Buismuziek

Vorig jaar vergezelde Damien Rice me, recent lag ik samen met Bowie in de claustrofobische lawaaibuis. Had de jaarlijkse MRI weer en koos het album Hunky Dory dit keer als afleiding voor al het oorverdovende. Dat album is als comfort food. Een van mijn favoriete albums van alle 25 officiële studioalbums. Soms wisselt het al naar gelang de gemoedstoestand, maar toch.

De gemoedstoestand in een MRI-buis vraagt om comfort food. Alle nummers van dat album kan ik wel dromen en weet elke tekstregel. Saai misschien, maar juist in zo’n situatie heel fijn. Voor iemand die nogal claustofobisch is en de filters is kwijtgeraakt tegen geluid en lawaai is een MRI elke keer weer best hard werken. Kom daar dan ook altijd lichtelijk hondsdol uit gegleden. Het geluid is genadeloos en je mag vooral niet bewegen, dus heb je een half uur jeuk op je kin, neus en vooral het ooglid, hetgeen je dan godzijdank nog enigszins kunt verhelpen door heel veel te knipperen. Want met je handen en armen kun je niets. Sowieso niet omdat in de ene arm een infuus zit vanwege de contrastvloeistof.

Ik kreeg oordoppen aangereikt. “Goh, dat is voor het eerst. Hoor ik de muziek dan wel?”, vroeg ik aan de verpleegkundige. “Ja hoor, geen zorgen”. Was wel zo, maar het was een wollige Hunky Dory, dat wel. Wel net genoeg om me enigszins af te leiden van het altijd weer vreselijke gebonk en kabaal. Mijn dierbare ‘Life on Mars?’ kwam voorbij en het hele gebeuren duurde zolang tot het nummer “Fill your heart”. Niet eens het hele album. Het tube-gedoe was voorbij en de muziek werd stopgezet na het zingen van de regel “Lovers never lose”.

Dat vond ik wel mooi. De liefdes om me heen, alles en iedereen waar ik liefde voor heb. Het is er nog. Zij zijn er nog. Het is allemaal anders geworden door heel veel gedoe, niet alleen bij ons, mijzelf. Mensen dichtbij hebben zelf hun eigen shit gehad en nog.

En dat van die angsten verwoord in dat nummer en dat ‘only in your head’ en hoe angsten mij ineens zo te pakken hebben al zo lang. Ik wil mijn head ook best wel forgetten, al zo lang. Lukt steeds beter hoor, met nee zeggen en sociaal gedoe. Behalve die angsten. En letterlijk in een MRI-buis liggen met hersengedoe, waarvan er op dat moment gedetailleerde foto’s van je hoofd worden gemaakt en dat iemand dan ‘forget your head’ zingt, dat is best grappig.

“Happiness is happening
The dragons have been bled
Gentleness is everywhere. Fear’s just in your head. Only in  your head. Fear is in your head. So forget your head.

And you’ll be free”

Advertenties
Geplaatst in Home | 2 reacties

Spleet

Selfie met Oudste toen ze nog een meisje was, lang geleden. Nog inclusief het spleetje tussen de tanden. Ik vond dat spleetje altijd juist leuk, het sierde haar zo en wilde haar niet anders. Maar zij vond dus van niet. Dus een paar jaar later moest er een beugel komen. Zelfs kaakchirurg vooraf, want een spleetloos leven begint met het doorsnijden van de lipspleet. Maar ze wilde het zelf en zo reed ik destijds samen met haar terug van het ziekenhuis terwijl ze vanachter de ijszak tegen de gehavende mond piepte: “Hwet gwaat bwest hwoor mam”. Het moederhart barstte van zieligheid. Maar liever niet erover praten. Klagen over pijn is zelden in het vocabulaire van Oudste voorgekomen.

Dus hield ik me stil (ik begrijp en herken de behoefte tot sololijden) en tijdens de rit dacht ik terug aan de dag dat haar keelamandelen verwijderd werden toen ze een jaar of vijf was. En aan die zielige afdeling van al die vers geopereerde amandelkindertjes in het ziekenhuis destijds. Met lieflijke tekeningen van konijnen en zonnen op deuren en muren, terwijl kinderen in die toestand meer associaties met boze heksen en grote boze wolven hebben. Ik stam zelf uit een tijdperk waarbij mijn handen als driejarige vastgebonden werden aan de spijlen van het ziekenhuisbed na de amandeloperatie. Keel en neus tegelijk, amandelloos Full Package.

Letterlijk vastgebonden als peuter met pijn en jeuk, want krabben was de grootste zonde. En moeders mochten een kwartiertje per dag komen. Je longen uit je lijf huilen en een huilende moeder die gewoon weg ging. Omdat dat moest volgens de regels. In een groot, vreemd en kil bed zonder konijnen op de muur en een mama aan je zijde. Drie jaar jong, de eerste vormende herinneringen. Bijna vijftig jaar later komt het nog steeds in mijn dromen voor en dan word ik weer zwetend wakker. Mijn angst voor dwang en aversie tegen een keurslijf is al vroeg aangewakkerd. Wat bezielde die mensen toen?

Ik herinnerde me ook weer hoe al die kinderen op de amandelafdeling van Oudste allemaal gretig likten aan de uitgedeelde ijsjes door hele lieve zusters. Die allang niet meer van het vastbinden van peuterarmpjes waren. Er waren ook meer ouders dan kinderen in die zaal, die er de hele dag mochten zijn. Oudste weigerde als enige het ijsje. De makkelijke weg lag voor de hand, maar waarom makkelijk als het ook moeilijk kan hè? “Kind, neem dat ijsje nou, het helpt!” Maar nee. Alsof lijden een moetje was. Te chagrijnig vanwege teveel gedoe en dus een houding van: “Rot allemaal maar op met dat zalvige gedoe en die kutijsjes. Wanneer mag ik hier weg?’. Best knap van onszelf als ouders dat het heel soms lukte een zetpil in dat kind te drukken in tijden van koorts of ellende. Type geen polonaise aan mijn lijf.

Dat niet beroerd om te ploeteren en tegelijkertijd zo no nonsense en praktisch kunnen denken. Veel geduld ook, ik vind het wonderlijk. Terwijl anderen het wel best vonden en ongelooflijk blij waren eindelijk het VO te kunnen verlaten (waartoe ik zelf als puber ook behoorde, ik haatte de Middelbare), ging Oudste door. Door ziekte van vwo naar havo en toch de moed vinden om daarna weer twee jaar vwo te doen, terwijl echt letterlijk iedereen om haar heen andere keuzes maakte en opgelucht in HBO-opleidingen startten. Als vroege leerling heeft ze op enig moment zelfs de eer gehad de oudste leerling van de 1500 scholieren te zijn geweest. Want zonder vwo kon ze niet de studie doen die ze wenste.

Inmiddels met het rijbewijs op zak reed ze zelf in de auto naar de examens. Het is geen type die per se achten en negens wil halen. Een zes is ook ok, alles voor het doel. Dat herken ik dan wel weer, ik was ook zo’n 5,5 persoon, maar dan zonder lol voor leren. Soms kwam ze thuis met anekdotes over medeleerlingen die hadden gehuild in de klas, omdat ze ineens een zeven hadden. Dat vond zij heel komisch. Wij als ouders ook trouwens. Maar ook, je moet leren op z’n minst wel een beetje leuk vinden om vwo te doen. Je moet nou eenmaal veel leren om dat te halen, dat deed ze ook wel, veel leren. Altijd dat gebogen lijf, de neus bijna op het papier over het zoveelste boek en aantekeningen. “Je krijgt er nog een nekhernia van!”, riep ik weleens.

Gezond zijn, mentaal en fysiek. Dat bepaalt ook wel het een en ander.

Stiekem mis ik het spleetje van kleine Oudste nog steeds een beetje. Maar ben blij om haar oprechte lachen en haar welzijn van nu. Waar ze vandaan komt, zoveel inzet en vechten. Zo weinig klagen. Mijn huilbaby van toen, waarvan ik ooit zei dat het kind wel tot haar achttiende bij mij in bed mocht slapen, als we maar konden slapen. Slapen was het hoogste doel. Tegenwoordig kun je tien kanonnen afsteken en ze wordt nog niet wakker. Als ik dat toen had geweten, met die fucking venkelthee en anijsmelk. Sinds haar tweede heb ik haar amper meer zien huilen.

Ze is inmiddels al even volwassen. Al twee jaar op zichzelf elders, gaat het derde studiejaar in. Al een tijd een fijne liefde aan haar zijde. Ik ben zo ongelooflijk trots op mijn meisje die ondanks alles nooit heeft opgegeven, doorging en haar eigen keuzes maakte. Het is geen haantje de voorste, verlegenheid werkt lang door. Tegenslagen hebben haar sterker gemaakt en ze is nog steeds wars van zelfmedelijden. Praktisch en analytisch. Ze heeft de juiste keuzes gemaakt, voor haarzelf. Dat vind ik het allerbelangrijkste.

Een sporadische selfie, ook al weer even geleden, waarbij ik een poging deed een selfie te maken en dat dat nooit zo goed lukt (nooit eigenlijk) en daar moest zij erg om lachen. Mijn gestuntel. Oudste en ik. Zij lacht oprechter dan ik. Spleetloos en blij.

Afgelopen winter, toen we even samen waren verderop in Fuerteventura. Het is allemaal niet zo standaard hier in huis, maar ik weet verdomd goed wat ik liefheb en waar het om gaat.

Ik ben al best lang heel erg rijk, met dit.

 

Geplaatst in Home | 2 reacties

Zomer (2)

Zat vanavond binnen. Ik kan mij de laatste keer dat ik overdag of  ’s avonds binnen heb gezeten niet eens meer herinneren. Was het April? Mei? Zo’n zomer. Over televisieprogramma’s kan ik nooit meepraten. In de winter al amper, laat staan in de zomer. Zoiets als Zomergasten gaat altijd totaal aan mij voorbij. Alsof ik drie uur lang tv ga zitten kijken, dat trek ik zelfs in binnentijden niet eens.

De regen is fijn voor de tuin, de natuur, werd echt tijd. Maar die kou ineens, een halve dag ineens echte kou na drie maanden droogte en warmte en de eerste tekenen van chagrijn vormen zich in mijn kop in trui en lange broek. Ik moet ineens weer iets met binnen en dat is raar.

Voor het eerst thuisgebleven tijdens de zomer, zonder weg te gaan naar elders. Het bevalt nog beter dan ik al vermoedde. Geen gedoe, geen massatoerisme, niet meer gebonden aan een schoolvakantie. Dat laatste heeft dan weer een reden die ook niet geheel vrijwillig is, maar toch. Geen files, geen Schipholgedoe en een heter gebied opzoeken dan we hier al hadden. Ik ben blij voor iedereen die elders een fijne vakantie heeft of had, ik weet ook wel dat mijn eigen gedoe tegenwoordig meespeelt in deze keuze. Bovendien teer ik op heel veel fijne vakantieherinneringen van weleer en weet ik hoe fijn het kan zijn.

Maar ook, vakanties met kleine kinderen waarvan ik achteraf denk: “Wat bezielde ons in vredesnaam om te gaan? Wie deden we daar een plezier mee?”

Bij elke vakantiefoto die voorbijkomt snap ik het genietmoment wel, maar ben ik steeds blij daar niet te zijn. Ik zie trouwens niet zo veel vakantiefoto’s meer, sinds ik amper nog op Facebook kijk.  Ik vind dat een best wel opvallende constatering. Blij zijn ergens niet te te zijn, maar gewoon thuis. Heel voorzichtig durf ik te beweren dat ik echt beste stappen maak in ‘volg je gevoel’. Vanzelfsprekendheden loslaten, dat proces ken ik al best een tijd. Het gaat er meer om dat ik vooral senang ben geworden met niets hoeven. In plaats van gefrustreerd te zijn over alles wat niet meer lukt en niet meer zo fijn voelt zoals vroeger, juist blij zijn over het feit dát het allemaal niet per se hoeft.

Eerder wilde ik veel en deed ik het. Er kwam een tijd dat ik veel wilde ik en dat ineens niet meer kon. En soms – in oplevende tijden – kon het even wel en heb daar dan ook enorm van geprofiteerd. Ik heb zo random gepiekt soms. Dat is voorbij nu en dat is ok. Een beetje weer een soort van piek deze zomer dus, al is het gerelateerd aan een wat meer ingeleverde status. Maar zo zal het blijven gaan en zo hoop ik het te kunnen blijven benaderen. Het omarmen van alle mooie momenten met een inmiddels beschadigd en beperkt lichaam en brein. Prioriteiten verschuiven, veranderen.

En als het zwarte breinmonster op vakantie is, dan heb ik vooral zelf heel erg vakantie. Dat is de allerfijnste vakantie.

Hersenschade is helaas onherroepelijk en niet te herstellen. De filters in mijn brein die prikkels horen te parkeren zijn kapot en blijven kapot. Alle geluiden, acties, drukte en conversaties blijven vaak in filestand staan, omdat het niet meteen verwerkt wordt. Dus ’s nachts gaat dat verwerken door. Het levert wat gedoe op en slapen op tijden dat anderen wakker zijn en wakker als anderen slapen. Dat is ook al best lang vanzelfsprekend. Maar zolang ik me vasthoud aan alles wat ik wel kan, ineens weer kan, elke dag dat ik me beter voel dan al die dagen die soms zo uitzichtloos leken te zijn grijp ik me ongelooflijk vast aan het nu. Het is vaak te klein voor woorden om uit te drukken waar ik blij van word nu.

Ik kan mijzelf haten om meerdere dingen, maar heb altijd genavigeerd op mijn intuïtie. Ik heb niet bijzonder veel vaardigheden, maar mijn intuïtie heeft zelden ongelijk gehad. Dat vind ik een eigenschap van mezelf die ik oprecht lief heb, omdat het het mij ook echt iets heeft opgeleverd. Misschien voor anderen een nietszeggend iets, maar in mijn simpele terugtrekkende leven voelt het als een groot goed. Mijn gevoel volgen. Ook al komt dat ook met (letterlijk) verlies, omdat het vaak totaal niet strookt met het leven van anderen. Sowieso als je niet meer mee doet en relevant bent.

Het begint met verwachtingen, dan komt er een heel gebied van uitleggen, niets kunnen, gunnen, misgunnen, turven en begrip, tot het punt waarop het klaar is en dat laat wat bij anderen hoort en toe laat wat je zelf echt nodig hebt. En daarbij geef ik volledig toe, het is ook vaak niet te doen voor anderen om om te gaan met een kluizenaar zoals ik. Ik heb dan ook totaal geen verwijten en verwachtingen. Naar niemand.

Er zat een Konningepage op de vlinderstruik in de tuin en ik word daar zo blij van, die dingen.

Ik heb een “Hoera, mijn man is klusser” Manlief, die weliswaar geregeld lawaai maakt door dat klussen, maar voor elkaar krijgt dat mijn thuis (cocon) altijd zo fijn blijft.

Oudste trekt met Vriendlief en tent al weken door Slovenië en Kroatië en ze overleven en genieten wonderbaarlijk wel. Voor het eerst kamperen met elkaar, de ultieme relatietest. Via app deelt ze alles en alle foto’s en ik geniet daar zo van.

Ik word erg gelukkig van deze foto van een stralende Oudste. Mijn eerste vakantie met Manlief was ook met een tent in Kroatië, in 1986 (toen nog Joegoslavië geheten). Ik herken zoveel plaatsen waarover ze vertelt. Ze woont al een tijd niet meer thuis en vooral een eigen leven. Ik weet van haar vechten, haar doorzetten, no nonsense, discipline. Het is zo fijn haar zo gelukkig en compleet zelfredzaam te zien nu. Met een liefde aan haar zijde die haar gelukkig maakt.

Met Jongste gaat het ook beter, dat is ook een grote zegen nu. Het is allemaal al heel lang vooral niet vanzelfsprekend, maar nu, nu gaat het en voelt het zo goed. Soms word ik bijna angstig van het feit dat ineens alles zo goed gaat. Want als het even goed ging, ging het altijd daarna zo enorm mis. Dat vertrouwen, daar moet ik nog wat aan werken.

Maar voor nu omarm ik het goed met heel mijn hart en ziel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Home | 2 reacties

Zomer

20180606_193511

Altijd al een zomermens geweest. Eigenlijk nog net iets meer lentemens, maar zomers kunnen mij niet lang genoeg duren.

Heel eerlijk, vroeger was ik beter in hitte dan tegenwoordig. Bij 30plus graden doe ik ook amper wat en moet ik redelijk doseren in activiteit. Vroeger kon ik gerust in de tuin werken met 31 graden, duizend dingen op een dag doen. Dat is wel anders geworden. Ik ga nu letterlijk totaal wazig zien bij teveel hitte en heb dan niet al te veel energie. Maar ja, wie wel als het snikheet is?

Maar toch, warmte wint. In alles. Vooral van ellende genaamd kou. Ik zal nooit klagen over deze zomer van 2018. Sowieso hoor je me zelden klagen over het weer. Ook niet als het te koud is. Alleen al omdat ik in koude tijden niet eens de puf heb om te klagen. Het is ook zinloos. Mensen die van alles over het weer delen, alsof de rest van de wereld achterlijk is en niks zelf voelt, nooit buiten komt en nooit zelf Weeronline checkt.

Klimaattechnisch is het een tikkie zorgelijk allemaal, dat wel. In Toscane hadden ze vorig jaar al geen regen meer van januari tot augustus. Nog steeds water uit de kraan toen wij er waren. Gerri Eickhof trotseerde Code Oranje in Zeeland vandaag in regenponcho met gevaar voor eigen leven, terwijl in Lombok de tweede aardbeving plaatsvond.

Ik ben al anderhalf jaar Schubvrij. Zo lang ben ik eigenlijk nooit zonder Schubs en de bijbehorende Prednisolonkuren geweest de laatste jaren. Ik ben nog heel vaak een kluizenaar, in koude en warme tijden. Dat is noodzakelijk. Maar al die ellende van de afgelopen jaren, vooral de winters, ik lijk eindelijk weer tot leven te komen. Zo voelt het en ik ben daar zo oneindig dankbaar voor, om dat weer te kunnen voelen. Dat het leven de moeite waard is, dat het fijn voelt. MS is niet eens het grootste probleem, depressies maken alles kapot. In vriendschappen, in meedoen, in begrip, in mens zijn. Het leven.

Het is fysiek en mentaal behoorlijk aanpoten geweest voor lange tijd. Zelf bijna ten onder gaan aan depressie is één, maar een kind hebben die ook bijna ten onder ging aan dat zwarte monster is nog zwaarder. Uiteindelijk beland je bij de cardioloog, met een hart dat op hol slaat. Als het brein en hart het niet meer keer kunnen bolwerken allemaal.

Maar alles is stabiel nu en mijn kind kruipt uit dat diepe dal. Dat maakt mij meer dan gelukkig en alles de moeite waard.

Ik ben allang niet meer relevant of interessant voor anderen, vele mensen keren je de rug toe als je niet sociaal meer bent. Of iets verwachten van je in een tijd waarin je zelf niet eens weet hoe je een dag moet doorkomen met jezelf, een hele dag en hopen dat die dag weer voorbij is en opstaan en denken “Hoe ga ik in godsnaam deze dag weer doen?’

Hat is nu niet het geval en dat is zo fucking fijn.

Geplaatst in Home | 2 reacties

Als je haar maar goed zit

Manlief gaat altijd naar de kapper in zijn werkpauze. Al jaren een vast adres in de plaats waar hij werkt. De eigenaar is de van oorsprong Irakese Safir. Het knippen daar is wat ik begrijp niet alleen knippen, maar vooral iets van iemand een verzorgd uiterlijk geven. Dus ook harige oren en neuzen worden meegenomen. Dan komt Manlief thuis met zo’n perfect Ronaldohoofd. Ik vind dat mooi en grappig tegelijk, vooral omdat Manlief nooit zou zeggen: “Doe maar coupe Ronaldo”. Hier thuis trouwens geen aversie tegen Christiano, hoor. Het is gewoon Firma Strakwerk daar, Safir kan niet eens anders.

De meeste klanten bezoeken die kapper wekelijks, nogal een contrast met het bezoek van Manlief eens in de twee maanden. Soms duurt het knippen wel een uur. Niet echt handig met een half uur pauze, maar halverwege kun je niet meer terug. En ik weet dat Manlief harig is, maar zoveel haar heeft hij nou ook weer niet in oren of neusgaten, laat staan op zijn hoofd. Het moet gewoon heel precies en goed zijn, volgens Safir. Met van die touwtjes. Misschien heet ie wel barbier, maar dat leeft niet zo in ons taalgebruik. Ik blijf het overhemd van de man een blouse en een kostuum een pak noemen. En iemand die haren knipt een kapper. Zo gaat dat hier. Tukkerterminologie.

“Doe maar een tientje”, zegt Safir dan na een uur bezig te zijn geweest. Alleen al voor knippen betaal ik minimaal 25 euro bij mijn kapster, die ik innig lief heb en voor geen goud zou willen missen, al meer dan vijftien jaar. En met al dat kleuren is het nogal wat tientjes meer in mijn geval.

Een tientje. Dan vertrek je niet zonder fooi. De hele dag op die manier werken en maar afwachten wat de klant als fooi geeft, dat uitgangspunt. In een land waarin zuinigheid zo’n beetje de eerste levensbehoefte is, heel dapper. En veel teleurstelling vrees ik.

Sinds een tijdje werkt er ook een jong Irakees familielid bij die kapper. Een knul bijna even oud als Oudste, begin twintig. Inmiddels twee keer Manlief geknipt. Ook Ronaldoknipwaardig. Hij heet Müller, als voornaam. “Mijn vader is enorm voetballiefhebber, vandaar. Mijn broer heet Marten, haha!”.

Müller was sinds kort hier, woont met broer en moeder. Als ik het goed heb begrepen woonde en werkte hij als kok een tijd in Libanon voordat hij naar Nederland kwam, Manlief heeft namelijk nog tips gevraagd over Libanese gerechten. Goed kunnen koken én knippen, wie kan dat? Dat Müller hier wel de laatste naam is die een Nederlandse Oranjefan zijn kind zou geven sinds de jaren zeventig heeft Manlief hem maar niet verteld. Daarvoor was Müller te aardig. Ik begreep dat die naam nog net niet synoniem staat aan Adolf. Het kind kan er ook niets aan doen.

Ik zocht het een en ander op als voetballeek en vernam dat dé Gerd Müller tegenwoordig aan Alzheimer lijdt. Dan heb je het niet meer over winnen of verliezen toch?

Manlief had de indruk dat Müller naar Nederland was gekomen om eindelijk eens vrijuit uit de kast te komen. Dat klinkt misschien als een fout vooroordeel, maar als Manlief zoiets vertelt dan weet ik wat hij bedoelt. Zijn tolerantie is hoog, maar ook redelijk sensitief voor menselijke voorkeuren. Het heeft met een gevoel en niets met een oordeel te maken. Vanuit een biologische intuïtie vinden mensen elkaar, in elke vorm van voorkeur. Ik ken niet anders dan al die mixen van relaties in mijn kring en Manlief ook. Man vrouw. Vrouw vrouw. Man man. Mens mens. Je voelt het simpelweg aan en zo heeft de natuur het blijkbaar bedoeld om degene aan je zijde te krijgen die je gelukkig maakt, die sensor.

Müller bleek een vriendin te hebben hier. Daar ga je dan ineens met je inschatting. Müller wil gaan samenwonen. Manlief (die in twee seconden overstapt van sensor naar cultuurbegrip): “Dus jij als Oudste verlaat als eerste je moeder. De verantwoordelijkheid naar je broer nu, lastig?” Müller: “Ja precies, jij snapt het Mark!”

Even uitleggen, op een of andere manier heet Manlief P. daar al jarenlang Mark bij die kapper. Hij heeft geen idee hoe dat ooit is ontstaan. Hij laat het maar zo. Ik vind dat enorm komisch. Niet alleen om het mysterieuze Mark, maar ook dat van dat ‘laat maar’. Jongste en ik zeggen inmiddels standaard na zijn kappersbezoek: “Strakke kop weer Mark!”

Mark is veel meer bekend met het Midden Oosten en de bijbehorende cultuur dan ik. Het is niet alleen de kapper, hij vertoeft daar in die contreien al jarenlang simpelweg vaak vanwege zijn werk en heeft elke dag met ze te maken. Als er iemand is die weet van enige nuances ten aanzien van die cultuur dan is hij het wel. Hij weet wat te zeggen (in het Arabisch) tegen collega’s en klanten daar tijdens islamitische feestdagen. En dat zijn er net als hier naast Kerst ook nogal wat, meer zelfs.

Alle mensen die hij daar spreekt verwerpen IS. Zijn erg geïnteresseerd in de mening van ons westerlingen. De nuance ligt wel in het feit dat hij mensen spreekt die allemaal werken in een internationale wereld. Hij spreekt dus bijvoorbeeld geen kappers of imams daar ter plekke.

Soms zijn ze ineens weg middenin een vergadering, want bidden. Dat zeggen ze niet, maar zo gaat dat. Je zou je om die reden bijna bekeren tot de Islam, of in ieder geval net doen alsof je moslim bent. Lekker weglopen van die oersaaie vergadering in Hoogeveen met een kelim kleedje onder de arm naar een plek zonder gezeur en dan net voor het einde weer terugkomen. Wie wil dat niet?

Maar ook, vaak zijn het enorme haantjes wat ik begrijp. Eer en schaamte die een grote rol spelen in die cultuur, daar moet je tegen kunnen. Je niet laten verleiden door een soort van banale competitie. Zoiets als Ronaldo kunnen verdragen. Op de schaal van etterbakken op de wereld niet echt moeilijk, maar sommigen vinden dus van wel. Eigen ego-dingetjes. Gelukkig is daar therapie voor in ons vrije westen.

Waar het irritant begint te worden heeft voornamelijk met efficiëntie te maken. Tijdens het schrijven van dit stukje nog even te rade gegaan bij Mark om de feiten wel juist te vermelden. “Efficiëntie? Een totaal onbekend begrip daar”. Het vergt wat geduld en aanpassingsvermogen dus. Het is meer dat ze het daar vooral allemaal gezellig willen houden. Efficiëntie vinden ze daar saai, het opent geen deuren tot leuke gesprekken, overal zo’n deksel op. En in al die 34 jaar dat ik samen ben met Manlief weet ik inmiddels dat de gave tot geduld en aanpassen hem redelijk goed af gaat. Jaloersmakend goed, om eerlijk te zijn. En vooral grappig dat ie daar zo tegen kan, omdat hij zelf nogal van efficiëntie is.

Maar ook, de gastvrijheid en de vriendelijkheid die hij daar ervaart, dat is steeds weer mooi om te horen. Soms moet ie uitleggen aan zijn directie, die graag wil weten of een order nog binnen gaat komen, dat ie zelf ook nog wacht op een fiat van een of andere sjeik of een koning en weet dat elke vorm van aansporing of druk alleen maar averechts gaat werken. Ik zou daar helemaal niet tegen kunnen, zo’n poppenkast. Dus doei, die order van vijf miljoen, met dat sjeikgezeik. Geduld en begrip is soms letterlijk een schone, maar ook best wel nuttige en kostbare zaak.

Je kan ervoor kiezen zo´n cultuur heel erg te verwerpen en je te ergeren, redenen genoeg om dat te doen. Zeker als het om emancipatie en vrouwenrechten gaat. Democratie en mensenrechten. Je kunt iedereen daar over een kam scheren en elk individu als een bedreiging zien. Maar zie het eens omgekeerd, dat mensen daar, zonder nuances en dankzij de media, mij als Nederlander meteen als een PVV of SGP-aanhanger neerzetten. Het idee alleen al.

Je kunt er ook voor kiezen om te begrijpen waarom anderen in een andere cultuur anders denken dan wij. Beperkte vrijheden hebben, een compleet andere opvoeding. En oorlog en geweld meemaken. Elke dag. En als je daadwerkelijk contact heb met die mensen en je letterlijk ook vertoeft in dat soort contreien, ontdek je dat er gelukkig vele mensen zijn daar, mannen en vrouwen, die veel vrijer en democratischer denken dan het beeld dat steeds wordt geschetst door alles wat wij lezen via de media.

Misschien een mooi voorbeeld: in de Arabische landen die Manlief soms bezoekt (Emiraten, Egypte, Quatar, Saudie Arabië, Koeweit, Oman en meer) is het vrij gebruikelijk dat vrienden letterlijk hand in hand lopen. Zo tonen ze hun vriendschap. Zoals Franse mannen elkaar kussen bij een begroeting, zo is het hand in hand lopen tussen mannen als vrienden heel gebruikelijk in de Arabische wereld. Haantjes met ego’s. Maar een vriend is belangrijk en dat mag de hele wereld weten. Dus loop je hand in hand. Ik wist dat niet, ik vond dat mooi om te horen.

En ja, het is soms verschrikkelijk daar, als het om emancipatie gaat. Ik denk ook meteen: “Je vrouw beperken op zoveel gebieden en wel hand in hand met je vriend, hoe dan?” Maar gelukkig zijn de meeste mannen daar niet zo. Gelukkig heb ik Manlief die me op z’n minst op de hoogte brengt van de mannen die hij spreekt daar en dat geeft wel enigszins hoop en inzicht.

Een buitenlandse collega uit het Midden Oosten van Manlief vroeg : “A trip is planned to the Netherlands. I thought that walking hand in hand would be no problem in your country. Especially in Amsterdam. For the first time I have to think about it, because I heard it is not safe to do so nowadays. I am confused. What exactly happened?”

Inderdaad, wat?

Waren wij ooit niet zo trots op alles wat garant staat voor vrijheid en dat ieder individu zichzelf mag zijn hier in Nederland? Onze voorouders hebben vele kinderen gered door ze op te nemen en te verbergen voor de Nazi’s. Trots en blij in een land te wonen dat nogal hoog in het wereldwijde lijstje van welzijn en acceptatie staat. En kinderen opvangen die ellende ontvluchten gaat echt niet ten koste van onze eigen kinderen. En wat dan nog? De meeste vluchtelingen zijn ouders die hun kind uit een verschrikkelijke situatie proberen te halen. Niemand verlaat vrijwillig huis, haard en cultuur. Je moet je diep schamen om daar gevoelloos boven te staan.

Als zij daar in de kameelzones zelfs over gehoord hebben, onze huidige intolerantie, wat zegt dat dan over onze tolerantie die ons decennia lang altijd zo sierde en ineens middeleeuws terug geworpen blijkt? Snap er geen snars van. Is het angst? Onwetendheid?

Een ding scheelt wel. Als je haar goed zit voelt alles meer oké.

Geplaatst in Home | Een reactie plaatsen

Inenten

De hele week lees ik al over vaccineren. Er schijnt een afname te zijn in het aantal inentingen tegen het HPV-virus door meisjes. Naast meerdere varianten, het virus met het grootste risico op baarmoederhalskanker.

Toen het vaccin aangeboden werd als rijksvaccinatieprogramma had Oudste net die leeftijd rond 13. Ik ben een enorm voorstander van vaccineren, maar het was allemaal wél nieuw toen en wilde er wel het een en ander over weten, om in ieder geval goed beslagen ten ijs te komen in de uitleg naar dochter. Ik heb zelfs advies gevraagd bij de huisarts (zelf vier dochters en altijd redelijk op dezelfde lijn qua no nonsense, wetenschap en anti-kwakzalverij). Hij vertelde destijds: “Ik heb het vaccin voor de twee oudsten zelf betaald, nog voordat het een rijksprogramma was”. En ook: “Sommige ouders leven in de illusie dat hun dochter nooit seks gaat hebben in haar latere leven. Grappig en heel dom”.
Toen wist ik genoeg.

Maar ook, een dertienjarige is geen baby. En zoals de meesten van die leeftijd, nog niet seksueel actief. Nooit een moment geaarzeld om alle inentingen te beslissen voor de destijds baby- en kleutermeisjes. Maar nu moest ik het overleggen en liet de keuze aan haar, met alle info die ik kon bieden. Ze zei: “Maar mocht het bijwerkingen hebben waarvan ze nog niet alles weten, nog steeds kunnen die toch nooit erger zijn dan kanker krijgen? Ze hebben dit toch onderzocht, anders zouden ze dit toch niet zomaar doen? Ik wil echt geen kanker krijgen hoor, doe mij die prik maar”. En zo geschiedde. Hetzelfde verhaal bij Jongste een paar jaar later. Nog een iets mindere fan van prikken an sich, maar ook zij koos voor de inenting. Veel te bang voor kanker.

Dit is trouwens waar de HPV-inenting om gaat,
https://rijksvaccinatieprogramma.nl/vaccinaties/hpv

Tot zover het harmonieuze verslag met verstandige beslissingen van mijn dochters. Ik sluit niet uit dat ik daar heel geslepen en enigszins manipulatief in ben geweest, durf ik toe te geven. Maar wel vanuit kennis en feiten, nooit vanuit bangmakerij en drogredenen. Maar ook, als een van hen het niet had gewild, dan was er niet geprikt.

Toch even wat woede ventileren. Wat is dat toch met sommige mensen, die feiten en ontdekkingen in de wetenschap steeds moedwillig lijken te negeren en oordelen op basis van onkunde en bangmakerij van leken? Die een paniekmoeder of buurvrouw met een sterk verhaal – “Ik ken iemand die hoorde van iemand…” – eerder geloven dan een wetenschapper. Daarbij een bepaalde geschiedenis totaal niet snappen. Vroeger, toen kinderen nog dood gingen aan mazelen. Hoe verschrikkelijk Polio was. Of difterie. Anti-vaxxers: “Ja maar, de kans op die ziektes is tegenwoordig nihil”. Goh, hoe zou dat toch komen? Zie hier de tweet van een ervaringsdeskundige.

Laurens van Boven‏ @chamwamba 26 jun.
Als tropenarts heb ik heel wat kinderen én volwassenen zien overlijden aan vermijdbare infectieziekten. We besteedden destijds dan ook veel tijd en geld aan Vaccinatiecampagnes. Ik vind de westerse decadentie die tot deze dalende vaccinatiegraad leidt echt niet te verkroppen.

Aldus een arts én vader van een zoon, waarvan ik las dat hij zijn zoon ook gaat laten inenten met het HPV-vaccin.
Je kunt een foto delen van een 5 seconden huilend kind tijdens een prikje (de media is daar goed in) of de ellende delen van een kind dat echt ziek is geworden door niet ingeënt te zijn geweest.

En dan bespaar ik jullie, anti-vax maffia, nog foto’s van schrijnende Polio-gevallen en overlijdensberichten van driejarigen die mazelen niet overleefden. Verhalen over vrouwen met baarmoederhalskanker die allang geen verhaal meer kunnen vertellen. De nabestaanden wel. En vooral als ze zelf dochters hebben.

En voor iedereen die niet overtuigd is, dit zijn de slechte redenen om een HPV-vaccinatie te weigeren.

https://www.rtlnieuws.nl/gezondheid/dit-zijn-slechte-redenen-om-een-hpv-vaccinatie-te-weigeren

Mijn hond mocht niet eens naar een kennel zonder de verplichte inentingen. En terecht. Je mag je mening hebben, anti-vax brigade, maar het hardnekkig ontkennen van wetenschap en anderen in gevaar brengen, ik heb daar moeite mee. Ik vind alles verder prima hoor, zolang jij en jouw niet gevaccineerde kind gewoon thuisblijven en ver weg van het openbare blijven. Dat is de billijke verantwoordelijkheid die je dan neemt met die keuze.

Even na de HPV-prikken belandde Oudste in het ziekenhuis vanwege chronisch moe en andere ellende. De oorzaak was lang onduidelijk voor haar malaise van toen. Natuurlijk is die HPV-vaccinatie ook door mijn hoofd gegaan. Zelfs jaren eerder al, met die startende vaccins, als huilbaby destijds. Er is geen kind dat meer onderzocht is middels scans, MRI en bloed en het had allemaal niets te maken met een vaccin. Bovendien is het merendeel van de pubers zo’n beetje chronisch moe.
Nog even voor iedereen die misschien nog niet zo bekend is met het onderwerp.

Dit is HPV:

•HPV is de afkorting voor Humaan Papillomavirus. Dat virus is de veroorzaker van baarmoederhalskanker.
•HPV is seksueel overdraagbaar en zeer besmettelijk. Zelfs het gebruik van condooms geeft geen garantie dat je het niet krijgt.
•80 tot 90 procent van de mensen raakt op enig moment in het leven besmet met het virus, zowel mannen als vrouwen. Bijna altijd ruimt het afweersysteem van lichaam het virus zelf op.
•Als dat niet lukt kan het virus bij vrouwen baarmoederhalskanker veroorzaken. Elk jaar overlijden ongeveer 200 vrouwen aan baarmoederhalskanker, veroorzaakt door HPV.
•Daarnaast kan HPV ook andere soorten van kanker veroorzaken, zowel bij vrouwen als bij mannen. Het gaat dan onder meer om anuskanker, peniskanker, vaginakanker en keelkanker.

200 vrouwen per jaar die overlijden. En de wetenschap heeft voor een ellendige doodsveroorzaker een vaccin ontwikkeld. Een vorm van kanker waar een vaccin voor is dat misschien niet dekkend is voor elk virus, maar wel voor het virus dat in de meeste gevallen de grootste boosdoener is. Een vaccin tegen kanker, dat onze dochters laat leven. Laat dat even tot je doordringen. Hoe kun je dat in vredesnaam verwerpen met achterlijke motieven over eventuele bijwerkingen? En de bijwerkingen van chemotherapie, bestralingen en doodgaan tralala niet willen zien. Het leven is een feestje, maar je moet wel je eigen bijwerkingen kunnen bepalen?

Ik kan je zeggen, elke dag zie ik wetenschappers en artsen die al jarenlang de hele dag bezig zijn om ziektes de kop in te drukken. MS. Kanker. Etcetera. Ze komen steeds meer dichterbij de kern, zoekende naar de oorzaak, genezing voor velerlei ziektes. Er zijn zo enorm veel nieuwe ontwikkelingen die redelijk hoopvol zijn. Maar genezing is voor heel veel ziekten nog niet zover.

Vanuit persoonlijke gronden hoop ik op die ene dag dat het ooit zover is dat de oorzaak van MS duidelijk is en daardoor ook genezing. En dat er zelfs een vaccin ontwikkeld wordt, dat elke baby een anti-ms prikje krijgt aan de start van het leven. Ik zou huilen van geluk.

Of een anti-kankerprik. Die er dus in feite is, middels het HPV-vaccin.
Aan alle ouders van dochters en zonen, ook al zijn die van jou nu nog klein en jong, ze worden allemaal best wel in korte tijd ineens groot. Hopelijk kun je jouw dochter of zoon straks ook overtuigen dat die drie prikken een hoop ellende later kan besparen. Volg de wetenschap in plaats van de onkundige en angstzaaiende roeptoeters op de sociale media.

Geplaatst in Home | 4 reacties

Fiets

Ik was in een stad en zat achterop de fiets bij Manlief. We fietsten langs hippe winkels en horecadingetjes met iets van sla en poké bowl. Halverwege was er ook een Jumbo. Daar was het het drukst. Ik zag zelfs een Lundia-winkel en wist niet eens dat Lundia nog steeds bestond. Dat was in de jaren tachtig al erg met de duurste en saaiste vormgeving ooit. Even stilgestaan voor de gevel uit nieuwsgierigheid. Nog immer te saai voor woorden en nog steeds hilarisch duur voor plankjes fineer.

Ik kom niet vaak in een stad en ik zit zelden achterop een fiets. Manlief heeft wel fietsconditie, maar de oude fiets was het vervoer. Ik tik de zestig kilo net niet aan, maar je moet het toch meefietsen, diegene achterop, op een oude fiets met een nogal platte achterband. Snelle mensen passeerden ons. Iedereen was eigenlijk sneller, jonger en vooral student. Hier en daar een bakfiets.

Ik zat achterop de fiets bij mijn lief en alles was ineens zo Turks fruit. Even de pijn van lange tijd op een bagagedrager zitten buiten beschouwing gelaten – kan inmiddels weer op een wc-bril zitten zonder al teveel spierpijn in dat gebied.

Hoe dan ook, Toots Thielemans mondharmonicaadde zachtjes in mijn oor en ik voelde me heel even Monique met Rutger voorop. En we waren niet eens in Amsterdam.

Geplaatst in Home | 3 reacties