Goede (ge)tijden

Lastig om weer te herstarten met zoiets als een blog merk ik. Mede doordat ik een nogal impulsieve stiel van schrijven heb. De waan van de dag, de keek op de week, gekukeleku over nu. Grappig genoeg heb ik in de blogloze periode een paar steekwoorden opgeschreven, waarvan ik vond dat ik daar wat over zou kunnen schrijven, eenmaal weer on air. Ik zie ze nu staan en heb geen idee wat ik daar mee zou moeten, nu. Dat maakt mij A) geen schrijver/columnist of iets in die trant en B) die aangetaste myeline-hersentjes blinken uit in korte termijn – lange termijn dingetjes vragen iets meer duimzuigerij. En C) Waar wil ik het eigenlijk over hebben? Wat mij tot D) brengt, tot iemand die ook stiekem een beetje controle en logische volgorde wil hebben, wat dan weer niet rijmt met A, B en C. Snapt u het nog? Ik wel.

Ik wil vooropstellen dat ik zeer goede tijden heb gehad de afgelopen maanden. De gebruikelijke ongemakken mogen geen naam hebben. En daar heb ik uiteraard van proberen te profiteren. Dat is ook gelukt mag ik wel zeggen. Ik baal een beetje dat mijn laatste bericht voor de black out van weblog nou net zo’n moe-gedoetjes-bericht was. Want dat is totaal niet het beeld van die gehele periode. Augustus. En September. En daarvoor. Sterker nog: voor mijn begrippen zó goed dat ik vastbesloten was dingen te gaan doen die ik gewend was af te blazen. Daarover verderop meer. Enorm geprofiteerd ook van de terrasoverkapping (af!), geen overbodige luxe (nou ja, behoorlijk luxe natuurlijk) met die petzomer die we hier hadden. Nog wat puntjes op de i zetten qua schilderwerk kastjes e.d., maar een heerlijke plek….

Wilde graag Claudia – vriendinnetje uit Köln – nog graag eens weer zien. Projectjes en vrienden in de categorie ‘Buitenland’ – die ik eerdaags op wat frequentere basis ondernam – waren onder andere een persoonlijke wens die ik zeker dit jaar wilde doen. Onder het mom van: ‘” Nu kan het nog, wie weet, volgend jaar…” Claudia was verhuist, dus nieuwe huisje ingewijd met BBQ. Lief mens, zo gastvrij.

Onze Moob tussendoor nog een zielepoot geweest – letterlijk en figuurlijk. Been opengehaald, vraag niet hoe, in het bos. Hing een beetje open, dus hechtingen erin. Was nogal een langdurig proces eer alles weer dicht zat, wond steeds weer open. Nieuwe nieten erbij in en constant kap op, want likken was uit den boze. “Ground control to Major Tom – take your protein pills and put your helmet on…”

En sinds 2-3? jaar de kermis hier in Diepenheim weer eens goed meegemaakt. Inclusief de vrijdagavond. Leuk hoor. En dan ineens is je eigen dochter 15 jaar. Toch werkelijk een leeftijd waarvan ik mezelf bijna alles herinner (datdanweerwel :-p). Met het verschil dat ik toen rondhing bij de soos (daar mag  ‘dagelijks’ wel aan toegevoegd worden) en de 15-jarigen van nu ook wel rondhangen bij elkaar (filmpje, feestje),  maar ook voornamelijk communiceren via Twitter, zélfs als ze fysiek bij elkaar zijn…

En recent dus een tripje naar Schotland gemaakt. Waar mijn wens om ooit eens in Glasgow een concert mee te maken (geloof me, dat is echt iets bijzonders die sfeer) vervuld werd. Peter Murphy was een ideale aanleiding. Bovendien mijn goede Schotse vriend James weer gezien en gesproken na jaren. Veel bijgepraat, veel gelachen en ideaal om Edinburgh en Glasgow te ontdekken met iemand die de weg weet. Erg onder de indruk van de vriendelijkheid van de Schotten, de sfeer en alle mooie dingen. Peter Murphy was bijzonder. Vaak al gehoord dat artiesten op de één of andere manier meestal een goede klik hebben met een Schots publiek. Een dankbaar publiek en ik kan niet anders bekennen dat dat cliché waar is. Murphy – doorgaans toch een excentriek, bij vlagen knorrig mannetje – was zeer communicatief en aaibaar. Edinburgh is prachtig, Glasgow is fijn om de sfeer, met jonge en oude artiesten op vrijwel elke straathoek en ja, die bagpipes hoor je ook geregeld 😉 Zaterdagavond in Edinburgh nog naar de docks geweest, helaas deed de vuurtoren het niet, noh ja. Maar wél Water of Leith gezien bij nacht, voor een ieder die de Proclaimers een warm hart toedraagt – zoals ik – een fijn momentje 🙂

James at Leith

Mooi Edinburgh

Murphy man in Glasgow  (ja, zelf gemaakt, stond vooraan)

Glasgow

Edinburgh castle

Edinburgh, bij Grassmarket

Mooie herinneringen dus. En blij dat alles ‘gelukt’ is. Reizen alleen is op zich niet zo’n punt, het enige is mijn onzekerheid of ik alles wel goed zie in zo’n geval. Wetende dat ik met mijn neus op borden moet kijken en dus niet vanaf een afstand alles meteen in de peiling heb. Dat begint al op een treinstation, haha! Dus ik vraag – letterlijk – denk ik meer aan anderen dan de gemiddelde reiziger, maar ik kom er wel en ik ben ook weer thuisgekomen. Wonderlijk 😉 En ja, het heeft een prijs. Want inmiddels heeft mijn lichamelijke vriendje zich weer gemeld en vond het blijkbaar net iets té. Dat dus nog even wegwerken met nog steeds een beetje kalluman doen voor nu. Het mag de pret niet drukken. Gisteren in MS kliniek geweest in Nijmegen bij neuro, maar daar ga ik het lekker niet over hebben nu.

Zo. Ik voel mij weer helemaal up toe deet. Vanaf nu kan ik me lekker weer concentreren op de details van het leven die doorgaans mijn aandacht hebben en waarmee ik jullie kan vermoeien in dit blog. Zoals stellen die een gezamelijk Facebook-account hebben. Die denken in ‘wederhelft’ en ‘eega’. Dat vind ik enorm fascinerend, zoiets. Bijvoorbeeld.

Tjuus en tjow. Ik ga natuurlijk dit bericht afsluiten met The Proclaimers.

“While the Chief, puts Sunshine On Leith 
I’ll thank him for his work 
And your birth and my birth…”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s