die keuze kan ik uiteraard zelf maken.

Niet dat ik nooit ergens over nadenk, integendeel. Ik denk teveel denk ik. Dat zou ik allemaal als een verbale diarree kunnen opschrijven. Los van politiek – Greenpeace, pedopartij, onmogelijk te verwijderen prijsstickers op nieuw gekochte glazen, Mauro’s contactlensspecialist, Dahlia’s, mensen die Dion Of Piet-Hein (zó VOC) heten,  weigerpotdeksels (“tomme!”), andere nare sluitingen en katholieken in handzame jurken – allemaal het land uit! Dat zou ik kunnen doen, maar ik houd me dan bijvoorbeeld meer bezig met de vraag of Matthijs van Nieuwkerk bij thuiskomst meteen een joggingbroek en een makkelijk zittende wildgebreide (trendy!) jaren 8o-trui zal aantrekken nadat ie uren afgekneld is geweest in dat altijd mooie lustopwekkende pak. En dat hij zonder dat ie het weet overeenkomsten heeft met Dennie – hoeba hoeba hoeba hop – Christian . En dat ie dan gewoon een boer laat, zo lekker op de bank in die tricot broek en een ruimvallende boxer daaronder.

Alles voor het gemak, de rust en het praktische. Misschien neem ik gewoon wel weer een ouderwets permanentje in de pony. Om de blik wat te verbreden en te verhelderen. In deze mist van gedachten.

“Wij zijn twee vrienden, jij en ik….”   With or without you.

Ciao x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s