Soepkip en kippenvel

 

 

Vandaag kippensoep gemaakt. Home made. Eigenlijk niet eens zozeer omdat ik per se kippensoep wilde maken – normaliter kom ik daar echt niet op. Sterker nog, ben geen enorme fan van soep. Vind het zo’n ‘net niet-net wel’ gerecht. Soep. Zoveel van hetzelfde in enorm veel happen. Of slokken. Daar kan ik dus al niet tegen, dat dat al zo onduidelijk is. En dan al propvol zitten na zo’n Slob & Bite-gerecht, terwijl de lekkere – kauwbare! -dingen van een maaltijd er nog aan zitten te komen. Ik heb altijd spijt van De Soep. Enniewee, moest die ondefinieerbare Tupperware bewaardoos in de diepvries wel ontdooien om te zien wat er nou in zat (note to self: altijd stickeren die handel). Ha! Bouillon van de kerstkalkoen dus, zorgvuldig gemaakt door de mannelijke Chef de Cuisine des huizes.

Kippetjes en soepgroenten en laten trekken maar. Ik heb voor het eerst zelfs gezeefd! (dat zie ik weleens op tv en vind dat altijd zo heerlijk culinair overkomen, misschien was dat niet eens nodig bij dit soepke, maar toch). Even afslagje: rauwe kip, wat vind ik dat toch altijd fucking smerig. Ik gooi altijd van die bouten, of zelfs filets, meteen in kokend water. En dan pas snijden. Rauwe kip snijden, ik kan dat niet zonder braakneigingen. Ik vond zelfs het ontleden van gekookte kipdelen vandaag al redelijk dapper van mezelf. Spieren, vel, onduidelijke organen en botten links, wit vlees in de pan (ja ik ben er één die gevogelte zelfs met mes en vork eet). Gekookt kippenvel. Gruwelijk. Moby vond het wel lekker trouwens. “En?, hoor ik je vragen, Hoe was de soep?” Dames en heren, het was top. Al zeg ik het zelf. En dat vonden de anderen ook. Bravo pour moi, en een beetje voor Turkey-Manlief..

Over kippenvel gesproken; als een donderslag bij heldere hemel zag ik deze week ineens heel veel vel boven mijn oogleden. Echt heel veel, teveel, slap hangend en drukkend vel, I shit you not! Twas omdat ik van die zere ogen had en eens even wat gedetailleerder keek. Toen zag ik het. Kippenvel boven mijn ogen. Ineens viel het me op. Dat je kunt duwen en omhoog trekken wat je wilt, maar laat je het vel het vel, dan zakt het als een stuk rauwe kip weer naar beneden. Als een gek oude foto’s bekeken van twee jaar terug en ja hoor, nog maar twee jaar geleden was het hooguit een milligrammetje Filet Americain. What the fuck?!

Nou ja. Als een ooglifting het enige is op den duur. Eigenlijk best een prettig idee dat je tegenwoordig gewoon vermoeidheid onzichtbaar kunt maken. It’s all about control folks. Qua energie scheelt het dan weer enorm dat mensen ook geen vragen gaan stellen over jouw gemoedstoestand. Je ziet het niet hé? En de ruimte tussen ‘geen pijnlijke ogen’ tot aan het schrijnende Marijke Helwegen/Nicole Kidman-syndroom is groot genoeg. In dat gebied durf ik wel een beetje te zwemmen.

Vooralsnog vragen andere ledematen momenteel voldoende aandacht om die kippe-ogen te doen vergeten. Klein schubje nu. Even wat rustig aan om pred-infuus te voorkomen. Ik neem dat serieus nu, geloof me maar. Intuxeftief heb ik altijd gedacht dat een rolstoel nooit een optie gaat worden. Weet niet eens waarom ik dat dacht/denk, maar dacht het. Ik ben niet meer zo zeker over dat feit. En gek genoeg vind ik zelfs dxe1t niet eens meer een schrikbeeld. Mijn angst omhelst mijn ogen. Oftewel, mijn dierbaar werkende linkeroog. Dat is de reden waardoor ik in de spiegel keek. En de reden waardoor ik elke dag weer aankan, elke keer als ik wakker word en alles gewoon kan zien. Dat gestrompel naar de badkamer is hooguit wat lastig. Maar ik kan gewoon die hangende kip boven de ogen zien hangen.

Ik zou er een ei van gaan leggen.

Scharrel On xx

Soep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s