Taim flais

11 October 2010
By  on 23:18

Pad9

En zo is er weer een week voorbij. Toch wel wat hoogtepunten. Eerlijk is eerlijk. Maar ook niet xe9xe9n om over naar huis te schrijven. Grappige uitdrukking eigenlijk: naar huis schrijven, terwijl ik nu thuis schrijf naar- ja – thuis? Hoogtepunten in de vorm van zonneschijn, frisse lucht en gelukkige jarige dochter. Rotweek qua energie. Heb ook geen zak gedaan en als ik dat deed was het beetje tandvleesachtig. Alleen de moetjes, want dat moet. Alhoewel ik daar achteraf in perspectief ook weer anders naar kijk. Had eigenlijk nog net een tikkeltje luier kunnen zijn. Wat minder moeterig.

Zoals tweedehands kleding sorteren en wegbrengen. Dat heb ik een paar jaar ge-skipped, maar zag toch een goede aanleiding – met de plaatselijke beurs op komst – de zolder met die meisjeskleding-vuilniszakken op te ruimen. Voor een ander misschien een eitje, maar met de wetenschap dat er toch best een heel gedoe ligt tussen zolder en het uiteindelijke wegbrengen (gesorteerd, gewassen, geprijsd en verpakt) een onnodig gemartel voor een paar rot-euries in een energieloze week. Leermomentje. Aan de andere kant kun je wel aan het schrappen blijven, qua activiteiten. De kunst is om dat op het juiste moment te doen. Schrappen versus actie.

En gek genoeg heeft alles rondom Antonie Kamerling me ook zeer geraakt afgelopen week. Terwijl ik doorgaans niet zo gevoelig ben voor media toestanden (want schrijnend genoeg was het dat). Waar ik verdrietig van werd was het feit dat ik toch nog teveel las over Hoe laf, hoe kun je dat doen, met een vrouw en kinderen, makkelijke weg etcetera. En het besef dat juist dáárdoor hij nog extra jaren door heeft gevochten. Lees : pijn heeft geleden. En dat juist dáárdoor (vrouw en kinderen) het schuldgevoel en gemis van gevoel versterkt werden. Dat wanneer je leeft in een onwerkelijke werkelijkheid, de sociale en logische wetten niet meer gelden. Die werkelijkheid, is een onwerkelijkheid die velen van ons niet snappen. We snappen allemaal het begrip kanker. Oh wat erg voor degene. En dat is het ook. Logisch gevolg is genezing. Want dat doe je. Bestraling, chemo en vergeet niet: vechten. Want wie niet vecht kan niet daadwerkelijk genezen. En daar zit ‘m de kneep voor mij. Want ik ben ervan overtuigd dat iedereen die te maken heeft met ziekte en overwinning ervan, in de basis altijd vecht. Kanker kun je bijna aanraken, het is min of meer concreet. Een hernia is zo duidelijk. Of een gebroken been. En mensen weten van lichaam en geest en toch is een psiegies gegeven zoveel malen moeilijker te vatten voor velen. Waarom dan ? En ik heb zo de pokkeschijt aan mensen die vanuit de zijlijn menen te kunnen oordelen over vechten van anderen, terwijl het enige wat ze meegemaakt hebben een dwarse scheet is of een aambei. Of ruzie over de erfenis. Of misschien best meer. Wat weet ik ? Maar depressiviteit en kanker, ik noem maar iets, zijn simpelweg in staat te winnen. Het is zo fucking oneerlijk om überhaupt te oordelen daarover. Er bestaan – echt waar! – mensen die hebben gevochten dat het een lieve lust is en toch hebben verloren. Van kanker. En van depressie. We willen over alles controle – ik ben daar zelf ook erg goed in – maar dat hebben we niet. En wanneer pijn allesoverheersend is, dan verlang je zo naar rust en vrede. Het niet tot last zijn van anderen.  Zonder anderen kunnen we niet goed overleven, maar anderen zijn zo bepalend voor het zijn.

Want we verlangen van alles van elkaar. Zeuren is taboe. Men moet vooral iets betekenen en gezellig zijn. Gehandicapten accepteren we vanuit een aangeleerd sociaal gewenst oogpunt. Bejaarden zijn aandoenlijk, maar liever concentreren we ons op de jeugd. Daarin zit het leven. Het verlangen in ons naar wat we willen vasthouden. Gezondheid, bruisen, alleskunners. We willen lachen, geprikkeld worden. En liever horen we niet over de jicht of zere heup van schoonmama. We vinden iemand ‘sterk en stoer’ als degene – onopvallend voor anderen wellicht – doorgaat na een heftige gebeurtenis. Het is stoer niet te huilen. Het is fijn – voor anderen – als je zegt dat het goed gaat. Want dan ben je er maar van af. Makkelijk. Het is ook aangeleerd. Het is fijn om dat te horen. We willen allemaal krachtig zijn. Kracht is macht.

En dan heeft het leven iets anders voor jou in petto. Wanneer vechten overgaat in overgave. Misschien is dat wel kracht, hoe moeilijk dat ook is. En onbegrijpelijk voor velen. The Unbearable Lightness Of Being. Het licht dat verblindend is. Fuck.

Dit is nou typisch zox92n blog vandaag waarvan ik vermoed dat ik het meteen de volgende dag ga deleten – na wederzien. Naar eerdere ervaringen. En ik dwing mijzelf dat niet te doen deze keer, want ik wil echt vanuit een primair gevoel blijven schrijven. Dan ben ik maar een zeikwijf morgen, het zij zo. Het zeikwijverige hoort dan ook blijkbaar bij me. Dat u dat weet, als u dat al niet wist ;-)

En ik heb wel mooi een veertienjarige dochter sinds gisteren, zxf3 ! Terwijl dat eigenlijk niet kan, want ik was zelf (ik denk vorig jaar) nog 14. En dat er dan gewoon bijna dertig jaar voorbij gaan. Unreal ! En ik hou van haar. Buitenwereld ziet vaak nog steeds dat rustige bescheiden meisje, maar ik weet wel beter. De anderen hè? En ik weet ook hoe ze boven dingen kan staan. Wat ze voor haar kiezen heeft gekregen afgelopen jaar. En er zoveel sterker door is geworden.  Dat klinkt als een inkoppertje, maar dat is het niet. Vind ik. Ik ben zo supertrots op haar. Godsamme, dat had ik niet gekund op die leeftijd, dat weet ik zeker.

Walk on folkies,

En dit prachtige nummer kan ik jullie niet onthouden.

“…Still the voices have stories to tell
Of the power struggles in heaven and hell
But we feel secure against such mighty dreams
As Orpheus sings of the promise tomorrow may bring
Tell me, I’ve still a lot to learn
Understand, these fires never stop…”

En laat je deze keer niet bexefnvloeden door ‘haast’. David Sylvian gebruikt pauzes en rust  – bij secondes –  in zijn muziek. Het lied is niet afgelopen, het is het durven van het nemen van rust en een pas op de plaats. Net als het echte leven…

Liefs from da Magz x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s