Up Late At Night Again

Vandaag luizendag. De mededeling van kind en telefoontje van juf veroorzaakt een heel andere dag dan de dag die ik zelf voor ogen had. En ik had toevallig vanmorgen bedacht om de kasten eens op te ruimen. Niet zomaar wat kasten, maar kasten op overloop. Lees: troep.

“Vandaag heb ik voor het eerst Engels dus ik wil wel naar school”, aldus dochterlief. Paniek. Buren. Hebben nog middel, hoera! Kind in de luizen-eliminatie, spoelen, föhnen (ziet niemand ut), boterham erin en weer naar school. Ondertussen juf bellen voor de ok-factor.

Afijn, hele overloop uitgestald en dan ineens bedden verschonen (goh, vorige week toevallig gedaan :-p), knuffels, jassen, auto, ganze familie in luizen-desinfectie (eerst fietsen naar apotheek), stofzuigen, kammen, “Oh ja de hond moet uit en we moeten ook nog eten”, badjassen, matrassen stofzuigen. Bank moet ge-stofzogenzuigd. Help, daar ligt een complete historie van maanden onder! Ik vind o.a. een waxinelichtje, barbieschoentje, elastiek, nagelschaar, xe9xe9n of ander plastic hoofd, lintjes, borrelnootje en vele chips-achtige restanten van dien aard. Kan zomaar ook koek zijn.

Kleed eruit. Bah vies. Luizen vinden een kleed vast fijn, want hond ook. En hond is lief maar vies. Dus kleed op de kop op Pergola. Zandregen. In mijn haar, dus kammen voor luizen is al weer bezoedeld door andere zwarte ondefinixeberbaarheden. Kamer dweilen, want kleed er toch uit, is makkelijk. Bank wegschuiven, radiator valt van de muur. Ai. dat ding hangt er gewoon al 12 jaar te hangen. Met geen mogelijkheid op te tillen natuurlijk, dus kussens eronder en bankdelen ervoor. Dan komt het moment van de slappe lach – kijkend naar die hangende radiator…. Kan 5 minuten nix van het lachen. Blij dat er geen verborgen camera meedraait in huis. Inmiddels lijkt het hierbinnen alsof er een indianenkamp van dertienhonderd 5-jarige jongetjes heeft plaatsgevonden.

Terug naar overloop, zittend tussen duizenden foto’s en hotel-monsters van shampoo, zeep en KLM-etuitjes (manlief reist voor werk). Mappen. Scheerzeep (1987) en soortgelijke plakkerige doosjes met pikkerig en stoffig ‘gooi-maar-in-spul’. Vuilniszakken. Ondertussen telefoontje van vriendin van vriendin van man met collega met MS en vragen over CSSVI. Zittend tussen oude foto’s (hey, daar is dat U2 ticket van Brussel!). Woordenboek Engels valt in sop. Shit. “Komt het gelegen ?” “Tuurlijk!” Hoe kom ik toch aan 6 busjes bruine kleurspoeling? Al bellend tover ik uit verschillende hoeken weer een nieuw busje. Hans Klok! “Nee, Ja Zamboni, inderdaad.” Ophangen. Opstaan, stappen of haarknip. Au, G**ver! Kammen oudste dochter en myself. Oh een dode luis! Jeuk wordt lichtelijk obsessie. Shit, De Was, vanavond moeten we slapen onder dekbedden. Kussens wassen. Knuffels in vuilniszak.

Ehm oh ja, avondeten, tis half 6. Piepers schillen, varkenshaas ontdooien (had ik zo’n ander heerlijk lekker relaxed gerecht bij in gedachten, met champignons en room, maar Spar is out of the question voor nu), snijbonen uit diepvries. Koken. Ondertussen heel snel zooi op overloop wegwerken. En was. Eten koken, klaar. Oudste: “Mam ! Heb je OOK nog gekookt ?!” Wat een schat. Ik hou van haar. Much !

Helegaar niet aan het spuiten toegekomen. Dus prikken om 20.00u. Dat is geen goede combi met op tijd naar bed. Want mijn Interferon-drugje maakt mij wakker. ’s Avonds wijntje met Peet. Buiten, want het is heerlijk en ik zweet me nog steeds te pletter. Voor een ieder die maandagavond buiten was: wat een fantastische volle maan! We zaten potdomme volledig in het licht. Zo mooi. Ik loop inmiddels als een zwabbergans, enkels en benen zijn hilarisch aan het protesteren. Ik ben moe op een manier van vroeger. Gewoon lichamelijk moe. Gewoon. Wat een ervaring! Gewoon moe na iets te hebben gedaan. Ik kon het, hé! Dus dit is ‘gewoon moe’ zijn,  ja zo was het! Geen watten in hoofd, geen misère. Just only tired. Nah ja, die enkeltjes, da’s iets van het monstertje en teveel, maar toch.

Dat wilde ik weer meemaken. Alleen MS-ers weten wrschl. ‘de’ vermoeidheid. Dat was dit niet. Het was ‘de gewone mensen moe-zijn’. Heerlijk! Zo druk geweest, twee maanden geleden kon ik nog niet eens boodschappen doen op vele dagen. Of de was. Misschien net alleen de was. Ik ben nooit zozeer van de dutjes geweest. Te “biester”, zoals we dat hier zeggen. En die eigenschap valt lastig te combineren met Multimoe Slaaposis. En ik kon gewoon lekker biester zijn vandaag, niet geheel vrijwillig, maar alles heeft blijkbaar een reden, toch ?!

Lang leve de luize !

Nu wel even zien of ik kan slapen, want dat moet ooit ook nog gebeuren vandaag…..

Walk On, Magz x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s