Het oog wil ook wat

 

 

Oog

Rare dag. Onverwachte wendingen. Zo zit je bij de opticixebn voor een nieuwe lens die – dacht je – een fabrieksfoutje had en zo zit je een paar uur later in het ziekenhuis bij de oogarts. Met spoed. Die paar uur daartussen…ik zou niet eens exact meer weten hoe ik die door heb gebracht vandaag. Ik ben in het bos geweest ja. Teveel bewust van alle verse blaadjes en het licht. Ik heb van alles gezien, nog meer dan anders.

Ik heb frikandelbroodjes gehaald meteen na bezoek opticixebn. Ik haal nooit frikandelbroodjes, waarom heb ik in godsnaam frikandelbroodjes gehaald? Die lagen daar en was het eerste wat ik zag. Denk ik. De meiden vonden het wel lekker. Heb Peter gebeld, dus brok ietsie groter.

Ga je zelf rijden? Tuurlijk ga ik zelf rijden. Nu het nog kan :-p Gauw even op Internet kijken. Check mobieltje. Ik zie potdomme nog alles. Ik heb die hele autorit richting ziekenhuis vanalles gezien. Meer dan anders.

Ik geloof dat ik in tijden niet meer zo bang ben geweest. Echt fucking scared. Ik vermoed dat ik heel raar, heel veel heen-en-weer heb gelopen in huis. Oudste (weer) ziek, aanwezig, dus moest me ook nog inhouden. “No panic, no tears”. Het monster mag veel van mij afnemen, maar niet mijn enige, dierbare, werkende oog. Alles, maar niet dat. Pak alsjeblieft niet mijn licht af. Ik geloof dat ik ook voor het eerst een soortement van heb gebeden. Ergens naar boven, Moeder Natuur, iets.

En dan de oogarts. Die zegt dat alles ok is. Ben hem bijna in de armen gevlogen. Het. Is. Ok. De ingehouden tranen van vandaag komen er nu uit, as I type. Ik zie. Ik kijk. Ik kan alles zien. En voorzover blijft dat even zo. Dat ik dit kan typen, dat ik mijn dierbaren nog kan zien, de lucht, de zon.

Vandaag ben ik even weer geconfronteerd met mijn ergste nachtmerrie en ik vind het heel moeilijk hierover te schrijven. Want van al die dingen, dat stukje, die angst….dat heb ik heel ver weg gestopt, in de hoop hier nooit mee te maken te krijgen. Het is niet erg dat ik nu wazig zie. Van de tranen. Niet meer kunnen zien, ik kan en wil er niet over nadenken. Pleur me in een rolstoel of scootmobiel, maar laat me het licht blijven zien.

Ik ben opgelucht en euforisch. Beetje over de top vermoed ik ook. Over een paar dagen gewoon weer zeiken over de kleine toetsen van het mobieltje. Maar ik zie ze wel, ha!

See you x

See me

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s