Zullie

28 November 2010
By  on 00:21

Handje
Dag lieve mensen. Ja jullie allemaal. Zullie (met dank aan mijn schoonvader) die de moeite nemen bij tijd en wijle mijn hersenspinsels, omgezet in cybervorm te lezen. Bij nader inzien was ik vroeger al dat meisje met een dagboek. Ik heb wel vijfentwintigenmeer dagboeken gehad denk ik wel.

Blije dag ? Schrijven ! Verdrietig ? Schrijven ! Boos ? Schrijven – met bijbehorende tekeningen met messteken in desbetreffend hoofd cq. oog. Niet eng, noodzakelijk! (daardoor herken ik mij ook zó in mijn jongste). “Lief dagboek” was my middle name. Heel jammer dat – ondanks mijn moeder’s behouden van aandenkens – ik die dagboeken nimmer en nooit weer heb gezien. Of ze heeft ze gewoon achtergehouden, ter bescherming van mijzelf. Zou zomaar kunnen ;-) Opeens herinner ik mij vaag die verwarring tussen trouwen met Peet of Bono….dus ik snap zo’n moeder. Om elke twijfel van huidig psiegies onvermogen weg te nemen: we zijn nu 26 jaar verder. Dat je dat weet. Alhoewel….

Ik schrijf en tiep soms. Daar is dan ook alles mee gezegd. Gewoon, gewoon wat tikken. Dat heeft alles met mijn hoofd te maken en he-le-maal niets met ambitie en erkenning. Wie dit leest is gek ! —-> dat vind ik nou persoonlijk een goeie, maar ja, ik ben ik en ik ken ik !

Lieve mensen, lief mens die dit leest : ik weet dat je dit leest. En daar ben ik blij om. Ik dank u. Dat meen ik. Ik kan niet zien ‘wie’, maar ik kan wel zien ‘hoeveel’ mensen mijn onzin lezen. Dat verbaast mij dan elke keer weer. Die hoeveelheid. Wie zijn dat dan ? Mis ik leuke mensen ? Ik verwelkom en dank je. En ik weet best dat het zo fijn is om gewoon lekker te loeren en te lezen. dat doe ik ook bij anderen, zo vaak ! Reageren is best lastig – wat te zeggen? Hoeft ook niet. Maar mag altijd. Weet dat :-) Want ik blxe8r ook gewoon maar wat af en toe en bijt niet. tenslotte doe ik ook gewoon mijn boodschappen bij de Spar en knip de Douwe Egberts zegels uit het pak (en ga vervolgens – net als jij – nooit naar die winkel dus wat moet je ermee?!).

Ik voel niet heel gauw schaamte over wat ik schrijf. Ik realiseer me dat dat nogal persoonlijk is. Maar dat is het leven. Niet iedereen zou depressie of watalnietmeer openbaar delen, dat weet ik. Daar kan men mij op veroordelen, maar daar trek ik me dus simpelweg geen zak van aan. Ik houd van ‘open’. Dat behelst een gebied van ‘kwetsbaar opstellen’ tot de zee. Ik houd niet van bergen. dat ergens tussenin zitten met wolkjes en ondefiniexebrbare schemeringen. Opgesloten. Kunnen vallen. Vind ik niet fijn. Lucht en zee, Open. Open landschap. Open mensen. Maar gesloten zijn is soms ook fijn en noodzakelijk ;-)

Vandaag verwelkom en zwaai ik naar een ieder die dit leest. Blijf doen waar je je goed bij voelt. Als dat ‘alleen kijken’ is, doe dat. Als je weet dat ik ten alle tijden open sta voor iedereen – ieder met zijn of haar eigen eigenheid – dan weet je dat reageren een klein drempeltje is. Ik zou het leuk vinden ‘jou’ te leren kennen :-)

Want, ik vind mensen leuk. In elke vorm :-)

Liefs, Margreet xx

“…De lichten branden
En de hemel kijkt
Of er iets verandert
Want er is teveel verlangen
Er is te weinig tijd
En de maan klimt hoger
En m’n wereld kraakt
En ik word dover
Want ik hoor de woorden vallen
Maar niemand wordt geraakt
En ik zoek naar het woord dat alles openmaakt…..”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s