MonSter & co. (3)

6605e68b4c

Toch gek. Om het vorige af te sluiten met En MS ? Het heeft uiteindelijk een grote invloed op mijn zijn. Geloof me, heel veel jaren was het ms-monstertje altijd ergens, maar was ik daar zeker niet elke dag mee bezig. Sterker nog, als iemand daarover vroeg, dacht ik: Oh ja, dat is er ook nog. Zoveel dingen die meer op de voorgrond traden dan dat monstertje. Juist door monster ben ik me bewust of onbewust zoveel meer gaan focussen op andere dingen. Ook wel uit noodzaak, want hoezeer ik me er ook tegen heb verzet in den beginne, de WAO was ineens wel iets wat ook mij overkwam.

Mezelf bewijzen dat ik heus nog wel kan werken. Ik vond het redelijk schokkend om na heel veel Arbo gesprekken uiteindelijk met alle disciplines om de tafel te zitten en te horen te krijgen dat men vindt dat ik MS onderschat en dat ik mezelf niet voor de gek moet houden en dat het t.z.t. progressief zal worden. Hoezo? Dat is niet eens gezegd! Ik kan toch verdorie nog wel steeds bij die benigne variant horen en bovendien, wat weten zij ervan?! Erger, wat weet IK er al van? Multiple Scle-hoor-is-effe. Een studie op zich. Ik heb op de parkeerplaats weet ik nog radeloos Manlief gebeld, helemaal in tranen. Ze schrijven me af!

Nu zijn we tien jaar verder. WAO is een feit en dat is goed zo. Het was voor mij prettig dat een deskundige dat voor mij bepaalde, achteraf. Ik vind het nu een verademing om er te zijn voor mijn kinderen, mijn gezin, met de energie die ik heb. Andere verplichtingen zijn altijd nummer twee. Dat is zo duidelijk. Dat vind ik fijn. Inmiddels. Het schuldgevoel t.o.v. uitkering ontvangen vs. maatschappelijke bijdrage probeer ik te verdringen. Ik ben zo fucking dankbaar in Nederland te wonen. Mensen zouden eens moeten stoppen met klagen. Count your blessings cheeseheads! Er is veel inlevering qua gezondheid en inkomen. Het is niet altijd makkelijk. Maar brood is er, elke dag.

Ik heb hele fijne jaren achter de rug. Toen het geforceerde omschakelen overging in het daadwerkelijk Genieten. Met een hoofdletter inderdaad. Dat de kleine dingen des levens hoe uitgekauwd en cliché ook werkelijk zo groot werden op een automatische manier. Niet in woorden, maar daadwerkelijk in gevoel. Dat je Carpe Diem zo omarmt en snapt. Want dat het geluk niet vanzelfsprekend is en toevallig op die dag wel, dat is de diem carpen. Het zijn een soort van verliefdheden, voor heel veel dingen. Anders kan ik het niet uitleggen. Ik heb daardoor ook een gewoonte van vastleggen aan overgehouden. Vooral met foto’s. Elk bloemetje werd gesnapt. Nu vaak nog. De details. Juist die kleine dingen. En muziek. Het raakt me, ik heb er zoveel honger naar. De ontroering, elke keer als ik weer geraakt wordt door klanken. Een stem. Lyrics. Bomen. Oh bomen. Ik heb daar ook nog een verhaal over, maar daarover later meer. Wees gerust, ik praat er niet mee, met die houten dingen. Soms klim ik er wel in, niemand zeggen…

Hoe meer ik in details verval, hoe verder ik soms van sociale dingetjes kom te staan. Mijn eigen draai aan dingen en verwerking lopen niet altijd synchroon met hoe de mensen om mij heen denken en leven. En dat hoeft ook niet. Ik denk tot nu en niet verder. Plannen maken vind ik lastig. Want ik heb geen idee van morgen of volgende week. Laat staan volgend jaar.

Zonder MS zou ik misschien nu nog steeds veel plannen en rennen. Misschien ook niet. Monstertje heeft me ook wel veel gegeven. De ogen geopend, zou je kunnen zeggen. Zou het zo zijn dat ik dat nodig had? Niets is voor niets. Momenteel is mijn onvrijwillige vriendje erg aanwezig. Zou fijn zijn als die benen-bijtende krokodillen nu weer richting Amazone vertrekken. En ik ben gewoon simpelweg moe. En het stadium van moe is denk ik voor de fitte tiepjes onder ons te vergelijken met ik ben kapot. Moeheid heeft zoveel variaties. Nooit geweten.

Kan ook liggen aan de vallende blaadjes. Me nog zo voorgenomen er dit jaar niet in te trappen en me over te geven. Moeder Natuur en Het Licht winnen uiteindelijk altijd. Het was een geweldige zomer. Al sliep ik vier uur, dan nog was ik energiek genoeg om zingend met de mouwen opgestroopt de tuin te onderhouden. Heerlijk! Zon, zomer en moi zijn één. Wat dat betreft ben ik zo’n anti-MS’er. Als ik de tijd kon stilzetten, dan was het wel geweest op 21 juni. De langste dag. Die zonsondergang.

Ben moe en heb pijn. Ik probeer dat te negeren maar het is er. Het overgeven-aan is weer begonnen. Even weer de juiste modus vinden met prikoogjes en een lichaam dat nog in de zomerstand staat en niet wil slapen. Helpt wel dat meisjes ziek zijn en dergelijke. Dat leidt de aandacht weer af. En voedt het energiegebrek. Ach dat cirkeltje. So is life. Later meer. Dank voor het lezen lieve mensen. I embrace you.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s