“Whooshie whooshie…..”

 

 

Schaatsen 2008 00019

…waren ooit de woorden van de dogwhisperer tijdens de puppycursus. Naast “Klik, lekkers” (jouw hond doet iets wat “moet”, je klikt met zo’n Martin Gaus-klikker en drukt een beloning in de smoel van zo’n beest). Be-lo-nen. Daar draait het om mensen. En o wee als je een teer hondezieltje straft! Want dan kan je hond A) gelijk door naar Korea, want uitzichtloos en B) krijg je een donderpreek van roodaangelopen en schreeuwende ik-lust-wel-een-borreltje-doggyman. Dan heb je net twee weken zo’n beest in huis en beland je al in de categorie dierenbeul. En dat willen we niet. Dus jeklikklikklikt je een weg in de rondte en inmiddels zelf roodaangelopen probeer je koortsachtig die juiste volgorde te bewaken, al huppelend door een veld met springerige pups en allemaal nog springeriger, over-enthousiaste, versgebakken hondeneigenaren met in linkerhand een riem met daaraan pup en rechts een klikker en met je derde hand dat lekkers meteen kunnen pakken uit je jaszak. “Ja goed zo “klik klik lekkers”, oh shit twee keer klik, lekkers valt op grond. Of “Lekkers klik, oooh verkeerde volgorde! Klik klik lekkers lekkers, draf draf, klik, Oeps, per ongeluk zomaar op klikker geklikt” .

Aan het eind ben je zo verward dat je jouw hond ineens gaat roepen met de naam van een andere hond en van schrik klik je op die klikker en moet je ineens heel nodig plassen. De doggyman bereikt het ontplofstadium na het zien van al dat dierenleed en zijn inmiddels paars aangelopen jeneverhoofd staat op het punt te exploderen. En die honden maar blijven kwispelen hè ?

Zo mag je ook niet daadwerkelijk praten met je hond. Het is ‘nee’ of ‘zit’ of ‘poep’. En dat snap ik ook wel. Mensen die hun hond als koffiedrinkende buurvrouw of winkelende vriendin gebruiken in conversaties slaan wellicht ook door. “Mag jij dat Pasha ? Nee dat mag jij niet, dat had ik je vorige week op 10 december om half negen toch ook al gezegd ?!” Bokma-doggyman vertaalde dat als “whooshie whooshie” taal. “Je kunt net zo goed “whooshie whooshie” zeggen, want dat begrijpen wij mensen – en zo’n beest al helemaal niet.

Sindsdien is Whooshie Whooshie compleet geïntegreerd in onze gezins-vocabulaire. Komt geregeld van pas. Als je kinderen iets uit wil leggen en ze zijn Oostindisch doof. Whooshie Whooshie. Of visite die een lulverhaal aan het vertellen is en dan liplezend WW aan elkander doorlispelen. Draaikonterige policiti. Spirituele engerds. You name it.

En ik begon dit verhaaltje met Whooshie Whooshie, omdat ik eigenlijk vond dat ik niks te melden had. En dat is ook eigenlijk zo.

Eigenlijk ging het mij om de foto bovenaan – van twee jaar terug – en hoe naar ik het eigenlijk vind dat ‘ons veldje’ zoals hierboven vastgelegd niet meer bestaat. Bouwterrein nu. Al die mooie momenten, van voorjaar tot winter samen met de Moob. Boterbloemen, sneeuw en ondergaande zon. Was een beetje heilig weitje. Ik mis het. Is dus gezegd nu.

Warmte voor u allen, en verder rest mij nog te zeggen: Een dag niet gewhoossied is een dag niet geleefd. Luv x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s