Liever pijn dan moe

Time management Hoe word ik minder moe van mijn werk

Zo, weer wakker. Niet minder moe na al dat liggen vandaag, maar vooral even genieten van de stilte, niet praten, alleente en rust. Met het geluid van de uilen op de achtergrond. Veel uilen te horen momenteel hiero. Mooi vind ik dat – nachtdieren. Een vogel naar mijn hart. Jammer genoeg eten uilen geen duiven.

Moe vind ik een rare term, die veel teveel gradaties heeft. Moe heeft iets positiefs ook, lekker wat doen en dan moe en voldaan op het bankje of terras. Moe is ook ma, mama. Moe is een beetje zeurderig. Legaal klagen. Maar ook terecht te gebruiken op velerlei manieren. Vroeger was ik soms gewoon moe. Punt. Met reden, op tijd naar bed, nachtje goed slapen, opgelost.

Idioot genoeg heeft het begrip moe inmiddels vele vormen aangenomen. Gewoon moe is gewoon. Lekker duidelijk. Dan heb je het moe worden van – da’s een breed begrip, ooit vertelde één van de vele peuten dat we dat subjectieve vermoeidheid noemen. Als je winkelen haat, dan ben je sowieso na een kwartier al moe bv. Of die zeurpiet van een kennis, die wel heel snel jouw gaap-stand weet te activeren. Valt allemaal meer in de categorie vermoeiend.

Nachtelijk doorzakken. Gezellig. Als 20-jarige is het herstel wonderbaarlijk. Zo snel, dat je de avond erop gewoon nog een keer kan doorzakken. Als 42-jarige kost dat zo’n beetje 4 dagen, die avond. Mits gezond.

Uurtje sporten, dagje tuin, paar uurtjes flink door het huis, taxi voor kids all day long, druk op het werk, dagje shoppen, kerstdineetje….waar je al niet moe van wordt. Maar zo logisch moe. Ik heb me nooit zo gerealiseerd hoe logisch dat dat was. Dat je daar dan ook gewoon wat aan kan doen en dat dat over gaat.

Voor het eerst sinds weken – misschien wel maanden – heb ik weer een beetje pijn. Handen, benen, dat werk. Vorige week al signaal, gisteren te druk. Vandaag boeten. Prikken deed zelfs pijn, terwijl die spuit inmiddels wel een soort van tandenpoetsen is geworden. Maar pijn is tastbaar, Paracetamol-bestendig noem ik dat dan maar. Controle.

Moeheid daarentegen, het blijft mijn struikelblok. Die verdomde vermoeidheid. Wat zeg ik – compleet gevloerd zijn. Moe is te mild. Moe is wat ik hierboven beschrijf. En eerlijk gezegd zou ik het knock outgevoel – waar ik dus niets mee kan, behalve overgeven aan – willen inruilen voor een beetje meer pijn. Met alle plezier wil ik zere knieën, schouders en nog meer enkelpijn hebben en die allesoverheesende vermoeidheid aan Fikkie geven. Want ik ben geen tiep voor moe. Mijn hoofd wil van alles en wil allesbehalve moe. Het MS-vriendje is best nog wel behoorlijk mild voor mij, na al die jaren. Nu, na een jaar spuiten kan ik zelfs zeggen dat ik dat lichamelijke gezeik redelijk de kop indruk qua pijn en uitval van ledematen. Het heeft effect. Controle.

Ik zou alleen zo graag willen dat ik niet meer zo moe was. Zo vaak. En echt, ik probeer werkelijk niet de sjacchie uit te hangen, ik schop mezelf tientalen malen in mijn gat, ik geniet oprecht van meer dan zoveel anderen niet hebben. Ik zou zo graag willen dat ik niet zo vaak hoef te ‘net doen alsof’ het allemaal zo goed gaat. Want het gaat echt best wel goed. Maar als iets je zo vaak zo moe maakt, dan kun je daar soms een beetje moedeloos van worden. Ik wil een reden. Ik weet de reden, maar misschien ben ik nog niet niet genoeg open voor acceptatie dat dat altijd goed lukt met m’n eigen zelf.

Als ik ooit een rolstoel moet – daar ben ik niet eens bevreesd over – dan weet ik al dat ik een blauwe wil. Scootmobiel, Aixam-vervoer, bring it on. Maar het aller,- allerfijnste zou zijn dat die fucking vermoeidheid verdreven zou kunnen worden met een pil of één of ander praktisch middel. Die glazen laten vallen met een haperend handje is één, het gevloerd zijn vanwege die vermoeidheid maakt mij tot iemand die ik niet ben en wil zijn. Het treft mij vele malen dieper dan pijn ooit kan doen. En degenen om mij heen ook. Persoonlijkheid.

Morgen is alles weer anders….

Dag dag xx

2 gedachten over “Liever pijn dan moe”

  1. Het is moe als je wakker wordt en eigenlijk de nacht nog een keer over moet doen, waar de mensch zo droef van kan worden, niet?

  2. Precies. Jij weet dat ook als geen ander. Dit Augustus momentje verbaasde me toen ik het weer las. Shit happens, niet ge-delete, grote meid moi 😉 x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s